Όταν η μεσαία τάξη φθάσει στα όριά της…

Του Φάνη Ζουρόπουλου
Δημοσιογράφου, Προέδρου της Ε.Ι.Ε.Τ.

Δηλαδή άτομα πιστοποιημένης υψηλότατης επιστημονικής επάρκειας, επιφορτισμένα να παρακολουθούν την πιστή εκτέλεση των αποφάσεων της Ε.Ε. εξαπατούνταν συστηματικά και για πάνω από δέκα χρόνια από κάποιους Έλληνες υπουργούς που χρησιμοποίησαν μεθόδους επαρχιακού λογιστή που εφευρίσκει «πατέντες» για να γλιτώσει τον φόρο ο πελάτης του, μικρομεσαίος Έλληνας επιχειρηματίας…Επειδή αυτούς που διαχειρίστηκαν τα οικονομικά της χώρας αυτό το διάστημα τους ξέρουμε καλά και κανείς δεν πιστεύει ότι έχουν δαιμονικές ικανότητες, κάτι πρέπει να φταίει και ο μηχανισμός της Ε.Ε. Καλή πίστη, αφέλεια, ολιγωρία, ανοχή, κάτι απ΄ όλα ή όλα μαζί γιατι περίπτωση να υπήρξε και «λάδωμα» δεν μας πάει να το πιστέψουμε… Και έτσι φθάσαμε εδώ που φθάσαμε και θα πληρώσουμε όλοι μας και κυρίως η μεσαία αστική τάξη που είναι η ραχοκοκαλιά της χώρας, αυτή που πάει μπροστά την οικονομία μίας χώρας.Μιλάμε για τους πολίτες που κάνουν σοβαρά και τίμια την δουλειά τους και δεν ζουν ούτε αποκλειστικά από το κράτος ούτε όμως και από «λαμογιές». Είναι άνθρωποι οι οποίοι πληρώνουν τους φόρους τους και προσπαθούν να είναι εντάξει με τον νόμο. Όχι ότι δεν έχουν λαδώσει κάποιον υπάλληλο εφορίας ή πολεοδομίας, αλλά το έκαναν γιατί η ζωή τους έμαθε πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να λειτουργείς στην Ελλάδα, εκτός αν θέλεις να μπλέξεις άσχημα ή να χρειάζεσαι ενίοτε ψυχοφάρμακα. Άλλοι εξ αυτών είναι εργοδότες και έχουν έγνοια για όσους υπαλλήλους απασχολούν, άλλοι πάλι ελεύθεροι επαγγελματίες, στελέχη ή υπάλληλοι επιχειρήσεων. Τι τους συνδέει όλους; Απλά, το γεγονός ότι ζουν χωρίς εγγυήσεις για το αύριο από κανέναν.
Αυτοί οι άνθρωποι, που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας, αρχίζουν τώρα να νιώθουν απόγνωση και σε λίγο οργή. Μεταξύ των έκτακτων εισφορών, της φορολογίας της ακίνητης περιουσίας, των αυξημένων αντικειμενικών κλπ., νιώθουν όλο και περισσότερο την πίεση για την μείωση του βιοτικού τους επιπέδου. Είναι η πρώτη φορά που τους ακούς να σκέπτονται αν τα παιδιά τους μπορούν να πηγαίνουν σε ιδιωτικό σχολείο, ή να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Και είναι η πρώτη φορά που νιώθουν ότι σε λίγο δεν «θα βγαίνουν» αν ξενοικιαστεί κάποιο μαγαζί που έχουν ή αν κάποιος στην οικογένεια βρεθεί χωρίς δουλειά.
Η μεσαία αυτή τάξη καταλαβαίνει ότι η χώρα βρίσκεται σε χρεοκοπία και ενδεχομένως να είναι έτοιμη να κάνει θυσίες. Την πνίγει όμως ένα απίστευτο συναίσθημα τσαντίλας και οργής…
Ο θυμός του θα ήταν ακόμη μεγαλύτερος αν καταλάβαινε όλο το μέγεθος της κλεψιάς και της σπατάλης στους εξοπλισμούς και την υγεία. Τα 27 δις ευρώ που ξόδεψαν τα νοσοκομεία το 2007, για παράδειγμα, τα πληρώνει τώρα ο Έλληνας αστός. Είναι προφανώς τα δις. που έγιναν Καγιέν και νεοπλουτίστικη μόστρα τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο και οι μίζες από εξοπλιστικά συστήματα που κόστισαν στη χώρα πολύ πιο ακριβά από ότι σε άλλες χώρες ή ακόμη χειρότερα παραγγέλθηκαν «γυμνά» για να εξασφαλισθούν και άλλες μίζες στο μέλλον.
Όλα αυτά καλείται σήμερα να πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος που δεν κλέβει και δεν φοροδιαφεύγει. Σήμερα όμως πληρώνει διπλά τις αμαρτίες και τα εγκλήματα δεκάδων πολιτικών που ο ίδιος εμπιστεύθηκε. Γιατί, πέρα από τους φόρους, έχει απέναντί του τις τράπεζες που έχουν κλείσει τις στρόφιγγες πληρώνοντας και εκείνες το τίμημα της αναξιοπιστίας της Ελλάδος διεθνώς.
Είμαστε ακόμη στην αρχή του κύκλου της οργής, γιατί η νέα πραγματικότητα καταγράφεται εγκεφαλικά, αλλά δεν έχει ακόμη πονέσει πραγματικά. Όταν όμως θα τη νιώσει η υγιής μεσαία και ανώτερη τάξη αυτής της χώρας, οι συνέπειες θα είναι τεράστιες. Γιατί, ως γνωστόν, η ιστορία έχει αποδείξει πως είναι αυτή η τάξη που όταν φτάνει στα όριά της γίνεται καταλύτης σοβαρότατων πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων σε μία χώρα…