Η τρομοκρατία της άγνοιας (ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΚΙΛΚΙΣ)

Φίλος μου διηγήθηκε προχθές ένα περιστατικό που, λίγο παλιότερα θα ήταν άριστο υλικόγια ποντιακό ανέκδοτο.

-Πήρα τηλέφωνο το Σάκη (ο κολλητός του) για να βγούμε για καφέ….

-Και;

-Μου είπε ότι δεν έβγαινε γιατί φοβάται το Δ.Ν.Τ.!

Άκουγε ο άνθρωπος ότι “όπου να’ναι έρχεται το Δ.Ν.Τ.” από τους τηλεσχολιαστές με ταορθάνοιχτα έντρομα μάτια, και πάγωσε το αίμα του. Κι όταν έμαθε ότι οι άνθρωποιτου Δ.Ν.Τ. ήρθαν, παρ’ όλο που το ηφαίστειο απαγόρευε τις πτήσεις, τότεσιγουρεύτηκε ότι, όντως ήρθε το τέλος. Οι αντιπρόσωποι του Διεθνούς  Νομισματικού Ταμείου στη φαντασία τωνκαθημερινών πολιτών, είναι κάτι σαν πληρωμένοι εκτελεστές με “συμβόλαιοθανάτου”. Όχι βέβαια ότι οι άνθρωποι ήρθαν με ανθοδέσμες αλλά και ναεμφανίζονται ως κοινοί δολοφόνοι πάει πολύ.

Για άλλη μια φορά η άγνοια και κυρίως η ημιμάθεια, οδηγούν σε σύγχυση, αβεβαιότητα,τρόμο. Κάτι που φαίνεται τα βράδια κυρίως στην μικρή επαρχιακή μας πόλη. Ταχειμαζόμενα ούτως ή άλλως μαγαζιά αναψυχής, παρουσιάζουν εικόνα Κατοχής, σεεπικείμενο βομβαρδισμό. Κι όλα αυτά γιατί “ήρθε το Δ.Ν.Τ!”

Το 1986 συνέβη το τραγικό δυστύχημα με τον πυρηνικό αντιδραστήρα του Τσέρνομπιλ.Το δυστύχημα εκείνο και οι συνέπειές του δεν έχουν ξεκαθαριστεί ακόμη. Κάποιοι(δυτικοί) μιλούσαν για νέφος αργού θανάτου πάνω απ’ την Ευρώπη και άλλοι(Σοβιετικοί) υποστήριζαν ότι οι συνέπειες για τη χώρα μας π.χ.  θα είχαν την έκταση….μιας απλήςακτινογραφίας! Εμείς όμως είχαμε γίνει “εξπέρ” για άλλη μια φορά. Ορολογίεςόπως το καίσιο και το στρόντιο αποτελούσαν πλέον ψωμοτύρι στις καθημερινές μαςσυζητήσεις Κι επειδή το Τσερνομπιλ ήταν μακριά συνεχίζαμε να τρώμε αμέριμνοιχορταρικά, φράουλες κ.λ.π. Ήταν και οι σύντροφοι του ΚΚΕ που μας διαβεβαίωνανότι όλα αυτά είναι προπαγάνδα του διεθνούς Ιμπεριαλισμού, οπότε πεισθήκαμε ότιτο Τσέρνομπιλ ήταν μια... όαση δροσιάς!

Τώρα όμως το Τσερνομπιλ είναι εδώ.

Το φάντασμα της χρεοκοπίας και της στάσης πληρωμών είναι εντός των τειχών. Και ηανεργία καθημερινά δείχνει το τρομακτικό της πρόσωπο. Από το καίσιο περάσαμεστα “σπρεντ”. Ελάχιστοι βέβαια γνωρίζουν τι σημαίνει ο όρος και τι επιπτώσειςέχει στην οικονομία και την κοινωνία. Η άγνοια όμως τροφοδοτεί τον τρόμο  και ο τρόμος παραλύει ό,τι έχειαπομείνει από αισιοδοξία για προσπάθεια, για αγώνα, για προοπτική ξεπεράσματοςτης κρίσης.

Μετ ούτα και μ’ εκείνα ο φίλος του φίλου θα εξακολουθεί να τρέμει από το φόβο τουκαι να μη βγαίνει ούτε για έναν ταπεινό καφέ στο ταπεινό καφενείο.

Κι έτσι, συν τοις άλλοις δεν θα μάθει ποτέ τι πραγματικά είναι τα σπρεντ και τοΔ.Ν.Τ. Όπως δεν έμαθε ποτέ τι είναι το καίσιο, το στρόντιο και το Τσερνομπιλ.

Το ακούει και το θυμάται μόνο όταν κάποιος πεθαίνει πρόωρα από καρκίνο...

Παναγιώτης Φλωρίδης