Απ’ το Τόκιο στο Κιλκίς (ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΚΙΛΚΙΣ)

Κάπου στη διάρκεια του ’80 εμφανίσθηκε ένα παγκόσμιο παράδοξο φαινόμενο: η Ιαπωνική Οικονομία σε αρρυθμία! Μια οικονομία δηλαδή που παργήγαγε τα πάντα και ήταν το ισχυρότερο αντίπαλο δέος στην Αμερικάνικη, περνούσε μια ιδιότυπη κρίση.

Η εξήγηση δόθηκε γρήγορα. Οι μεγάλοι (και έντιμοι εκείνη την εποχή) οικονομολόγοι με πρώτο τον Κ. Γκαλμπραίηθ, απέδωσαν τον κλυδωνισμό της Ιαπωνικής Οικονομίας στα αδικαιόλογητα πανάκριβα ενοίκια των ακινήτων, κυρίως στο Τόκιο και τις άλλες μεγαλούπολεις. Τα υψηλά ενοίκια αποτελούσαν έναν ασύμβατο κρίκο στην ομαλή και πάντα πειθαρχημένη αλυσίδα της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας. Το ζήτημα διευθετήθηκε τάχιστα, οι επίδοξοι αεριτζήδες μπήκαν στη θέση τους (μερικοί στη φυλακή) και η Γιαπωνέζικη Οικονομία ξαναβρήκε τον πλεονασματικά δρόμο της.

Αυτά το ’80 στη  μακρινή Ιαπωνία. Στην Ελλάδα και το Κιλκίς του 2010 τα πράγματα είναι πιο “ξεκάθαρα”.

Η κρίση είναι εδώ. Από πολύ καιρό πριν. Ο τομέας που πρώτος χτυπήθηκε όπως πάντα είναι αυτός της διασκέδασης και της αναψυχής γενικώς. Ενας τομέας που η δυσπραγία του οξύνθηκε και εξακολουθεί να “ματώνει” από πολλούς λόγους με πρώτο και ισχυρότερο αυτόν που λέγεται υψηλά ενοίκια. Η παράμετρος αυτή της οικονομικής δραστηριότητας είναι στρεβλή από την πρώτη ώρα, ειδικά στο χώρο της διασκέδασης. Στο Κιλκίς για παράδειγμα η καρδιά της διασκέδασης χτυπά εδώ και μερικές δεκαετίες στην οδό 25ης Μαρτίου και στις παρακείμενες οδούς και παρόδους. Μια περιοχή που πριν το ’80 δεν ήταν και ό,τι  καλύτερο από “εμφάνιση”. Σκοτάδια και λάσπες ούτε λίγο ούτε πολύ, θυμούνται οι παλιότεροι. Με τα πρώτα μαγαζιά αναψυχής στα τέλη του ’70 τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν άρδην. Η αντιπαροχή των οικοπέδων της περιοχής “χτύπησε κόκκινο” και σε λίγα χρόνια, όλα τα ισόγεια της περιοχής ήταν χρυσοφόρα. Αργότερα ήλθαν και τα “φρουτάκια” οπότε τα πράγματα ξέφυγαν  από κάθε όριο.

Τα ισόγεια και οι “τρύπες” της περιοχής νοικάζονταν όσο-όσο. Οι επιχειρηματίες ήθελαν  απλώς “τρία ντουβάρια” για να στεγάσουον τα χρυσοφόρα μηχανάκια με το ανεξέλεγκτο και αφορολόγητο κέρδος.

Ο τροχός όμως γύρισε και κάποια στιγμή. το “φρουτάκια” απαγορεύτηκαν. Ο παράλογος τζόγος σταμάτησε, πολλά μαγαζιά έκλεισαν ή άλλαξαν αντικείμενο. Τα ιλιγγιώδη ενοίκια όμως στη θέση τους, πράγμα το οποίο σήμερα σημαίνει ότι επειδή κάποιος έτυχε να έχει ή να κληρονόμησε ένα ακίνητο σε μια υποβαθμισμένη μέχρι πρότινος περιοχή, έχει την απαίτηση να εισπράττει ενοίκιο 2-3000 ευρώ από ένα χώρο 100τμ!

Αυτά ισχύουν μέχρι σήμερα. Η κρίση όμως βάζει άλλες “παραμέτρους”. Σήμερα οι καταναλωτές νοιώθουν τις εξαγγελθείσες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Χώρια η σπάθη των απολύσεων και των εκ περιτροπής ημερομισθίων. Και φυσικά οι επιχειρηματίες αναψυχής υφίστανται ήδη την αύξηση του ΦΠΑ στις λογής προμήθειές τους. Και αυτήν την αύξηση φυσικά θα πρέπει να τη μετακυλίσουν στην κατανάλωση. Πώς θα συμβεί όμως κάτι ανάλογο με την τραγική οικονομική κατάσταση που ακόμη δεν έχει δείξει όλο το μεγαλείο της; Και όλα αυτά φυσικά με τα δυσθεώρητα ενοίκια αμετακίνητα.

Χωρίς περαιτέρω οικονομικές αναλύσεις και θεωρίες ένα είναι σαφές:  Οι ιδιοκτητες των ακινήτων δεν κινδυνεύουν απλά να εισπράξουν μικρότερο ενοίκιο, αλλά σε λίγο δεν θα εισπράττουν καθόλου ενοίκιο. Γιατί απλά οι επιχειρηματίες δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν, υποχρεούμενοι αντί να μειώσουν τις τιμές, να τις ανεβάσουν. Σε μια οικονομική δυσκολία, ο πολίτης δεν θα περικόψει το ψωμί και το γάλα αλλα τον καφέ έξω και το ουίσκι. Λογικόν.

Ψυχραιμία λοιπόν και συνετές κινήσεις απ’ όλους. Αν μη τι άλλο για να παραταθεί η ελπίδα για τις “παλιές καλές ημέρες”.

Παναγιώτης Φλωρίδης