Συν Αθηνά και χείρα κίνει (ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΚΙΛΚΙΣ)

Ο Στέλιος Πελτεκιάδης είναι γνωστός σε όλο το νομό. Και σε όλη την Ελλάδα, θατολμούσαμε να πούμε.

Αυτό που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι οι λόγοι για τους οποίους είναιγνωστός.

Ηιδιότητα του αγροτοσυναιτεριστή σήμερα δεν λέει σχεδόν τίποτε. Χώρια δηλαδήπου, στις μέρες μας, η εν γένει συνδικαλιστική ιδιότητα προκαλεί αποστροφή, έωςαπέχθεια!

Ο Στέλιος Πελτεκιάδης «έγραψε ιστορία» στις αρχές της δεκαετίας του ’80.Φωτισμένος συναιτεριστής τότε, συνεπικουρούμενος βεβαίως από φωτισμένουςσυνεργάτες και «εκμεταλλευόμενος» το προοδευτικό πνεύμα των αγροτών της περιοχής,άλλαξε κυριολεκτικά το χάρτη της αγροτικής παραγωγής στην περιοχή του σημερινούΔήμου Ευρωπού. Τα χρυσοφόρα «Βιρτζίνια» αντικατέστησαν τις ταλαίπωρες ποικιλίεςτων άλλων καπνών που καλλιεργούνταν κατά βάση στην περιοχή. Το εισόδημα τωνκαπνοκαλλιεργητών εκτινάχθηκε στα ύψη, ανεβάζοντας τα χωριά της περιοχής στηνκορυφή του κατά κεφαλήν εισοδήματος στο νομό, και όχι μόνο.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Οι αγροτικές παραγωγές πέρασαν από σαράντα κύματακαι οι περίφημες «δυναμικές καλλιέργειες» ηττήθηκαν ολοσχερώς με τις παγκόσμιεςγεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Η κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ και η Παγκοσμιοποίηση έδωσαν τη χαριστική βολήστην άλλοτε θαλερή αγροτική οικονομία της Παιονίας.

Σ’ αυτή την εξέλιξη ο Στέλιος Πελτεκιάδης ασφαλώς δεν είχε την παραμικρή ευθύνη!Πριν δύο-τρία χρόνια όμως η ελπίδα άρχισε πάλι να γεννιέται στην περιοχή.Ξεκίνησε η μεταστροφή στις καλλιέργειες και τα έρημα χωράφια άρχισαν και πάλινα σπρώχνουν την περιοχή προς την ανάπτυξη. Τα «δάση της ροδιάς», ήδη είναιγεγονός στα παλιά καπνοχώραφα, και οι πρώτοι πολύτιμοι καρποί αποδεικνύονταικαι πάλι χρυσοφόροι.

Αυτή είναι η ευχάριστη πλευρά της υπόθεσης: Η δυσάρεστη, όσο και να φαίνεταιπαράξενο, είναι ότι πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο τόλμημα παίζει και πάλι οΣτέλιος Πελτεκιάδης. Πάλι βέβαια συνεπικουρούμενος από προοδευτικούς συνεργάτεςκαι παραγωγούς έτοιμους για το καινούργιο.

Είναι σαφές ότι όταν λέμε «δυσάρεστο της υπόθεσης» εννοούμε ότι, για άλλη μια φορά ταπράγματα μιας σημαντικής παραμέτρου της Οικονομίας επαφίενται στην τύχη. Έναςφωτισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ο μόνος σταθερός παράγοντας μιαςαναπτυξιακής διαδικασίας. Η κάθε εποχή θέλει και δημιουργεί τους ηγέτες της. Ηκάθε εποχή όμως και η κάθε προσπάθεια θέλει πρωτίστως την οργάνωση, το σχέδιο,το πρόγραμμα. Όχι μόνο την τύχη. Το ρεπορτάζ για τις βιοκαλλιέργειες (1ησελίδα) είναι αποκαλυπτικό. Μένει να γίνει και διδακτικό.

Υ.Γ. Η αναφορά στο φίλο Στέλιο Πελτεκιάδη ίσως φανεί υπερβολική. Δεν έγινε όμως μεπρόθεση «Αγιογραφίας». Μόνο παραδειγματισμού. Πιθανόν χρήσιμου.

ΠαναγιώτηςΦλωρίδης