ΓΙΑΤΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ Ε.Ε. (ΚΟΖΑΝΗ)

Στο προηγούμενο άρθρο μου ανέφερα για την μάχη της Αλμυράς ερήμου, που βρίσκεται λίγο ανατολικότερα της Άγκυρας κοντά στη λίμνη Βαν, (1402 μ.Χ.).

Στη μάχη αυτή 800.000 Ταταρο-Μογγόλοι συγκρούστηκαν με 500.000 Τούρκους.

Οι πρώτοι νίκησαν κατά κράτος τον Βαγιαζήτ. Τον συνέλαβαν αιχμάλωτο, τον έβαλαν μέσα σε ένα κλουβί ζώων και τον τριγυρνούσαν σε όλη την Ασία για να δει ο κόσμος ότι ο Βαγιαζήτ δεν ήταν ανίκητος και ότι οι πιο δυνατοί ήταν οι Μογγόλοι. Έτσι πέθανε ο τρομερός Βαγιαζήτ.

Το μεγάλο κράτος που έκανε διαλύθηκε. Ο δε Ταμερλάνος επίσης πέθανε μετά από λίγα χρόνια (7), χωρίς να μπορέσει να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του, να καταλάβει την Ευρώπη. Πάλι στάθηκε τυχερή η Ευρώπη.

Επίσης και ο Βαγιαζήτ είχε σχέδια να καταλάβει την Ευρώπη. Υπήρχε ενδεχόμενο να το κατορθώσει διότι ήταν τρομερός. Η μεγάλη του δύναμη ήταν το να μπορεί να μετακινεί τον σπουδαίο στρατό του, με τα μέσα που υπήρχαν τότε, σε χρόνο ρεκόρ. Έτσι, μετά τη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389, κατά την οποία δολοφονήθηκε ο πατέρας του, αφού εκδικήθηκε τον θάνατό του καταλαμβάνοντας την Σερβία, Βουλγαρία, Ουγγαρία και Ρουμανία, μετακίνησε σε χρόνο ρεκόρ τον στρατό του στην Μ. Ασία. Κατέλαβε το σουλτανάτο του Ικονίου, που ήταν το κυριότερο στην περιοχή και στη συνέχεια παραδόθηκαν, άνευ αντίστασης, όλα τα κράτη της περιοχής, μέχρι και την Περσία.

Εκεί πληροφορήθηκε ότι στη Βουλγαρία συγκεντρώθηκαν αρκετοί Ευρωπαίοι. Σε χρόνο ρεκόρ μετακίνησε το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του και στη μάχη της Νικόπολης της Βουλγαρίας νίκησε τους αντιπάλους του και συνέλαβε αιχμαλώτους όλους τους ιππότες της Ευρώπης. Θα τους περνούσε όλους από τις χατζάρες των γενίτσαρων αν δεν τον συμβούλευαν ότι μπορούσε να πάρει σημαντικά λίτρα, σε χρυσό, από τους συγγενείς των αιχμαλώτων. Επικράτησε η λογική του μεγάλου συμφέροντος.

Η Ευρώπη βρίσκονταν σε μεγάλη αδυναμία, διότι είχε αρχίσει ένας πόλεμος μεταξύ των κρατών της, που κράτησε 100 χρόνια και ονομάσθηκε εκατονταετής. Όλοι πολεμούσαν εναντίον όλων. Είναι προφανέστατη η αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό σαν τον Βαγιαζήτ ή τον Ταμερλάνο. Αυτή η περίπτωση είναι εντελώς άγνωστη. Αν κατελαμβάνετο από τον Βαγιαζήτ, τότε, αντίο αναγέννηση και πολιτισμός.

Τα γράμματα των εκθρονισθέντων  μικροσουλτάνων προς τον Ταμερλάνο έδωσαν μια αναπάντεχη λύση στο όλο θέμα.

Έγραψαν στον Ταμερλάνο να τους βοηθήσει. Εκείνος δε έστειλε ένα γράμμα στον Βαγιαζήτ, γραμμένο στα Ελληνικά, που ήταν η παγκοσμίως κατανοητή γλώσσα, στο οποίο έγραφε: «Εγώ ο αετός των ψηλών βουνών και της ερήμου σε διατάζω μικρή λευκή περιστερά του κάμπου, να έλθεις να με προσκυνήσεις». Μετά από αυτό ακολούθησε η μάχη της ερήμου.

Ούτε οι Μογγολοί αλλά ούτε οι Τούρκοι είχαν αλφάβητο και γραπτό λόγο. Χρησιμοποιούσαν την ελληνική γλώσσα, οι δε Ευρωπαίοι την λατινική. 

Και οι δύο αυτές κατηγορίες των κρατών είναι αγνώμονες, δεν παραδέχονται την βάση από την οποία ξεκίνησε ο πολιτισμός τους. Ο Γάλλος Ντιροζιέ, καθηγητής γαρ, επικεφαλής μιας επιτροπής καθηγητών, πήρε εντολή να γράψει την ιστορία της Ευρώπης, η οποία απερρίφθη από την ΕΟΚ, διότι δεν ανέφερε πουθενά τις ρίζες του πολιτισμού της Ευρώπης (Ελλάδα και Ιταλία - Ρώμη). Χαρακτηρίσθηκε ιστορία ανιστόρητη, γραμμένη από αγράμματους ανθρώπους. Ανθρώπους οι οποίοι μισούν την ρίζα του πολιτισμού μας, τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Παραδέχονται ότι αυτοί οι λαοί υπήρξαν κάποτε, έδωσαν ό,τι είχαν να δώσουν και εξαφανίσθηκαν. Ενώ αυτοί (Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι - όπως λέει ο Καραγκιόζης), είναι κατ’ ευθείαν απόγονοι των Γαλατών, των Γότθων και των Ούννων, που όταν οι δικοί μας έκτιζαν Παρθενώνες και το Κολοσσαίο της Ρώμης, αυτοί κοιμόνταν σε σπηλιές, φορούσαν δέρματα ζώων και έτρωγαν ωμό το κρέας και τα χόρτα, διότι δεν είχαν ανακαλύψει ακόμη την φωτιά.

Οι Τούρκοι, το αράβικο αλφάβητο και την γραφή, που αρχίζει από δεξιά προς τα αριστερά, τα έκλεψαν από τους Άραβες και άρχισαν να τα χρησιμοποιούν μετά το 1650 με την προτροπή του Π. Νικούσιου, του Αλ. Μαυροκορδάτου και των μεγάλων βεζύριδων, των Κιουπρουλίδων.

Έτσι βλέπουμε την συνθήκη παράδοσης της Ρόδου, που την κατείχαν οι καθολικοί, το Τάγμα Ιπποτών, μαζί με τα άλλα Δωδεκάνησα, να είναι συντεταγμένη στην Ελληνική. Ακόμη και η συνθήκη παράδοσης της Κύπρου, την οποία κατείχαν οι Φράγκοι από το 1240, να είναι συντεταγμένη στην Ελληνική γλώσσα. Αυτή η γλώσσα είναι αρκετά παραφθαρμένη από εκείνη που γράφονταν και μιλιούνταν κατά τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής εποχής, διότι όλοι οι μορφωμένοι και οι λόγιοι έφυγαν στην Ευρώπη λίγο πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Πήραν μαζί τους και όσα βιβλία αρχαία ή νεότερα είχαν και πήγαν για να μορφωθούν οι Ευρωπαίοι. Όλους αυτούς τους χαρακτήρισα απάτριδες, στο βιβλίο της ιστορίας που έγραψα, διότι αντί να μείνουν και να συμπαρασταθούν στο έθνος που κινδύνευε, έφυγαν. Έμειναν μερικοί μέτρια μορφωμένοι και αρκετοί, γνωρίζοντας λίγα κολλυβογράμματα. Και όμως αυτοί χρησιμοποιήθηκαν από τους Τούρκους και τους έβγαλαν παλικάρια από το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκαν ξαφνικά. 

Δεν φαντάζονταν και δεν ήταν προετοιμασμένοι να κυβερνήσουν έναν τόσο εκτεταμένο χώρο. Οι Έλληνες με τα λίγα γράμματα που γνώριζαν λέγονταν «γραφιάδες». Αυτοί τους έμαθαν να μετρούν τα χρήματα που έμπαιναν και έβγαιναν από τα ταμεία του κράτους τους.

Μέχρι τότε χρησιμοποιούσαν τα λεγόμενα «ραβαΐσια». Αυτά αποτελούνταν από μικρά στρογγυλά ξυλαράκια, όπως έχουμε στο ταμπλό του μπιλιάρδου και γράφουμε τις καραμπόλες. Φαντάζεσθε τί ρεμούλα γίνονταν από τους διαχειριζόμενους τα οικονομικά του κράτους.  

Αργότερα, όταν εξαφανίσθηκαν τα παλαιά «τζάκια» των Παλαιολόγων, Κομνηνών, Αγγέλων, Δουκών κλπ. βγήκαν νέοι μορφωμένοι, από τα σπλάχνα του ίδιου αυτού του λαού και κάτω από την προστασία του Πατριάρχη, οι λεγόμενοι Φαναριώτες, δημιουργήθηκε ένας άλλος κόσμος, που ανέλαβε την πνευματική ηγεσία των «ραγιάδων» και τα υψηλά καθήκοντα των μεγάλων διερμηνέων της «Πύλης» και των παραδουνάβιων ηγεμονιών.

Βοηθήσαμε και στηρίξαμε την Οθωμανική αυτοκρατορία όσο δεν μπορεί να φανταστεί κανένας. Δεν μας το αναγνωρίζουν.

Θα κάνω μια παρεκτροπή από το θέμα, όπως το συνηθίζω. Πρόκειται για το γνήσιο, όσο γίνεται, της καταγωγής μας από τους αρχαίους Έλληνες.

Εκτός από τις κρανιομετρήσεις και το DNA, που υπάρχουν άφθονα σε τάφους αρχαίους και πρόσφατους, που είναι αποδεδειγμένα Ελλήνων, θα παρουσιάσω και ένα άλλο χαρακτηριστικό της φυλής μας. Την ΔΙΧΟΝΟΙΑ.

Ας αναφέρω μερικά επεισόδια. Κατά τον Τρωικό πόλεμο μάλωσαν ο Αγαμέμνων με τον Αχιλλέα. Αιτία η Βρισηίς, μια ωραία κοπέλα, κόρη βασιλιά. Την συνέλαβε και την πήρε ο Αχιλλέας. Έδωσε δε στον Αγαμέμνονα την Χρυσηίδα, επίσης όμορφη. Ο Αγαμέμνων, σαν αρχηγός, πήρε την Βρισηίδα από τον Αχιλλέα. Ο τελευταίος θύμωσε και αρνήθηκε να πολεμήσει με τους Μυρμιδόνες του. Οι Τρώες, μαθαίνοντας ότι δεν θα πολεμούσε ο Αχιλλέας, επιτέθηκαν και κόντεψαν να μας ρίξουν στη θάλασσα. Ο Αχιλλέας ανένδοτος, επέτρεψε μόνο στον αδελφικό του φίλο Πάτροκλο να πάρει τους στρατιώτες του και να πολεμήσει. Ο Πάτροκλος σκοτώθηκε και τότε όρμηξε ο Αχιλλέας στη μάχη. Τον σκότωσαν όμως οι Τρώες, τραυματίζοντάς τον στην πτέρνα. Στο σημείο αυτό δεν ήταν άτρωτος, διότι όταν η μάνα του, η Θέτις, τον βούτηξε στο αθάνατο νερό, τον κρατούσε από εκείνο το σημείο της πτέρνας. Ο μεγαλύτερος ήρωας του Τρωικό πολέμου σκοτώθηκε από μια διχόνοια και ένα πείσμα. Παρά λίγο θα χάναμε τον πόλεμο.

Στους περσικούς πολέμους το μαντείο των Δελφών έδωσε τον χρησμό ότι θα έσωζαν τους Έλληνες τα ξύλινα τείχη. Μερικοί νόμισαν ότι εννοούσαν πραγματικά ξύλινα τείχη και οχύρωσαν την Ακρόπολη με ξύλα. Το μαντείο όμως εννοούσε τα πλοία, που ήταν κατασκευασμένα από ξύλο.

Ο Ευρυβιάδης που ήταν βασιλιάς των Σπαρτιατών δεν ήθελε να γίνει η ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ήθελε να οχυρώσει το Εξαμίλιο στον Ισθμό και εκεί να αντιμετωπίσει τους Πέρσες. Ο Θεμιστοκλής επέμενε να δώσουν την τελική μάχη στη θάλασσα, τότε ο Ευρυβιάδης σήκωσε την μαγκούρα του για να τον χτυπήσει. Ο Θεμιστοκλής ήρεμος είπε το «άκουσον μεν, πάταξον δε». Έγινε τελικά η ναυμαχία. Νικήσαμε. Απεδείχθη ότι η ηρεμία και η συζήτηση έχουν πάντα καλά αποτελέσματα.

Λίγο αργότερα άρχισε ο Πελοποννησιακός πόλεμος, που κράτησε πάνω από 30 χρόνια. Σκοτωθήκαμε χιλιάδες Έλληνες για το ποιος θα έχει τα πρωτεία. Στο τέλος βγήκαν πιο δυνατοί όλοι.

Από το 1190 μέχρι το 1204 περίπου, φαγώνονταν οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου. Άγγελοι και Δούκες, μια η μια παράταξη και μια η άλλη ανέβαζε αυτοκράτορα, έως ότου ο τελευταίος κάλεσε τους σταυροφόρους, με επικεφαλής τον τυφλό δόγη της Βενετίας, τον Δάνδολο, να πάνε στην Πόλη, αντί για τους Αγίους Τόπους. Να του δώσουν τον θρόνο και να τους πληρώσει τα έξοδα της σταυροφορίας. Χρήματα, βέβαια, δεν υπήρχαν και τελικά οι σταυροφόροι κατέλαβαν την Πόλη και κατέλυσαν την αυτοκρατορία.

Το 1824 κατηγόρησαν τον Κολοκοτρώνη για κλοπή χρημάτων και για σχέδια δικτατορίας. Ευτυχώς που βρέθηκαν σπουδαίοι δικαστές, ο Τσερτέτης και ο Οικονόμου, που δεν τον καταδίκασαν σε θάνατο, όπως ζητούσαν οι αντίπαλοί του. Τον άλλο χρόνο τον αποφυλάκισαν, γιατί ήταν ο μόνος που μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ πασά της Αιγύπτου.

Άσε τον διχασμό σε Βενιζελικούς και Βασιλικούς του 1916-22, που μας οδήγησε στην Μικρασιατική καταστροφή.

Για σκεφθείτε, υπάρχει κανένας άλλος λαός και έθνος που να έχει παρόμοια κακομοιριά; Αυτοί είμαστε οι Έλληνες κα Δραγώνα, «γυναίκα γενίτσαρος», που ντρέπεσαι να πεις ότι είσαι Ελληνίδα. Φαίνεται ότι έζησες σε κάποιο χαρέμι Τούρκου δημοσιογράφου, που γράψατε μαζί ένα βιβλίο και εκεί καλοπέρασες και δεν μπορείς να ξεχάσεις το «Οθωμανικό δίκαιο».

Μετά την μάχη της Αλμυράς ερήμου, το κράτος του Βαγιαζήτ διαλύθηκε. Είχε πέντε παιδιά και από το 1402 ως το 1414 πολεμούσαν μεταξύ τους για να αποκτήσουν το κράτος του πατέρα τους. Μετά τον θάνατο του Ταμερλάνου, πήραν όλοι από ένα κομμάτι και προσπαθούσαν να επικρατήσουν.

Τελικά μετά από 12 χρόνια έμεινε μόνος ο μικρότερος από τα παιδιά, ο Μωάμεθ ο Α’ και ξαναένωσε το κράτος. Ήταν αρκετά δυνατός και έπαιζε πολιτική. Μέχρι που τον υιοθέτησε ο Μανουήλ, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Το ίδιο είχε κάνει και με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Σουλεϊμάν. Φαίνεται ότι επήλθε το τέλος. Δεν ανεδείχθη κανείς άλλος ηγέτης ικανός να επικρατήσει στο χάος που δημιουργήθηκε.