Αρχική arrow Άρθρα-Εφημερίδες μελών arrow Άρθρα Μελών arrow ΕΝΑΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΔΙΝΕΙ ΘΑΡΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ (ΚΟΖΑΝΗ)

ΕΝΑΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΔΙΝΕΙ ΘΑΡΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ (ΚΟΖΑΝΗ)

Εκτύπωση Email
Τρίτη, 23 Φεβρουάριος 2010
Ένας φυλακισμένος δίνει θάρρος στους ελεύθερους10 Φεβ Χαραλάμπους Β’ Τι 2,1-10 Οι άγιοι και οι μάρτυρες της Εκκλησίας ως πρότυπά τους στη διδασκαλία και στις κακουχίες του κηρύγματος είχαν πάντοτε τους αποστόλους, οι δε απόστολοι είχαν το μοναδικό και αξεπέραστο πρότυπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που δίδαξε την αλήθεια και υπέμεινε γι’ αυτήν το σταυρικό θάνατο. Ο απόστολος Παύλος μιμείται το Χριστό και ο Τιμόθεος καλείται να μιμηθεί το διδάσκαλό του. Το κήρυγμα της εν Χριστώ αληθείας δεν είναι εύκολο και ακίνδυνο, η αλήθεια ενοχλεί τους ανθρώπους και για ν’ απαλλαγούν από τις ενοχλήσεις τα βάζουν με τους κήρυκές της. Έτσι το κήρυγμα της αλήθειας φέρει πάντα τους κήρυκες σε δύσκολη θέση.Σε τέτοια δύσκολη θέση είχε περιέλθει και ο Τιμόθεος ως επίσκοπος της μεγάλης μικρασιατικής πόλεως Εφέσου, αλλά υπέμεινε καρτερικά και αδιαμαρτύρητα. Αλλά και ο απόστολος Παύλος για την εν Χριστώ αλήθεια βρισκόταν και αυτός τον ίδιο καιρό φυλακισμένος σαν κακούργος στις φυλακές της Ρώμης και συκοφαντημένος και εγκαταλειμμένος, στα πρόθυρα του αποκεφαλισμού του, απτόητος όμως δεν χάνει το θάρρος του, αντιλαμβάνεται ή και πληροφορείται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο αγαπημένος του μαθητής Τιμόθεος από τους αιρετικούς και ειδωλολάτρες της Εφέσου και επικοινωνεί μαζί του με την Επιστολή  αυτή, για να τον ενθαρρύνει. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος κάνει και ωραία μεταφορά. Στο μαθητή, λέει, φέρνει πολύ θάρρος το να βρεθεί ο δάσκαλός του σε θαλάσσιο ναυάγιο, και να σωθεί… Αν εγώ ο Παύλος πάσχω αυτά, πολύ περισσότερο οφείλεις να τα υπομένεις εσύ. Αν ο δάσκαλος, πολύ περισσότερο ο μαθητής. Και με πολλή φιλοστοργία φέρνει τη συμβουλή, ονομάζοντάς τον όχι απλώς παιδί, αλλά παιδί μου. Αν είσαι παιδί, τον πατέρα να μιμείσαι.Εσύ λοιπόν παιδί μου, γράφει στον εμπερίστατο Τιμόθεο ο εμπερίστατος Παύλος, σε αντίθεση με αυτούς που με αρνήθηκαν, για να γλυτώσουν το σαρκίο τους, να μην αισθάνεσαι μόνος και αδύναμος στις δυσκολίες που συναντάς, αλλά να αντλείς δύναμη από την ακένωτη  χάρη του Ιησού Χριστού, με τον οποίο είσαι ενωμένος με την πίστη. Μην περιστέλλεις το κήρυγμα της αλήθειας, επειδή σε περιπλέκει σε κινδύνους και απειλές. Εσύ να είσαι άφοβος και αυτά που άκουσες από μένα όχι κρυφά, όπως κάνουν οι αιρετικοί, αλλά μπροστά και σε άλλους μάρτυρες, τους πολλούς πιστούς που ακούνε το δημόσιο κήρυγμα, αυτά να τα παραθέτεις σαν ατίμητο θησαυρό στη βιτρίνα του κηρύγματός σου και να τα εμπιστεύεται σε έμπιστους ανθρώπους, που δεν θα τα κρατήσουν μόνο για τον εαυτό τους, αλλά θα μεταβληθούν αυτομάτως και αυτοί σε κήρυκες που θα είναι ικανοί να διδάξουν και σε άλλους, και το κήρυγμα της αλήθειας θα μεταλαμπαδεύεται από πιστό σε πιστό, από κήρυκα σε κήρυκα, από απόστολο σε επίσκοπο, για να φτάσει μέχρι την τελευταία ψυχή. Κανένας επίσκοπος σε επισκοπική σύναξη να μην απαξιώνει αυτά που ακούει από το στόμα σου, αλλά να απαξιώνεται ο ίδιος όταν δεν τα εφαρμόζει. Αυτή σου η ενέργεια είναι βέβαιο ότι θα σου φέρει κακοπάθεια. Συ λοιπόν μην την αποφεύγεις, αλλά μπες ατρόμητος μέσα στη κακοπάθεια σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού. Οι στρατιώτες του βασιλιά μπαίνουν σε κακοπάθειες. Μη δυσανασχετείς λοιπόν αν κακοπαθαίνεις. Στρατιώτης που δεν κακοπαθαίνει, δεν είναι άξιος στρατιώτης. Κανένας στρατιώτης δεν εμπλέκεται με βιοτικές υποθέσεις, για να είναι έτοιμος να σφαχτεί, να φονευθεί, να ματώσει. Έτσι θα είναι αρεστός στο βασιλιά ή στο στρατηγό που τον στρατολόγησε.Και του φέρνει άλλα δύο παραδείγματα από την αθλητική και γεωργική ζωή. Αν κάποιος, λέει, προπονείται ή παίρνει μέρος σε αθλητικούς αγώνες, πρέπει ν’ ασκεί την άθλησή του σύμφωνα με τους αθλητικούς κανονισμούς. Δεν μπορεί να πάρει στεφάνι νίκης, αν δεν τηρεί τους κανονισμούς. Δεν μπορεί ένας αθλητής δρόμου λ.χ. να πάρει βραβείο της νίκης, βάζοντας τρικλοποδιές στους συναγωνιζομένους του.Ο Απόστολος θέλει να πει ότι το στεφάνι της αιώνιας δόξης το παίρνει ο Χριστιανός με την τιμιότητα και τη συνέπειά του στη χριστιανική ζωή με όλα τα συνεπακόλουθά της. Ο γεωργός που κοπιάζει οργώνοντας, σκάβοντας, σπέρνοντας, δεν κοπιάζει ανώφελα, αλλά πριν απ’ όλους αυτός απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων του.Με το τελευταίο παράδειγμα ο Απόστολος του μιλάει μέσα από υπαινιγμούς. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος λέει ότι του μιλάει με παραβολές και παροιμίες. Γι’ αυτό και του λέει «Πρόσεξε να καταλάβεις τι εννοώ. Είθε ο Κύριος να σου δίνει σύνεση, ώστε να τα εννοείς όλα σωστά». Εννοεί ότι ένας δάσκαλος της αλήθειας, που το έργο του έχει πολλές ομοιότητες με το έργο του γεωργού, γεύεται πρώτος τις συνέπειες του κηρύγματος, όπως ο γεωργός σαν πρώτους καρπούς γεύεται τους κόπους και τους ιδρώτες που καταβάλλει. Οι δε συνέπειες του κηρύγματος συχνά είναι κακοπάθειες, ειρωνείες αλλά και θάνατος. Αυτά γεύθηκε και ο πρώτος κήρυκας, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.Να θυμάσαι, λοιπόν, το δικό του παράδειγμα. Να έχεις πάντα ζωηρά μέσα στο μυαλό σου τον Ιησού Χριστό, τον πρώτο και αμίμητο διδάσκαλο και κήρυκα της αποκαλυμμένης αλήθειας. Το Χριστό που πέθανε και τώρα είναι αναστημένος και ένδοξος, που σαν άνθρωπος καταγόταν από το βασιλιά Δαυΐδ, όπως εγώ λέω στο κήρυγμά μου και όχι όπως οι αιρετικοί, που αρνούνται την ανθρώπινη φύση του. Κακοπάθησε ο Χριστός, και εγώ κακοπαθώ για το κήρυγμά μου, και μάλιστα μέχρι φυλακίσεως, λες και είμαι κανένας κακούργος. Έχω όμως να σου πω ένα άλλο θαυμαστό, ότι μπορεί να κακοπαθώ, μπορεί να είμαι περιορισμένος στη φυλακή, αλλά ο λόγος του κηρύγματος δεν είναι φυλακισμένος. Κηρύττεται και μέσα από τη φυλακή στους επισκέπτες μου. Γι’ αυτό και όλα τα υπομένω για τους εκλεκτούς του Θεού, για να επιτύχουν και αυτοί τη σωτηρία που χαρίζει ο Ιησούς Χριστός, τη σωτηρία που συνοδεύεται με αιώνια δόξα. Θα τελειώσουμε με τα γενναιόφρονα λόγια του Ιωάννου Χρυσοστόμου, που τα βάζει στο στόμα του αποστόλου Παύλου. Τώρα όμως, λέει, τέτοιους μας έκανε ο Θεός εμάς τους Χριστιανούς, ώστε να μην μπορεί να μας νικήσει κανένας. Δένονται τα χέρια αλλ’ όχι και η γλώσσα. Διότι τη γλώσσα κανένας δεν μπορεί να τη δέσει, παρά μόνο η δειλία και η απιστία… Αν κάποιος δέσει το γεωργό, εμποδίζει το σπόρο να σπαρεί. Διότι με το χέρι σπέρνει. Το διδάσκαλο όμως αν τον δέσεις, δεν μπόρεσες να εμποδίσεις το λόγο. Διότι τον σπέρνει με τη γλώσσα, όχι με το χέρι. Δεν υποβάλλεται σε φυλάκιση ο δικός μας λόγος, ο χριστιανικός. Ενώ εμείς είμαστε δεμένοι, εκείνος έχει λυθεί και τρέχει από στόμα σε στόμα.Και συνεχίζει: Αυτό γίνεται για να δώσει προτροπή στους ελεύθερους. Αν εμείς δεμένοι κηρύττουμε, πολύ περισσότερο εσείς οι ελεύθεροι πρέπει να το κάνετε. Άκουσες ότι όλα αυτά τα υπομένω ως κακούργος; Μη σε καταλάβει η απογοήτευση και η αθυμία. Είναι μεγάλο θαύμα, κάποιος που είναι φυλακισμένος, να κάνει το έργο των ελεύθερων. Ο φυλακισμένος να τους νικάει όλους, ο φυλακισμένος να νικάει αυτούς που τον φυλάκισαν…Ήταν δυνατόν να ζω ακίνδυνα. Ήταν δυνατόν να μην πάσχω όλα αυτά, αν είχα σαν σκοπό τα δικά μου  ζητήματα. Αλλ’ όλα αυτά τα υπομένω για τους άλλους, για να επιτύχουν και αυτοί τη σωτηρία. Και όπως ο Θεός έπαθε για μας, έτσι και εμείς γι’ αυτούς τους εκλεκτούς του. Ώστε το πράγμα είναι ανταπόδοση, όχι χάρη. Αλλά για το Θεό ήταν χάρη. Διότι δεν ευεργετήθηκε πρώτα, για να ευεργετήσει ύστερα. Ενώ εμείς, αφού ευεργετηθήκαμε πρώτα από εκείνον, υπομένουμε όλα όσα πάσχουμε τώρα για να σωθούν οι άλλοι.Τα σχόλια περιττεύουν. Ας βάλλουμε τον εαυτό μας στη θέση του Τιμοθέου, για να κάνουμε προσωπική μας υπόθεση τις συμβουλές του αποστόλου Παύλου. Αθανάσιος Γ. Σιαμάκης, αρχιμανδρίτης  
Επιστροφή
 
Επιλογές
Αρχική Ιστορικό Ανακοινώσεις Μέλη Σύνδεσμοι Αναζήτηση Άρθρα-Εφημερίδες μελών
Σύνδεση Μέλους




Να με θυμάσαι

Σε Σύνδεση
Έχουμε 159 επισκέπτες σε σύνδεση
Για τις επαρχιακές εφημερίδες...
«Οι επαρχιακές εφημερίδες είναι τα έμψυχα κωδωνοστάσια της χώρας.
Με χιλιάδες καμπάνες μέσα στα τόξα τους. Μικρές, γλυκόφωνες, βαρύτονες, βουϊστές ή βραχνές.
Καμπάνες για χαρές και πανηγύρια.
Καμπάνες για τα πένθη και τους καημούς μας.
Καμπάνες συναγερμών και αναγκών, κινδύνων, παρακλήσεων, εκκλήσεων, κηρυγμάτων, διαγγελμάτων.
Σήμαντρα πνευματικά όρθρων και μελαγχολικών εσπερινών.
Καμπάνες για όλες τις αλήθειες, για όλες τις πλάνες, για όλους τους Θεούς και όλους τους ανθρώπους…».

ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΑΣ