ΣΧΟΛΙΑ (ΚΟΖΑΝΗ)

Το ΠΑΣΧΑ πέρασε. Ο Χριστός, μετά την εβδομάδα των Παθών, αναστήθηκε και σε 40 μέρες αναλήφθηκε στους ουρανούς. Για την κοινωνία όμως τώρα αρχίζουν οι εβδομάδες των παθών και η σταύρωση διαρκείας και θα αναληφθεί μετά από σαράντα χρόνια!(Τόσο έκριναν οι εξουσιαστές). Δεν σταυρώθηκε τυχαία ο Χριστός και ο Σπάρτακος. Σταυρώθηκαν γιατί ενοχλούσαν την εξουσία. Και οι εξουσιαστές δεν ένιωσαν ποτέ ένοχοι. Πιστεύουν ότι πάντα πράττουν σύμφωνα με το δίκαιο και το νόμο. Η κοινωνία φταίει για τα χρέη της χώρας και  πρέπει να σταυρωθεί. Κι είναι τόσο τεράστιο το χρέος που πρέπει να ανατραπούν εργασιακά δικαιώματα που χρειάστηκαν δεκαετίες αγώνων και αίμα. Να ξυπνάς το πρωί, να πηγαίνεις στη δουλειά, να σχολάς και να πας σπίτι, να φοράς τις πιτζάμες (αυτές τις ριγέ), να τρως το φαί σου (αν υπάρχει), να κοιμάσαι και το πρωί πάλι στη δουλεία. Αυτόν τον τρόπο ζωής για σαράντα χρόνια! Μόνο ο άπιστος Θωμάς δεν θα είχε αντιρρήσεις, όπως γράφει και ο ποιητής. Τον είδε στο ύπνο του το Θωμά και του είπε «κοίταξε Άγιε Θωμά. Πόνεσα, συμπόνησα, βοήθησα, έκλαψα, περιπλανήθηκα. Δες το κορμί μου, είναι γεμάτο πληγές. Κοίτα τα σημάδια από τα καρφιά στα χέρια μου». Μα ο άγιος Θωμάς δεν το πίστεψε. Μόνο όταν γίνονταν διάφανος αέρας, άκουσε τη φωνή του. «Πληγώσου κι άλλο γιατί μόνο αυτά δεν φτάνουν»!

Ακόμα και ο Δαυίδ, ο μεγάλος Βασιλιάς, όταν έχριζε τον διάδοχό του, τον Σολομώντα, παρουσία των προφητών, των κληρικών και των ανθρώπων της εξουσιαστικής αυλής, του ψιθύρισε. «Να ακούς πάντα το ένστικτο της καρδιάς σου. Μην ακούς τους προφήτες». Οι Έλληνες όμως εξουσιαστές δεν ακούν ούτε το ένστικτο της καρδιάς τους ούτε το ένστικτο και την αγωνία της κοινωνίας. Ακούν τους σύγχρονους προφήτες. Χρηματιστές, οικονομολόγους, συμβουλάτορες, και βέβαια υπακοή στην απόλυτη εξουσία (τότε ήταν η Ρώμη, τώρα είναι οι Μέρκελ, Τρισέ, Ρεν, Δ.Ν.Τ, και το Αμέρικα…).

Γι’ αυτό και η ζωή των κοινωνιών δεν θα αλλάξει ποτέ και πάντα αυτές θα πληρώνουν τα σπασμένα. Η αλλαγή έρχεται μονάχα από τον ένστιχτο και την διαίσθηση. Είναι οι αλάθητοι οδηγοί του ανθρώπου και των κοινωνιών.  Αυτό όμως το γνωρίζουν καλά οι εξουσιαστές και γι’ αυτό χρησιμοποιούν τους «ιεραπόστολους της πολιτικής», οι οποίοι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ναρκώνουν και να αλλοιώνουν αυτές τις εσωτερικές ανθρώπινες δυνάμεις που είναι αλάθητες και πανίσχυρες όταν ενωθούν.

Αυτός ήταν πάντα ο ρόλος των «ιεραποστόλων της πολιτικής». Γι’ αυτό και δεν σταυρώνεται ποτέ κανένας από αυτούς. Απεναντίας αυτοί καταδεικνύουν κάποιους ανυπότακτους και ανυπάκουους από τον όχλο, που δυσχεραίνουν τον έργο τους, για να σταυρωθούν και να διαιωνίζεται η διαχρονική πολιτική τους που δεν άλλαξε από τότε που τους τα έλεγε ο ίδιος ο Χριστός!  Και επειδή δεν υπάρχει πια Χριστός για να σταυρώσουν, σταυρώνουν την ίδια την κοινωνία.

Η κοινωνία ποτέ δεν κατάλαβε την προδοσία. Μονάχα μετά την σταύρωση κατανοεί τα λάθη της. Όλα όμως έχουν την εξήγησή τους. Είναι πολύ εύκολο για τον καθένα να ξεχωρίσει το κρύο φιλί της προδοσίας. Εκτός κι αν κάποιος είναι πιωμένος από πόθους και πάθη και δεν θα το ξεχωρίσει. Κι επειδή το γνωρίζουν καλά και αυτό οι εξουσιαστές φροντίζουν πάντα, τους ανθρώπους και την κοινωνία να τους έχουν πιωμένους και επηρεασμένους από πόθους και πάθη για να μην αισθανθούν το κρύο προδοτικό τους φιλί, τουλάχιστον την ώρα της προδοσίας. Όταν θα το καταλάβουν τότε θα έχει επέλθει και η παραγραφή του αδικήματος, ακόμα και αυτό της προδοσίας. Την κοινωνία που υπηρετούν την αρνήθηκαν πάντα στα δύσκολα. Όπως ακριβώς και ο απόστολος Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό (στα δύσκολα). Μονάχα που οι εξουσιαστές και η εξουσία φρόντισαν να καρατομήσουν τον αλέκτορα πριν λαλήσει και κάνει γνωστή την προδοσία τους.

 
Επιλογές
Αρχική Ιστορικό Ανακοινώσεις Μέλη Σύνδεσμοι Αναζήτηση Άρθρα-Εφημερίδες μελών
Σύνδεση Μέλους




Να με θυμάσαι

Σε Σύνδεση
Έχουμε 308 επισκέπτες σε σύνδεση
Για τις επαρχιακές εφημερίδες...
«Οι επαρχιακές εφημερίδες είναι τα έμψυχα κωδωνοστάσια της χώρας.
Με χιλιάδες καμπάνες μέσα στα τόξα τους. Μικρές, γλυκόφωνες, βαρύτονες, βουϊστές ή βραχνές.
Καμπάνες για χαρές και πανηγύρια.
Καμπάνες για τα πένθη και τους καημούς μας.
Καμπάνες συναγερμών και αναγκών, κινδύνων, παρακλήσεων, εκκλήσεων, κηρυγμάτων, διαγγελμάτων.
Σήμαντρα πνευματικά όρθρων και μελαγχολικών εσπερινών.
Καμπάνες για όλες τις αλήθειες, για όλες τις πλάνες, για όλους τους Θεούς και όλους τους ανθρώπους…».

ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΑΣ