ΣΧΟΛΙΑ (ΚΟΖΑΝΗ)

Είχαν το θράσος να βγουν στην τηλεόραση και να ενημερώσουν τους πολίτες, εκπρόσωποι της αστυνομίας, ότι η επιχείρηση στο Βύρωνα ήταν επιτυχημένη.  Επειδή έχασε την ζωή του μόνο ένας; Ο πολλά βαρύς υπουργός προστασίας του πολίτη (τι ειρωνεία) γιατί κρύβεται τελευταία; Μείον ένας, που λέει και ο Λαζόπουλος! Πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή για τους εξουσιαστές (διαχρονικά); Από δηλώσεις και από το να ρίχνει τις ευθύνες σε τρίτους πάει καλά. Δύσκολα όμως να γλυτώσει την καρατόμηση σε περίπτωση κυβερνητικού μετασχηματισμού. Γιατί αντί για υπουργός προστασίας του πολίτη μάλλον κερδίζει τον τίτλο του δουλέματος του πολίτη!

Στο προηγούμενο φύλλο η στήλη έγραψε πως «αυτά που βλέπει η κοινωνία, αυτά εισπράττει» (ρήση του Ισοκράτη). Δυστυχώς αυτοί που σπουδάζουν την ψυχολογία του όχλου ξέρουν να την κατευθύνουν πάντα. Υποστηριχτές τους δε, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, Μ.Μ.Ε, τύπος και παπαγαλάκια, εγγυώνται το αποτέλεσμα. Ο παρακάτω διάλογος είναι ενδεικτικός. Ρώτησαν έναν τραγουδιστή, μεγάλη φωνή παλαιότερων δεκαετιών, γιατί δεν τραγουδάει πλέον. Η απάντησή του καταλυτική. «Τραγουδούσα όταν οι άνθρωποι πήγαιναν στα μαγαζιά να ακούσουν (τη φωνή του τραγουδιστή). Σήμερα πηγαίνουν για να δούνε»!

Είναι απόλυτα επιβεβαιωμένο και αποδεδειγμένο ότι οι παλαιοί γέροντες έλεγαν πάντα σοφές ατάκες, αν και αγράμματοι, βάζανε γυαλιά στους γραμματισμένους, με το νόημα των λεγομένων τους, που ήταν βγαλμένα μέσα από την πείρα της ζωής. Η παρακάτω ατάκα είναι πολύ επίκαιρη, με την οικονομική αβεβαιότητα που έχει ο καιρός, την ανασφάλεια που κυριαρχεί σε θέματα εργασίας και πολλά άλλα.

Βρέθηκε ο γέροντας σε ένα χωριό και θέλησε κάποια στιγμή να επισκεφτεί τα κοιμητήρια για να ανάψει ένα κερί σε έναν φίλο του. Όταν έφτασε εκεί μαζί με την γυναίκα του, το κοιμητήρι χορταριασμένο, δυσκολευόταν να βρει τον τάφο και άρχισε να ψάχνει τους σταυρούς. Διάβαζε το όνομα και από κάτω, ως συνηθίζεται ήταν η ημέρα γέννησης του μακαρίτη και η μέρα που απεβίωσε. Εκείνο όμως που του έκανε εντύπωση, ήταν πως σε όλους τους σταυρούς, εκεί που γράφει ετών… έβλεπε να γράφει ετών 1, 3, 2, 1, 2, 4, 1. Το μεγαλύτερο ήταν 5. Φεύγοντας ρώτησε το φύλακα «συγνώμη, γιατί σε όλους τους σταυρούς εκεί που γράφει ετών δεν αναγράφονται τα χρόνια που έζησε ο κάθε μακαρίτης και γράφει μονάχα 1, 2, 3». Γέλασε ο φύλακας και του απάντησε «εδώ έτσι το έχουμε. Γράφουμε ακριβώς τα χρόνια που έζησε ο καθένας. Τα χρόνια τα καλά και τα ανθρώπινα». Γύρισε τότε προς την γυναίκα του ο γέροντας και της λέει «όταν θα πεθάνω, πάνω στο σταυρό μου να γράψεις «γεννήθηκε πεθαμένος. Ετών 0!»».

Με αφορμή το πάγωμα των προσλήψεων, σωματεία της περιοχής σε ένδειξη διαμαρτυρίας προέβησαν σε καταλήψεις θεσμικών κτηρίων. Διασπαστικά λειτούργησαν και πάλι, συνηθισμένη άλλωστε τακτική του συνδικαλιστικού κινήματος και οι μεν επέλεξαν την περιφέρεια και οι δε τη νομαρχία. Οι πρώτοι έχουν σαφώς ισχυρότερο χαρτί ως επιχείρημα γιατί θα ισχυριστούν πως απευθύνθηκαν στην κυβέρνηση μέσω του εκπροσώπου της στην περιοχή, που δεν είναι άλλος από τον περιφερειάρχη. Σύνδεση δηλαδή της Δυτικής Μακεδονίας με την Αττική, όπου εδρεύει η κυβέρνηση. Μέσα στα πολλά ρητά ειπώθηκαν από τους αρχαίους πως σ’ εκείνη την περιοχή υπάρχει κι ένα που έχει την ιδιαιτερότητα να ονομάζεται «αττική σύνταξη». «Ότε τα ζώα φωνή είχε, τα πρόβατα έλεγε τω δεσπότη»

Σήμερα έχουμε όχι αττική σύνταξη αλλά αττικές εντολές ένεκα επιταγών Βρυξελών. Κι εκεί, στην περιοχή της Αττικής, στην Αθήνα δηλαδή, γεννήθηκε η δημοκρατία. Η δημοκρατία που έχει ως δόγμα την απόλυτη ρήση. Ο λαός αποφασίζει και η κυβέρνηση εκτελεί. Φράση άλλωστε και του πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού που ο υιός ακολουθεί κατά γράμμα! Δηλαδή ο λαός αποφάσισε να λιμοκτονήσει! Αφερίμ στο λαό! Γράφει άλλωστε ο ποιητής «μπήκαν στην πόλη οι οχτροί… και εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια!....»

Υποτιθέμενος χαμός έγινε με την αναγγελία περί του παγώματος των προσλήψεων. Σταδιακή πρόσληψη ανέφερε ο υπουργός εκ Κοζάνης, αλλά το ουσιαστικό πρόβλημα των προσλήψεων είναι άλλο. Για τις αναφερόμενες προσλήψεις η τοπική κοινωνία αγνοεί ότι πρόκειται μόνο για 200 άτομα εκ των οποίων το 4/5 προσλαμβάνεται στην Αθήνα κυρίως και αλλού και όχι στο λεκανοπέδιο και αφορά μηχανικούς, αρχιτέκτονες, υπομηχανικούς, οικονομολόγους. Οι πολλοί, αυτούς δηλαδή που χρειάζονται οι σταθμοί της περιοχής και τα ορυχεία, ηλεκτροτεχνίτες, μηχανοτεχνίτες και τεχνικοί ορυχείων, κανείς δεν γνωρίζει πότε θα  προσληφθούν..