ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (ΚΟΖΑΝΗ)

ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

[Κυρ Μετά Φώτα Εφ 4,7-14]

Για ποιον άραγε λόγο η περικοπή αυτή από την προς Εφεσίους επιλέχτηκε από την εκκλησία ως αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής μετά τα Φώτα; Αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι αφενός μεν ότι η περικοπή μιλάει για την ενότητα των μελών της εκκλησίας και για τα ιδιαίτερα χαρίσματα που παίρνει από το Θεό το κάθε μέλος μέσα στους κόλπους της, τότε η εορτή των Θεοφανείων ή Επιφανίων ή Φώτων είναι αυτή πού περιέχει το φωτισμό και τα χαρίσματα στη ζωή των πιστών, οι οποίοι, φωτισθέντες και ασκούντες τα χαρίσματα σε κλίμα ενότητος, φθάνουν στο μέτρο της «ηλικίας του πληρώματος του Χριστού», δηλαδή στην τελειότητα. Ας δούμε τις λεπτομέρειες του ιερού κειμένου.

Η ενότητα της πίστεως των μελών της εκκλησίας, τονίζει ο απόστολος Παύλος, είναι απαραίτητο στοιχείο της και εκπηγάζει από την ενότητα των προσώπων της θεότητος, του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος, τα οποία τελούν σε θαυμαστή και υποδειγματική ενότητα μεταξύ τους. Τρία μεν πρόσωπα, αλλά μία θεότητα, μία ουσία, ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα. Αναγκαία λοιπόν η ενότητα της πίστεως. Αν τώρα ο κάθε πιστός έχει το δικό του χάρισμα, μεγάλο ή μικρό, και δεν έχουν όλοι το ίδιο χάρισμα, αυτό δεν σημαίνει ότι αποτελεί στοιχείο διαιρέσεως ανάμεσα στους πιστούς. Γιατί; Διότι τα χαρίσματα τα δίνει ο Χριστός, και ο Χριστός ξέρει ποιο χάρισμα σε ποιον πιστό θα δώσει.

Το μοίρασμα των χαρισμάτων δεν είναι τυχαίο, αλλά γίνεται, όπως ελέχθη, σύμφωνα με το μέτρο που ο σοφός και δίκαιος Χριστός χρησιμοποιεί στη διανομή της δωρεάς του και σύμφωνα πάντα με τη δεκτικότητα του κάθε πιστού. Κι αν αυτός τα έδωσε σύμφωνα με το δικό του μέτρο, πάντως καλώς τα μέτρησε και τα έδωσε. Και τα έδωσε όχι για να καυχώνται οι λαμβάνοντες, αλλά για το πνευματικό συμφέρον του καθενός και του συνόλου. Κανένας δεν πρέπει να πικραίνεται ή να παραπονείται ότι δεν έλαβε ή ότι έλαβε μικρό χάρισμα. Ο Χριστός δίνει σε άλλον μεγάλο και σε άλλον μικρό. Όχι πάντως σύμφωνα με την αξία του καθενός. Ούτε επειδή τους τα χρωστούσε. Δωρεάν τα δίνει. Αλλ’ ο εξυπηρετούμενος σκοπός της δόσεως είναι ο ίδιος, το συμφέρον του καθενός και η προκοπή της εκκλησίας. Και τα τάλαντα της παραβολής δόθηκαν σε άλλον πέντε και σε άλλον δύο και σε άλλον ένα, αλλ’ ο μισθός του λαβόντος τα πέντε και του λαβόντος τα δύο, ήταν ο ίδιος, η χαρά του Κυρίου, ο παράδεισος. Δεν έχει σημασία ποιος έλαβε πόσα, αλλά το αν ο καθένας δούλεψε και πως δούλεψε το χάρισμά του.

Και επειδή ο Χριστός δίνει τα χαρίσματα, γι’ αυτό λέγεται στους Ψαλμούς· όταν ο Χριστός με την ανάληψή του ανέβηκε πιο ψηλά από τους ουρανούς αιχμαλώτισε το σατανά την αμαρτία και το θάνατο και στους απελευθερωθέντες ανθρώπους έδωσε χαρίσματα. Λέγοντας όμως οι Ψαλμοί για το Χριστό ότι ανέβηκε, τι άλλο εννοεί παρά ότι ο Χριστός νωρίτερα με το σταυρικό του θάνατο κατέβηκε στα κατώτερα μέρη της γης, δηλαδή στον άδη; Με άλλα λόγια η δωρεά των χαρισμάτων στους ανθρώπους έγινε από το Χριστό με τη δύναμη του σταυρικού του θανάτου και της αναστάσεώς του.

Ας σημειωθεί δε, λέει ο Απόστολος, ότι ο ίδιος είναι αυτός που κατέβηκε στον άδη και αυτός που ανέβηκε πάνω από όλους τους ουρανούς, ο Χριστός. Όχι άλλος κατέβηκε και άλλος ανέβηκε, όπως θέλουν να λένε οι αιρετικοί και οι αρνηταί του θανάτου του και της αναστάσεώς του.  Το λογοπαίγνιο του Θεοδωρήτου «άλλως» (= διαφορετικά) κατέβηκε και «άλλως» ανέβηκε αποσαφηνίζει την έννοια του Ψαλμού, διότι κατέβηκε με τη σάρκωση σαν άνθρωπος και ανέβηκε ως Θεός με την ανάσταση (Φώτιος). Και αυτή την κατάδυση και ανάδυση  τη πραγματοποίησε, για να γεμίσει με τη δύναμή του και τη αγαθότητα του τα πάντα με θείες δωρεές.

Ο ίδιος επίσης, ο Χριστός δηλαδή, με τα χαρίσματα που έδωσε στους ανθρώπους ανέδειξε άλλους αποστόλους, άλλους προφήτας, άλλους ευαγγελιστάς, και άλλους ποιμένας και διδασκάλους. Απόστολοι είναι οι γνωστοί μας δώδεκα και οι εβδομήκοντα και ο Παύλος. Προφήτες όσοι προέλεγαν τα μέλλοντα, όπως ο Βαρνάβας, ο Συμεών ο λεγόμενος Νίγερ, ο Μαναήν ο ομογάλακτος του Ηρώδου του τετράρχου, ο Άγαβος, οι θυγατέρες του Φιλίππου, και άλλοι. Ευαγγελισταί εκτός από τους συγγραφείς των Ευαγγελίων είναι και μερικοί άλλοι «ευαγγελιζόμενοι τον Κύριον Ιησούν», όπως ο Φίλιππος που ευαγγελίστηκε τον Αιθίοπα. Ποιμένες είναι οι εγκαταστημένοι σε διάφορες πόλεις, για να ποιμαίνουν την εκκλησία, όπως ο Τιμόθεος στην ΄Εφεσο, ο Τίτος στην Κρήτη. Διδάσκαλοι τέλος είναι οι ίδιοι οι ποιμένες, αφού χρέος τους είναι και η διδασκαλία.

Και τους ανέδειξε όλους αυτούς ο Χριστός για ποιο λόγο; Για να καταρτίζουν και τελειοποιούν τους πιστούς, ώστε να συντελείται συνεχώς το έργο της εξυπηρετήσεως των πνευματικών τους αναγκών και να αυξάνει σε πλήθος και ποιότητα το σώμα της εκκλησίας μέχρις ότου φθάσουμε να έχουμε όλοι την ίδια ακριβώς πίστη και σαφή γνώση του Γιου του Θεού, και αυξηθούμε σε μία τέλεια πνευματική πρόοδο, αποκτώντας συνάμα την πληρότητα της πνευματικής ωριμότητος που μπορεί να δεχθεί ο πιστός, κατά την οποία θα έχουμε  πλήρεις τις δωρεές και την ηθική τελειότητα του Χριστού.

Ύψος θεολογίας δυσανάβατο ο λόγος του Παύλου. Μυστικά της πνευματικής τελειότητος ευφρόσυνα. Αισθήματα φωτεινά και αισιόδοξα. Ποιος θα μπορούσε να μας ευεργετήσει  περισσότερο από τον απόστολο Παύλο, που χαρακτηρίστηκε στόμα του Χριστού;