Η χοληστερίνη και τα βελανίδια (ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΚΙΛΚΙΣ)

Τέτοια εποχή το 1976 βρεθήκαμε ως τελειόφοιτοι του τότε εξατάξιου στην Ολυμπία με την κλασική εξαήμερη εκδρομή.

Στο μεσημεριανό γεύμα σε παρακείμενη ταβέρνα παρατηρήσαμε κάποιες κυρίες, βορειοευρωπαίες, οι οποίες είχαν παραγγείλει μια χωριάτικη κι από ένα τσάι. Εμείς τις κοιτάζαμε με απορία και ελαφρά αναγούλα για τον περίεργο συνδυασμό. Μας κοίταζαν βέβαια κι εκείνες με χαμηλόφωνα σχόλια παρατηρώντας τα σουβλάκια και τα μπιφτέκια που κατέκλυζαν τα τραπέζια μας. Δεν μάθαμε ποτέ αν τα σχόλιά τους είχαν αντικείμενο τη βουλιμία των μαθητών ή την... ευμάρεια που απέπνεαν οι λουκούλλειες  παραγγελίες.

Το σίγουρο όμως, όπως αποδεικνύεται σήμερα, είναι το 1976 τρώγαμε τα σουβλάκια του 2010! Ηταν μια ακόμη επιβεβαίωση του γνωστού “υπερήφανου” ρητού “Όταν εμείς είχαμε χοληστερίνη, αυτοί έτρωγαν βελανίδια!”. Χωριάτικη έτρωγαν, αλλά εμείς είχαμε (και έχουμε) τη χοληστερίνη ως απόδειξη της ευημερίας.

Με τις τελευταίες εξελίξεις η χοληστερίνη μας θα πέσει αισθητά, όχι φυσικά, από αλλαγή διατροφικής συμπεριφοράς αφού το κατοχικό σύνδρομο μας καταδιώκει ακόμη. Η χοληστερίνη θα κατέβει κάτω από τα επιτρεπτά όρια λόγω της αναγκαστικής αποχής από τα ταβερνεία εξ αιτίας της οικονομικής δυσπραγίας. “Ουδέν κακόν, επομένως αμιγές καλού”. Το ζήτημα βέβαια είναι ότι με την υγιεινή διατροφή επιμηκύνεται ο κύκλος της ζωής, οπότε καινούργια βάσανα για τα Ασφαλιστικά Ταμεία! Ουδέν καλόν επομένως αμιγείς κακού!

Με την οικονομική κρίση υπολογίζεται ότι θα έχουμε σύσφιξη των ανθρωπίνων σχέσεων. Η αναβίωση των παλιών “νυχτεριών” είναι ήδη προς των πυλών. Με τα νυχτέρια επιτυγχάνεται,  συν τοις άλλοις, και οικονομία. Γιατί να λειτουργούν πολλές τηλεοράσεις το ίδιο βράδυ; Γιατί να λειτουργεί η θέρμανση, ή το κλιματιστικό πολλών σπιτιών ταυτόχρονα; Γιατί να μαγειρεύουν πολλές νοικοκυρές την ίδια ώρα;

Οι παλαιότεροι με τα νυχτέρια οπωσδήποτε είχαν το πνεύμα της οικονομίας σε μεγάλη εκτίμηση. Αναγκαστικά προφανώς και όχι υπό…. οικολογικές ευαισθησίες.

Τα παραπάνω, μέχρι στιγμής, κυκλοφορούν στην πιάτσα ως καλαμπούρια. Ακόμη υπάρχει κουράγιο για διακωμώδηση της μαυρίλας. Είναι σίγουρος όμως ότι σε λίγο τα καλαμπούρια τελειώνουν και η οικολογία θα μπει ραγδαία στη ζωή μας. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, κι εμείς το’ χουμε παρακάνει με την ξεφτίλα του καταναλωτισμού και την εγκατάλειψη κάθε έννοιας οικονομίας μέσα από το φυσικό τρόπο ζωής που θεωρείται περίπου αποβλητέος. Γνωστός έμπορος της αγοράς του Κιλκίς τις προάλλες ωρυόταν με τον εξής κωμικοτραγικό “Μα είναι δυνατόν η Κορωνούδα να ψωνίζει αυγά από το σούπερ μάρκετ;”

Με τούτα και μ’ εκείνα η ζωή μας αλλάζει άρδην και με ισχυρό σοκ. Είναι σίγουρο ότι η χοληστερίνη θ’ αλλάξει “ενοίκους”. Το αν θα αποκτήσουν χοληστερίνη οι Βορειοευρωπαίοι ποσώς μας ενδιαφέρει. Το ζήτημα είναι να μη μείνουμε εμείς με τα βελανίδια!

Παναγιώτης Φλωρίδης