Το αιματοβαμμένο «άνθος» του βουνού…

Του Φάνη Ζουρόπουλου
Δημοσιογράφου, Πρόεδρου της Ε.Ι.Ε.Τ.

Από τις εκδόσεις του βιβλιοπωλείο της «Εστίας» κυκλοφόρησε το βιβλίο του αξέχαστου φίλου Χέλμαν-Φράνκ Μάγερ «Αιματοβαμμένο Εντελβάϊς-Η 1η Ορεινή Μεραρχία, το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943-1944, σε μετάφραση Γ. Μυλωνόπουλου, δύο τόμοι 650 και 396 σελίδων έκαστος.

Με τον Μάγερ, που χάσαμε πέρισυ σε ένα περίεργο τροχαίο και τυχαίο ατύχημα σε ένα χωριό έξω από το Αμβούργο, συνεργαστήκαμε στην έκδοση του πρώτου του βιβλίου «Από την Βιένη στα Καλάβρυτα» την ποιο ολοκληρωμένη έρευνα για το έγκλημα των Καλαβρύτων στις 13.12.43, όπου ερευνώντας την πορεία της 117 Μεραρχίας κυνηγών της Βέρμαχτ έψαξε σε αρχεία και βιβλιοθήκες, μελέτησε μεγάλο αριθμό γεγονότων και πήρε συνεντεύξεις από δεκάδες μάρτυρες, Γερμανούς και Έλληνες φωτίζοντας το σκοτεινό πολιτικό έγκλημα που ονομάζεται «Επιχείρηση Καλάβρυτα».
Την ίδια μέθοδο ακολουθεί ο ακούραστος ερευνητής Μάγερ και στην ιστορία του «Εντελβάις» που είχε ολοκληρώσει πριν σκοτωθεί, αλλά δεν πρόλαβε να εκδώσει, ξεκινώντας από την πορεία της ορεινής Μεραρχίας, στο Ανατολικό μέτωπο όπου μεγαλούργησε, μέχρι την εγκατάστασή της στην Ήπειρο για να την κρατήσει υπό κατοχή με την σιδερένια πυγμή της, προφυλάσσοντας τα νότα της Βέρμαχτ από πιθανή συμμαχική απόβαση.
Τα κυριότερα θέματα που ερευνά ο Μάγερ είναι:  η διασφάλιση της γερμανικής κυριαρχίας στη Δυτική Ελλάδα, οι συγκρούσεις με τον ΕΛΑΣ και τον ΕΔΕΣ και η διενέργεια αντιποίνων σε αμάχους για τις κατά τόπους ανταρτικές επιθέσεις, η ιταλική συνθηκολόγηση και ο αφοπλισμός, η κατάληψη Κεφαλονιάς και Κέρκυρας και η αδίστακτη εξόντωση των ιταλών αξιωματικών και στρατιωτών, οι συνεννοήσεις με τον Ζέρβα και οι κοινές επιχειρήσεις ΕΔΕΣ και κατοχικών δυνάμεων κατά του ΕΛΑΣ, η συνεργασία με τα «Τάγματα Ασφαλείας», ο εκτοπισμός των Εβραίων απ' τα Γιάννενα και την Κέρκυρα, κ.α.π. Δεν διστάζει μάλιστα, όσες υποθέσεις εξετάζει, να τις παρακολουθήσει μέχρι πολύ αργότερα, στα μεταπολεμικά χρόνια, ώστε να πιστοποιήσει, για καθεμιά, ποια ήταν η αντιμετώπιση της από πλευράς Δικαιοσύνης, τόσο στη Γερμανία όσο και στις χώρες των θυμάτων. Όπως επίσης και των κυριότερων προσώπων την κατοπινή ζωή ιχνηλατεί, καταδεικνύοντας πως, παρ' όλα τα εγκλήματα τους, πολλοί συνέχισαν να παίζουν σημαίνοντα ρόλο στη γερμανική κοινωνία με υψηλές δημόσιες θέσεις, ενίοτε και μ' ένδοξη σταδιοδρομία σε διεθνείς οργανισμούς...
Χαρακτηριστικό του δίτομου: η αντικειμενικότητα, η τεκμηρίωση κάθε αναφοράς με πολλαπλές ιδιωτικές μαρτυρίες και ανακριτικές ή δικαστικές καταθέσεις, με διασταύρωση στοιχείων, των οποίων η αξιοπιστία ελέγχεται άμεσα από τις εκατοντάδες υποσημειωματικές παραπομπές, με πλήρη παράθεση ονομάτων, τόπων, ημερομηνιών, μέχρις εσχάτης λεπτομερείας.
Κυνηγάει την αλήθεια, διυλίζοντας διαρκώς κάθε απόπειρα εκ των υστέρων συγκάλυψης των προταιτίων, μα και τις επίσημες πολλές φορές «γραμμές» κυβερνήσεων που μαγείρεψαν μεταπολεμικά τους αριθμούς ακόμα και των δικών τους θυμάτων, ενόψει των αναπροσανατολισμένων,  κατά περίπτωσιν, «εθνικών συμφερόντων» τους…
Από την άλλη η ιστορία της πρώτης ορεινής μεραρχίας Εντελβάις, πρό της έλευσής της στην Ελλάδα, καθώς την αφηγείται ο Μάγερ, συνιστά μίαν αληθινή Ιλιάδα μαχητικότητας, ακατάβλητου σθένους και τυφλής προσίλωσης στο στρατιωτικό τους καθήκον, υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες του Ανατολικού μετώπου, όπου παρά την ασύγκριτη υπεροπλία των αντιπάλων και τον πολικό χειμώνα, με μόνο εφόδιο το αλύγιστο πείσμα και τη σκληρή εκπαίδευση, άγγιξαν τις βουνοκορφές του Καυκάσου!
Κι αν η προέλαση τους κόστισε απίστευτες απώλειες, η απαγκίστρωση υπήρξε άλλη μια τερατώδης μάχη επιβίωσης!
Με τον εχθρό στην πλάτη διαρκώς, δίχως περίθαλψη, φαγητό, καύσιμα, πολεμοφόδια και αεροπορική κάλυψη, αναγκάζονται να διανύσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μες στη λάσπη, μετρώντας συνολικά στα δύο χρόνια επιχειρήσεων (1941-3), απ' την αρχική δύναμη των 19.000 αντρών, 5.000 νεκρούς και αγνοούμενους και 14.000 τραυματίες!
Έρχονται λοιπόν εξαντλημένοι, καχύποπτοι, αγριεμένοι, πεισματωμένοι, ανάλγητοι... Κι αν η Ελλάδα αποδεικνύεται πως δεν ήταν διόλου τόπος διακοπών, η αποχώρηση τους, τον Οκτώβριο του 1944, θα 'ναι μια ακόμη σκληρότερη Οδύσσεια.
Ο εχθρικός κλοιός στενεύει, οι σιδηροδρομικές γραμμές κόβονται και κάθε μονάδα χωριστά αναγκάζεται ν' ανοίξει δρόμο μέσα από τα βουνά, με το όπλο στο χέρι  πολεμώντας σώμα με σώμα τους ανασυγκροτημένους παρτιζάνους του Τίτο.
Από τους 20.000 της 1ης Ορεινής Μεραρχίας που άφησαν τη χώρα, μόλις 12.000 ξαναβλέπουν την πατρίδα τους...
Ο Μάγιερ δεν σταματά στο τέλος του πολέμου αλλά όπως και για τα Καλάβρυτα, επιμένει να βρει τον μίτο…Διεισδύει σε αναρίθμητες υποθέσεις των εισαγγελικών αρχών της Γερμανίας από τις περίφημες δίκες της Νυρεμβέργης ίσαμε την τελευταία καταγγελία θυμάτων σε ένα επαρχιακό δικαστήριο. Και τι ανακαλύπτει;
Πως όλες απορρίφθηκαν! Άλλες γιατί τα εγκλήματα έχουν παραγραφεί, άλλες γιατί δεν μπορούν να εντοπιστούν οι ένοχοι ή γιατί οι κατηγορίες φορτώνονται απ' τους αυτουργούς στους ήδη νεκρούς συναδέλφους τους. (Αχ, αυτοί οι νεκροί είναι πάντα οι πιο «ένοχοι» απ΄ όλους, οι πιο εξασφαλισμένα ένοχοι!).
Και τις περισσότερες φορές: ελλείψει «ακριβών στοιχείων».Και το ίδιο ισχύει για τις περίφημες αποζημιώσεις, που με τις κωλυσιεργίες των γερμανικών κυβερνήσεων και την ανοχή των συμμάχων δεν δόθηκαν ούτε στο ένα δέκατο…
Η αιώνια μοίρα: ο φτωχός και με τους νικητές να βρεθεί, πάλι χαμένος θα ναι!...