ΣΧΟΛΙΑ (ΚΟΖΑΝΗ)

Εκτύπωση Email
Τετάρτη, 10 Μάρτιος 2010
Η ΜΟΙΡΑ Αναρωτιέται η κοινωνία, χρόνια τώρα, γιατί άλλοι να σπαταλούν και να οικειοποιούνται το δημόσιο χρήμα και αυτή πάντα να καλείται να το συμπληρώνει! Την ίδια απορία είχε κι ο ποιητής. Αλλά εκείνος πάντα ήξερε την απάντηση! Στους άλλους προσπαθούσε να την περάσει, όχι όμως σαν ειδικός ή σαν τσαμπουκάς ή σαν ο εξέχων, αλλά πάντα με ευγένεια, διακριτικότητα και δυσερμήνευτα για να αισθανθεί και ο άλλος ότι ο ίδιος το σκέφτηκε! Ήρθες κι απόψε - μες στης καρδιάς μου το πέλαγος - ναυαγισμένη.Ποτέ δεν ήρθες σαν κολυμβητής - Ποια τάχα μοίρα σε στέλνει σε μένα - κάθε φορά που ναυαγείς - κι ύστερα να κολυμπάς σ’ άλλα πελάγη - ώσπου να ναυαγήσεις πάλι!Ποια τάχα μοίρα έρχεται πάντα στα χαμηλά στρώματα και ζητάει να βάλει πλάτη. Πλάτη σε ένα βάρος αβάσταχτο κι ασήκωτο. Κι ύστερα η χαμηλή η κοινωνία άντε να αγωνιστεί με σπασμένο σασί! Η μοίρα όμως πάντα τρυπώνει εκεί που βρίσκει περάσματα ανοιχτά. Κανείς δεν της φταίει της κοινωνίας. Ή ίδια επιλέγει. Τοιούτους έπρεπεν ημών αρχιερείς, έλεγαν η αρχαίοι, όπερ σημαίνει: Τέτοιοι εξουσιαστές μας αρμόζουν. Στην καθομιλουμένη ο συντάκτης το έχει γράψει πολλάκις. Κάθε κοινωνία παίρνει, χθες, σήμερα (διαχρονικά) αυτό της ταιριάζει και δικαιούται. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.  Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΙΚΑ Κύμα φυγής από όλους τους κλάδους των εργαζομένων με τα μέτρα που διαρρέουν εντέχνως για το ασφαλιστικό. Οι αιτήσεις για συνταξιοδότηση, πολλαπλασιάστηκαν. Ο λόγος προφανής. Φεύγουν να προλάβουν! Λες και ήξεραν το σκηνικό με τον Κωστίκα. Παλιότερα, οι πιο  παλιοί το θυμούνται, όταν οι έφηβοι καλούνταν να περάσουν «περιοδεύων» πήγαιναν στην στρατολογία. Μέσα σε όλες τις διαδικασίας ήταν κι αυτή του ξεγυμνώματος. Όταν λοιπόν βρέθηκε ο Κωστίκας μαζί με τους συγχωριανούς του στο θάλαμο και ξεγυμνώθηκαν όλοι, πειθαρχώντας στην εντολή του επικεφαλής αξιωματικού ο Κωστίκας (ο οποίος ήταν λίγο αγαθός) δεν ξεντύνονταν. Βρε αμάν – βρε ζαμάν οι αξιωματικοί, τίποτα ο Κωστίκας, ανένδοτος. Μιλήστε του και σεις ρε παιδιά, λέει στους άλλους ο επικεφαλής, αλλά ο Κωστίκας τίποτα. Κάποτε ένας έφηβος λέει στον αξιωματικό «στην άλλη αίθουσα βρίσκεται ο Ζουρνατσίδης. Τον ξέρει καλά εκείνος, είναι και κουμπάροι, μπορεί να τον πείσει». Φωνάζουν τον Ζουρνατσίδη και μπαίνει στο θάλαμο. Ρε Κωστίκα ντο φούτια είναι ατά ντο εφτάς. Ολόκληρον παλικάρ και φοάσαι να τσατσαλούσαι; Χάϊντε τσατσαλόθ, ας τελένουμε. Ο Κωστίκας τερεί ατόν με έναν ομάτ και λέει «κουμπάρε ας πάμε φέβομαι»! «Ρε Κωστίκα μην σπάντς την ψύνε μουν. Έβγαλ τα λώματας κι ας τελένουμε. Όλ εσέν αναμένε». Και τότε ο Κωστίκας είπε την μεγάλη του ατάκα «κουμπάρε, ο Γιωρίκας όντες θελ να φτάει την δουλεία συν Συμέλα τσατσαλόνιατεν πρώτα. Για τ’ ατό λέω σε, χάιντε ας φέβουμε, θα γ….νε μας»!!(Τσατσαλούμαι = ξεγυμνώνομαι, λώματα = ρούχα, τερώ= κοιτώ, ομάτ= μάτι, τελένω= τελειώνω, φούτια=κόλπα, νάζια, χαζομάρες). ΟΤΑΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ·        «Λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν». Δυστυχώς όμως κάποιοι έξω αλλά και μέσα από τα σύνορα προσβάλουν την ελληνική ιστορία, τον ελληνικό πολιτισμό, το ελληνικό πνεύμα και τους Έλληνες και κυρίως το σήμερα. ·        Το ερώτημα είναι γιατί οι ταγοί της πολιτείας αλλά κυρίως η ελληνική κοινωνία, στο δήθεν σενάριο της οικονομίας του τρόμου, τα ανέχεται! Ο Έλληνας έζησε και ως κοσμοπολίτης, αρχοντικός, αλλά και καταπιεσμένος και κουρελής. Πότε όμως δεν έζησε προσκυνημένος. ·        Οι διπλωμάτες δύνανται να ψεύδονται αλλά οι λαοί δε λησμονούν. Στο όνομα της απόλυτης ελευθερίας και της απόλυτης Δημοκρατίας, έννοιες που εκπορεύτηκαν από αυτήν την χώρα σε όλη την ανθρωπότητα, οι εξουσιαστές και οι διπλωμάτες έχουν το δικαίωμα να ψεύδονται και να ασχημονούν. Οι λαοί όμως δεν έχουν το δικαίωμα να ξεχνούν και να ανέχονται! ·        Να ξεχάσει ο λαός την επανίδρυση του κράτους και τους νταβατζήδες. Τα είπε ο Καραμανλής αλλά δεν τα έκανε. Να βγει τώρα και να πει «όσοι τα πήραν, να τα δώσουν πίσω». Λεφτά υπάρχουν, είπε ο σημερινός. Όχι σκληρά μέτρα, ξαναείπε. Τι έγινε σε τρεις μήνες; Να ξεχάσει ο λαός στο όνομα δήθεν: Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!·        Για ποια Ελλάδα. Για την εξουσία. Την απάντηση την δίνει ο μεγάλος Μακρυγιάννης, ο αγράμματος μα πάντα επίκαιρος, διαχρονικός και προφητικός. «Μην στοχάζεστε ότι είμαι γόητας ή φαντασμένος. Λυπούμαι και γράφω αυτά, ότι ήτανε πέντε αδέρφια κι έμεινε μόνο ένας από το ντουφέκι. Κι οι άνθρωποί τους ήτανε τόσο καιρό σκλαβωμένοι κι εσώθη μία μόνο γυναίκα κι αυτείνε πείναγε. Κι εκείνοι όπου τους ζήταγε ψωμί θέλαν να κάμουν το κέφι τους να την δώσουνε να φάγει. Τα τοιαύτα δεν λευτερώνουνε πατρίδα. Την χάνουν….Κι έχω σκοπό να ζήσω κι εγώ σε αυτείνε την πατρίδα…».
  • Δεν άλλαξε τίποτε από τότε. Οι εξουσιαστές πάντα το κέφι τους θέλουνε να κάνουνε. Γι’ αυτό φροντίζουν πάντα να έχει ανάγκες η κοινωνία για να μπορεί, ένεκα των αναγκών, να αρνείται (η κοινωνία) την ικανοποίηση στα κέφια τους. Η ηθική και η ανθρώπινες αξίες διαμορφώνονται ανάλογα με το πόσο ελεύθερα αναπνέει η κοινωνία ή ανάλογα με το μέγεθος του βιασμού που δέχεται.
  • Είπε κάτι ακόμα ποιο μεγάλο ο Μακρυγιάννης:  «… Αποφασίζω να δικαιώσω τους αδικημένους» Και δεν ήταν μόνο λόγια. Ζήτησε να του κοπεί ο μισθός και να δοθεί στις χήρες και στα παιδιά των αγωνιστών. Γι’ αυτό δεν διδάσκεται ο Μακρυγιάννης. Χαλάει την πιάτσα. Πόσοι βουλευτές σήμερα (πλην της Ειρήνης Παπά) ζήτησαν να τους κοπεί ο μισθός ή σύνταξη που έγραψε η στήλη την περασμένη εβδομάδα! Μεγάλος στα λόγια σημαίνει μικρός στα έργα. Και σήμερα (στην εποχή μας) στα σαλόνια της εξουσίας, δυστυχώς κυκλοφορούν μονάχα μικροί!
  ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ Η Δυτική Μακεδονία μπορεί να αποτελέσει πρότυπο πολιτιστικής και τουριστικής περιφέρειας, δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού- Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, κατά την επίσκεψή του στο νομό. Έτσι τον είπαν, έτσι είπε. Δεν πήγε όμως προς την μεριά του άξονα Ελλήσποντος-Υψηλάντης-Πτολεμαΐδα, Αμύνταιο-Φλώρινα να γνωρίσει το «τουριστικό» σεληνιακό τοπίο. Καμινάδες, ορυχεία, ταινίες, κάρβουνο, τέφρα, φορτηγά, λάσπη, σκόνη, αποθέσεις, όλα «ατάκτως ερριμμένα». Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν υπάρχει αυτό το περιβαλλοντικό χάλι. Όντας, με αυτή την οπτική γωνία, μπορεί να αποτελέσει τουριστικό προορισμό, γιατί οι επισκέπτες δεν θα πιστεύουν στα μάτια τους, με όσα βλέπουν. Πρότυπο πάντως είναι η Δυτική Μακεδονία , εδώ και χρόνια βέβαια, αλλά όχι σε αυτά που δηλώνουν οι πολιτικοί αλλά στην ανεργία. Πρότυπο και πρώτη με διαφορά! ΝΟΗΜΑΤΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ«Ποτέ ο χρόνος δεν είναι τόσο βίαιος παρά όταν μοιάζει απών, όταν συνωμοτεί με τον πόνο μιας απώλειας, για να αιχμαλωτίσει το μέλλον».  
Επιστροφή
 
Επιλογές
Αρχική Ιστορικό Ανακοινώσεις Μέλη Σύνδεσμοι Αναζήτηση Άρθρα-Εφημερίδες μελών
Σύνδεση Μέλους




Να με θυμάσαι

Σε Σύνδεση
Έχουμε 163 επισκέπτες σε σύνδεση
Για τις επαρχιακές εφημερίδες...
«Οι επαρχιακές εφημερίδες είναι τα έμψυχα κωδωνοστάσια της χώρας.
Με χιλιάδες καμπάνες μέσα στα τόξα τους. Μικρές, γλυκόφωνες, βαρύτονες, βουϊστές ή βραχνές.
Καμπάνες για χαρές και πανηγύρια.
Καμπάνες για τα πένθη και τους καημούς μας.
Καμπάνες συναγερμών και αναγκών, κινδύνων, παρακλήσεων, εκκλήσεων, κηρυγμάτων, διαγγελμάτων.
Σήμαντρα πνευματικά όρθρων και μελαγχολικών εσπερινών.
Καμπάνες για όλες τις αλήθειες, για όλες τις πλάνες, για όλους τους Θεούς και όλους τους ανθρώπους…».

ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΑΣ