ΣΧΟΛΙΑ (ΚΟΖΑΝΗ)

Πλημμύρα αλλαγών, πλημμύρα σχεδιασμών, πλημμύρα μέτρων, πλημμύρα δηλώσεων. Κι όλα αυτά με μια λέξη ονομάζονται (από την πολιτική) «επανάσταση» (ξέφτισαν τόσο πολύ και οι επαναστάσεις! Πότε άραγε η πολιτική έκανε επανάσταση, εκτός από το να κατακτήσει την εξουσία!). Κι όλα αυτά για το καλό και υπέρ πάντα της κοινωνίας, κατά δήλωσή τους. Την απάντηση όμως την δίνει, γλαφυρά όπως πάντα, ο ποιητής. «Όσο πιο πολύ απλώνεται μια πλημμύρα, τόσο πιο ρηχό και θολό γίνεται το νερό» Δεν χρειάζεται μια πλημμύρα μέτρων που μόνο τρομάζει τους πολίτες. Στοχευμένα μέτρα χρειάζονται. Όπως ακριβώς σε έναν ασθενή. Στοχευμένη επέμβαση ή στοχευμένη θεραπεία επιβάλλεται. Στο νεκρό και στο πτώμα γίνεται γενική ανατομία και γενικό άνοιγμα του πτώματος!

Όλα για την προστασία του πολίτη, δηλώνει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Δηλώσεις, εγωπάθεια, ερειστικότητα, θεωρία χωρίς αποτελεσματικότητα. Σε αντίθεση με αυτόν, οι «αντίπαλοί» του (τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα), αποφεύγουν πλήρως την θεωρία και «μιλούν» μόνο με πράξεις, διαψεύδοντάς τον διαρκώς. Ακόμα και στην πολιτική του σύντροφο Άννα που με την επιστολή της στου Μαξίμου επισήμανε αδυναμίες και αναποτελεσματικότητα, ο υπουργός δήλωνε πως απαντά με έργα και όχι με επιστολές. Εννοούσε προφανώς τους τρομοκράτες, που απάντησαν τις επόμενες μέρες με μια βόμβα στην πλατεία Συντάγματος!

Το 2010 είναι χρονιά εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Οι εκλογές όμως αυτές δεν θα γίνουν όπως παλιά βάσει του σχεδίου Καποδίστριας, γιατί αυτόν τον ξαναβάλανε στο «χρονοντούλαπο» της ιστορίας. Σύνηθες αυτό το φαινόμενο στην πολιτική πρακτική, και από εκεί, ενίοτε, ανασύρονται από την ζώσα πολιτική, για λόγους επικοινωνίας, εντυπωσιασμού και σκοπιμοτήτων. Δεν τα πήγε καλά ο Καποδίστριας με το σχέδιό του, όντας πολιτικός, και αποφάσισαν να φέρουν το σχέδιο Καλλικράτης, όντας αρχιτέκτων σχεδιαστής, για να πετύχει. Η αλλαγή των λέξεων και της ορολογίας έχει βαπτιστεί από την πολιτική επαναστατική και προοδευτική πρόταση και πρακτική. Είναι γνωστό, πως σε μια βάπτιση, απαραίτητος είναι ο νονός. Γι’ αυτό ακριβώς και η πολιτική προβαίνει σε τακτικές βαπτίσεις του συστήματος, για να θυμίζει στην κοινωνία το νονό της! Πριν όμως αρχίσουν να καταστρώνουν και τα δικά τους σχέδια οι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να προσαρμοστούν στον Καλλικράτη, ξεχνώντας τον Καποδίστρια, έχουν και μια τελευταία διαδικαστική υποχρέωση. Να συντάξουν το τεχνικό πρόγραμμα και τον προϋπολογισμό και να ψηφιστούν. Παρατηρώντας ακόμα και αυτό το διαδικαστικό γεγονός, ο κάθε πολίτης μπορεί να συμπεράνει, πώς αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης (της εξουσίας δηλαδή) το ρόλο τους και κυρίως να καταλάβουν οι πολίτες πώς ενεργούν και τι έχουν κατά νου. Είναι ευνόητο πως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Στον δήμο Ελλησπόντου έγινε η συνεδρίαση για το τεχνικό πρόγραμμα, όπου κανείς δεν κατέθεσε προτάσεις, πλην ενός αυτόνομου συμβούλου. Όταν ήρθε η ώρα της ψήφισης του προϋπολογισμού, στην αίθουσα όπου πραγματοποιούνταν η συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου επικρατούσε προβληματισμός και αμηχανία, λόγω της μη απαρτίας. Είναι γνωστό εδώ και καιρό πως η απαρτία στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου είναι προβληματική. Όταν έφτασε έξω από την αίθουσα ο αυτόνομος σύμβουλος, ο οποίος είχε κάνει προτάσεις για το τεχνικό πρόγραμμα, σοβαρές για το δήμο και οι περισσότερες είχαν περάσει και ήταν αυτονόητο ότι θα ψηφίσει τον προϋπολογισμό αφού ήταν μέσα οι προτάσεις του και είχαν κοστολογηθεί, αντιλήφθηκε ότι είχε επιδιωχτεί εντέχνως να μην καταστεί η απαραίτητη απαρτία. Όταν, με την παρουσία του, η απαρτία επιτυγχάνονταν, έστω οριακά, άρχισαν σιγά- σιγά να καταφτάνουν και άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι! Το γεγονός αυτό καταδεικνύει την πρόθεση κάποιων που φρόντισαν για τη μη απαρτία, καθένας για τους δικούς του λόγους. Το παράδοξο είναι πως ο συγκεκριμένος σύμβουλος (ο μοναδικός που έκανε προτάσεις όπως προαναφέρθηκε) θεωρήθηκε από την μεριά της συμπολίτευσης «δικός τους» και από την μεριά της αξιωματικής αντιπολίτευσης «αντίπαλός τους»!

Τέτοιες πρακτικές είναι απαράδεκτες για λειτουργούς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αυτό δεν λέγεται προσφορά στους δημότες, αλλά δούλεμα προς τους δημότες. Γιατί ο δήμος πρέπει να λειτουργεί, άσχετα με το ποια είναι η γνώμη του καθένα για το δήμαρχο. Ο δήμαρχος, ο κάθε δήμαρχος θα κριθεί από τους πολίτες. Οι παλιοί χωρικοί λέγανε την παροιμία «μπορεί η αγελάδα να ψόφησε στο λιβάδι αλλά η ζημιά χρεώνεται στο νοικοκύρη που είχε το ζωντανό στην κατοχή του».

Γι’ αυτό εκλέγονται όλοι αυτοί! Για να χρεώνουν τις ζημιές στους δημότες! Γιατί οι δημότες πληρώνουν όλες τις κακές πρακτικές και όχι ο δήμαρχος και κάθε δήμαρχος. Ούτε η μη επανεκλογή τους διαγράφει τις ζημιές.