Γιατί η Τουρκία δεν πρέπει να μπει στην Ε.Ε. (ΚΟΖΑΝΗ)

Η Τουρκία όταν βρίσκονταν στην μεγάλη επιθετικότητα και στις δόξες της, από το 1453 μέχρι το 1680 περίπου, μπορούσε να καταλάβει και να σκλαβώσει την Ευρώπη, δια της βίας και των όπλων. Θα το πετύχει τώρα με την ειρηνική διείσδυση, εκ των έσω.

Το 1571 στη Ναύπακτο (και όχι στο Ναυαρίνο το 1827, πολλοί συγχέουν τις δύο αυτές ναυμαχίες, που ήταν μοιραίες για τους Τούρκους) έγινε μια μεγάλη ναυμαχία μεταξύ του τουρκο-αλγερινού στόλου και του ενωμένου ευρωπαϊκού, που τον διηύθυνε ο δον Χουάν, βασιλιάς της Ισπανίας.

Στη ναυμαχία αυτή κατεστράφη ο τουρκο-αλγερινός στόλος και ανεστάλη η από θαλάσσης προώθηση των Τούρκων.

Στο σημείο αυτό θέλω να σημειώσω ότι και στους δύο αντιμαχόμενους στόλους το πλήρωμα ήταν κατά 50% Έλληνες ναυτικοί, μισθοφόροι, εμείς πληρώσαμε σε αίμα.

Με τη λύση της δεύτερης πολιορκίας της Βιέννης και την υποχώρηση του τουρκικού στρατού, σταμάτησε και η από ξηράς προώθηση των Τούρκων προς την Ευρώπη. Αυτή έγινε το 1683.

Εάν καταλαμβάνονταν η Ευρώπη από τους Οθωμανούς Τούρκους τότε θα έπεφτε μαύρο σκοτάδι αμορφωσιάς στην Ευρώπη. Η αναγέννηση που είχε αρχίσει και η πρόοδος στις τέχνες και τα γράμματα, που μας οδήγησαν στο σημερινό πολιτισμό, θα σταματούσαν και θα έπεφτε μαυρίλα και αμορφωσιά σε όλον τον κόσμο.

Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας που έχουμε τώρα (διάσπαση ατόμου, ανακάλυψη αντιβιοτικών, ασύρματη τηλεφωνία κλπ.) δεν θα αναπτύσσονταν ποτέ ή θα ανακαλύπτονταν μετά από 1000 χρόνια.

Τα γράφω όλα αυτά διότι οι Οθωμανοί Τούρκοι μισούσαν και απεχθάνονταν τα γράμματα και την μόρφωση. Το μόνο πράγμα που εκτιμούσαν ήταν η χρήση των όπλων και ο πόλεμος.

Όλοι οι σουλτάνοι, εκτός από τον Μωάμεθ Β’ που κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, ήταν τελείως αγράμματοι. Δεν μπορούσαν να βάλουν ούτε την υπογραφή τους. Αναφέρεται το εξής: Ο Ουρχάν, γιος του Οθμάν, δεύτερος σουλτάνος, πήρε γυναίκα του την δεκαοκτάχρονη κόρη του συναυτοκράτορα του Βυζαντίου, του Ι. Κατακουζηνού. Ο γάμος έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Τότε το κράτος των Οθωμανών περιορίζονταν στην Μ. Ασία. Χρειάσθηκε να υπογραφεί ένα προικοσύμφωνο βάσει του οποίου δίνονταν σαν προίκα η ευρωπαϊκή ακτή των Δαρδανελίων. Γράμματα δεν ήξερε ο σουλτάνος και όταν του ζητήθηκε να υπογράψει με την Καλλίπολη, θύμωσε, έριξε με το χέρι του το μελανοδοχείο, ακούμπησε την παλάμη του πάνω στο χυμένο μελάνι και στη συνέχεια έφερε το χέρι του πάνω στο χαρτί του συμφωνητικού και είπε «αυτή είναι η υπογραφή μου». Αυτή η παλάμη με τα δάχτυλα ονομάσθηκε «τουγράν» και σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος, οι τούρκικες λίρες στη μια μεριά έχουν την παλάμη με τα δάχτυλα του Ουρχάν.

Η προίκα που του εδόθη αποτέλεσε προγεφύρωμα για τον τρίτο σουλτάνο, τον Μουράτ Α’. Αποβιβάσθηκε στη Θράκη χωρίς να κάνει πόλεμο, διότι ήταν ήδη κατειλημμένη η ακτή από τουρκικό στρατό, λόγω προίκας. Ακόμη πρέπει να σημειώσω ότι ο Ορχάν όταν παντρεύτηκε την βυζαντινή δεκαοκτάχρονη πριγκίπισσα ήταν 50 ετών και είχε ακόμη καμιά εξηνταριά γυναίκες, όλες νόμιμες, στο χαρέμι του.

Το μορφωτικό επίπεδο των σουλτάνων, διαδόχων, που ακολούθησαν για περισσότερα από τριακόσια χρόνια ήταν σε αυτό το επίπεδο. Δεν ήξεραν να βάλουν την υπογραφή τους. Το «τουγράν» ήταν η ιστορική υπογραφή τους.

Αυτά όλα και όσα θα ακολουθήσουν σ’ αυτήν τη σειρά των άρθρων μου τα γράφει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους ιστορικούς της νεότερης Ελλάδος. Ο Σπ. Μαρκεζίνης έγραψε μια μεγάλη ιστορία, αξιολογότατη, με πάρα πολλές φωτογραφίες και εικόνες. Εφάρμοσε τον κανόνα που λέει ότι μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις.

Μια ομάδα «των δέκα», όπως τιτλοφορείται, έγραψε Ελληνική και παγκόσμια ιστορία. Η ιστορία του εκδοτικού οίκου «Χάρη Πάτση» ήταν γεμάτη λάθη.

Από την μελέτη όλων αυτών των ιστορικών βιβλίων κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα ως προς τον πολιτισμό των Οθωμανών Τούρκων.

Το Οθωμανικό τουρκικό κράτος εξελίχθηκε σε ένα στρατοκρατικό και στρατοκρατούμενο μόρφωμα.

Οι γνήσιοι Οθωμανοί ήταν λίγοι, σχετικώς, και είχαν τις ηγετικές θέσεις. Ο περισσότερος πληθυσμός της αυτοκρατορίας αυτής ήταν ή μουσουλμάνοι τουρκοποιημένοι ή χριστιανοί εξισλαμισθέντες και στη συνέχεια τουρκοποιημένοι.

Το μόνο στο οποίο έδιναν σημασία ήταν η στρατιωτική και πολεμική ικανότητα των πολιτών.

Την μόρφωση και γενικότερα την απασχόληση με τα γράμματα την είχαν σε πολύ κατώτερη θέση. Άφηναν τους σκλάβους να απασχολούνται με αυτή την κατώτερη απασχόληση. Ο λόγος δε της παρακμής τους, όταν εξαντλήθηκε η πολεμική τους ορμητικότητα, ήταν ακριβώς το ότι δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τα γράμματα και την μόρφωση.

Κανέναν πολιτισμό δεν ανέπτυξαν. Ήξεραν μόνο να πολεμούν και να καταστρέφουν ό,τι και όσα πολιτιστικά μνημεία άφησαν οι λαοί που κατέκτησαν. Η Θάλεια Δραγώνα, καθηγήτρια της παιδαγωγικής, όπως και η κ. Ρεπούση, που έγραψε την ιστορία της έκτης δημοτικού, που τόσος ντόρος έγινε και απεσύρθη, έγραψαν βιβλία που εξυμνούν τον Οθωμανικό πολιτισμό. Είναι «γενιτσαρίνες» και καθηγήτριες «της κακιάς ώρας».

Οι τίτλοι των καθηγητών και καθηγητριών του πανεπιστημίου, τώρα τελευταία, δίνονται με την «σέσουλα» και δεν έχουν το ανάλογο αντίκρισμα σε γνώσεις. Έτσι αυτές οι δύο καθηγήτριες δεν εκπροσωπούν υψηλές καθηγητικές γνώσεις. Πήραν τους τίτλους, ελέω κάποιου καθηγητού ονόματι Λιάκου, που και αυτός δεν είναι τελείως καθαρός, από την άποψη των εργασιών που έπρεπε να έχει.

Τις χαρακτήρισα σαν «γενιτσάρισσες» δηλαδή γυναίκες «γενίτσαροι» που έχουν απαρνηθεί την πατρίδα τους. Δεν μπορεί να τις ονομάσει κανένας ούτε «Τουρκάλες» διότι οι «Τουρκάλες» αγαπούν, πιστεύουν, δεν προδίδουν και δεν κατακρίνουν την πατρίδα τους.

Οι Οθωμανοί Τούρκοι όχι μόνο δεν ανέπτυξαν κανένα πολιτισμό, αλλά δεν επέτρεψαν και στους άλλους λαούς του γεωγραφικού χώρου της Μέσης Ανατολής, να συνεχίσουν τις πολιτιστικές τους επιδόσεις.

Στην εκατονταετία 1500-1600 ο Οθωμανική αυτοκρατορία κατείχε εκτός από την Μ. Ασία, όλον τον Καύκασο, τα παράλια της Μαύρης θάλασσας και την Κριμαία, το Αφγανιστάν, την Περσία, το Ιράκ, την Συρία, την Παλαιστίνη, την Αραβία, την Αίγυπτο, την Λιβύη, την Αλγερία, την Τυνησία και το Μαρόκο (σε κάποιο άλλο σημείο των άρθρων μου αυτών θα περιγράψω πως κατέκτησαν όλες αυτές τις χώρες). Και όλα τα Βαλκάνια.

Ο χώρος αυτός της Μ. Ανατολής από των αρχαιοτάτων χρόνων ανέπτυξε σπουδαίους πολιτισμούς. Τι να πρωτοαναφέρει κανείς; Τον αιγυπτιακό (της άνω και κάτω Αιγύπτου), που ξεκίνησε από το 4000 π.Χ., τον Ιουδαϊκό, τον Βαβυλωνιακό, τον Ασσυριακό, τον Περσικό, τον Ελληνικό και πιο πέρα λίγο τον Ρωμαϊκό.

Φαίνεται ότι το ήπιο κλίμα, η ηλιοφάνεια και οι άφθονες τροφές έκαναν τους κατοίκους των περιοχών αυτών να σκέπτονται, να ανακαλύπτουν και να δημιουργούν πνευματικά και τεχνικά έργα απαράμιλλου κάλλους και εμφάνισης. Τι να πρωτοαναφέρει κανένας; Τις πυραμίδες και την σφίγγα της Αιγύπτου; Τον πύργο της Βαβέλ; (που δεν υπάρχει πια). Τους ωραίους δρόμους που έκαναν οι Πέρσες, για να επικοινωνούν με τα διάφορα σημεία του εκτεταμένου κράτους τους; Τους ναούς των θεών ή την Ακρόπολη των Αθηνών που είναι το τελειότερο κατασκεύασμα όλων των αιώνων; Οι ίδιοι λαοί κάτω από το «γιαταγάνι» των Οθωμανών Τούρκων έπαψαν να σκέπτονται, να δημιουργούν και να ανακαλύπτουν. Τους ευνούχισαν πνευματικά και τους έριξαν στον μαύρο σκοταδισμό. Για ποιόν Οθωμανικό πολιτισμό μιλάει η Θάλεια Δραγώνα;

Σκέπτομαι και ρωτώ, αν οι Οθωμανοί συνέχιζαν την επιθετικότητα και ορμητικότητά τους καταλαμβάνοντας την Βιέννη και από εκεί όλη την Ευρώπη, την εποχή που ακριβώς άρχιζε η αναγέννηση, σε ποια κατάσταση θα βρίσκονται τώρα η Ευρώπη; Θα γίνονταν όλες αυτές οι σπουδαίες ανακαλύψεις που μας έφεραν στο διάστημα και στα άστρα; Ας μας απαντήσει η κ. Δραγώνα που θαυμάζει τον Οθωμανικό, ανύπαρκτο πολιτισμό.

Μόνο οι Αυστριακοί μπορούν να απαντήσουν, που επί 100 χρόνια ένιωθαν την ανάσα των γενίτσαρων στον σβέρκο τους.

Την Βιέννη θα την καταλάμβαναν οι Τούρκοι αν δεν μεσολαβούσε προδοσία του πασά που ήταν επικεφαλής των στρατευμάτων. Τα μυαλά του πήραν αέρα και θέλησε να δημιουργήσει ένα Οθωμανικό κράτος στην κεντρική και δυτική Ευρώπη. Αυτός θα ήταν σουλτάνος. Το μυστικό του προδόθηκε και ο σουλτάνος της Κωνσταντινούπολης έστειλε μυστικά ανθρώπους και τον σκότωσαν. Τότε μάλιστα κατηγορήθηκε και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, μέγας διερμηνέας της υψηλής πύλης, ότι γνώριζε το μυστικό και δεν το απεκάλυψε νωρίτερα. Φυλακίστηκε. Δημεύθηκε όλη η περιουσία του. Ακόμη φυλακίσθηκε και η μητέρα του, η περίφημη Λωξάντρα. Πέθανε στη φυλακή, ενώ ο γιος της μετά από τρία χρόνια αποφυλακίστηκε. Του επεστράφη όλη η περιουσία του.

Τον είχαν ανάγκη για τις διαπραγματεύσεις που έγιναν. Ο Μαυροκορδάτος αυτός έζησε 150 χρόνια πριν από τον Μαυροκορδάτο που χρημάτισε πολιτικός και πρωθυπουργός μετά την επανάσταση του 1821.

Η δεύτερη αυτή πολιορκία της Βιέννης διήρκεσε πολλούς μήνες και θα παραδίδονταν η πόλη, αν δεν μεσολαβούσε η αποστασία του πασά. Κατά την διάρκειά της, από την μεγάλη πείνα πέθαναν πολλοί Αυστριακοί, είχαν δε φάει όλα τα σκυλιά, τις γάτες και τα ποντίκια της πόλης.

Καταλαμβάνοντας την κεντρική και δυτική Ευρώπη οι Τούρκοι θα ανέστελλαν όλη την πνευματική εξέλιξη και θα επέβαλαν τον «πολιτισμό του γιαταγανιού» και του γενιτσαρισμού.

Ο Λουδοβίκος ο δέκατος τέταρτος (ΙΔ’) θα παρουσιάζονταν στην ιστορία για να πει ότι «το κράτος είμαι εγώ» (λ’ ετά σε μουά) και το περίφημο «μετά από εμένα η καταστροφή» (απρέ λε μουά λα ντελιούζ). Η γαλλική επανάσταση δεν θα γίνονταν και ο Μέγας Ναπολέων δεν θα εμφανιζόταν.

Ο πολύς Μέτερνιχ, που έκανε την «ιερά συμμαχία» και που κυνηγούσε όλους τους λαούς που ήθελαν την ανεξαρτησία τους, δεν θα έλεγε ότι «τα ποντίκια που έφαγαν στο Μεσολόγγι δεν ήταν τίποτε μπροστά σε αυτά που έφαγαν οι Αυστριακοί». Δεν θα εμφανίζονταν ο περίφημος Βίσμαρκ, που ένωσε όλα τα γερμανικά κρατίδια. Δεν θα είχαμε Α’ και Β’ παγκόσμιο πόλεμο διότι με ποιόν θα πολεμούσαν οι Τούρκοι, όταν θα ήταν απόλυτοι κυρίαρχοι της Ευρώπης; Πολλά έγραψα με πολλή φαντασία για να καταλήξω στο ότι, το ίδιο θα πάθει η Ευρώπη με την ειρηνική διείσδυση των Τούρκων στην Ε.Ε. με άλλη μορφή.