Ανίερα τερτίπια (ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΚΙΛΚΙΣ)

Τα φωτογραφικά στιγμιότυπα θα μπορούσαν να είναι από παραπολιτικές στήλεςεφημερίδων. Η γελοιότητα όμως ξεπερνά εν προκειμένω  κάθε όριο.

Στην πρώτη φωτογραφία εικονίζεται (ευκρινώς) ο αθρογράφος της τοπικής ΓΝΩΜΗΣ κ. Δημ. Νάτσιος και ακόμη ευκρινέστερα  ηίδια η εφημερίδα. Η “αγιογράφηση” στον ναό “Αξιον Εστί” της Αξιούπολης ήταναπόρροια της δημοσιοποίησης από την εφημερίδα κάποιων πτυχών της “αγιογράφησης ”των ατέλειωτων τοίχων του ναού,  καi στις οποίες υπήρχαν τα μύρια όσα… καινοτόμα και πρωτοποριακά. Ο “αγιογράφος”δηλαδή χρησιμοποίησε το εσωτερικό του ναού προκειμένου να καταγγείλει τονσυκοφάντη αρθρογράφο!

Μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε (ο οποίος εισήλθε και σε δικαστική οδό) η αγιογράφησητου κ. Νατσιού άλλαξε ως δια μαγείας, και προήλθε η δεύτερη “εικόνα”. Και τοερώτημα που προκαλείται εύλογα είναι τα εξής: αυτός που φέρεται ως αγιογράφοςμήπως τελικά είναι πολιτικός σκιτσογράφος-σχολιαστής; Δικαίωμα του βέβαια ναείναι ό, τι του κατέβει αλλά, αντί για χαρτί ας μη χρησιμοποιεί τους τοίχουςενός ναού!

Στο τελευταίο φύλλο της η ΓΝΩΜΗ (δια των γνώσεων του κ. Νατσιού προφανώς), επεσήμανε  στις αγιογραφίες του ναού “το σύμβολο της παιδεραστίας”. Οι γνώσεις μας δεν μας επιτρέπουν να αξιολογήσουμε τις (αναλυτικές είναι αλήθεια) αιτιολογήσεις του αρθρογράφου γιατη σοβαρή καταγγελία.

Για τον εν λόγω ναό όμως εξ αρχής υπήρχαν πολλές ενστάσεις. Πρώτο και κύριο τοδυσανάλογο μέγεθός του σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο. Υποστηρίζεται δηλαδή,ότι το τεράστιο μέγεθος, προϋπέθετε μια αναλόγου μεγέθους πλατεία, ώστε να απορροφάται ο τεράστιος όγκος τουναού. “Θα μπορούσαν τα Ιμαλάϊα να βρίσκονται στην Ελλάδα” είχε ρωτήσειςπροσφυώς πριν χρόνια ένας φίλος. Το μέγεθος του ναού είχε προκαλέσει  μέχρι και πολιτικές προστριβές σεκάποιες δημοτικές εκλογές όπως θα θυμούνται οι φίλοι του τοπικού ΣΥΝ και ο π.δήμαρχος Ι. Πολυχρονίδης.

Και ερχόμαστε στην αγιογράφηση. Αυτός που την ανέλαβε βρήκε γήπεδο μέγα. Ατέλειωτοιτοίχοι πάνω στους οποίους κατέθεσε ένα θεματικό αλαλούμ. Μια παρέμβαση η οποίαδεν αποπνέει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΜΙΑ ευλάβεια.

Ένα συνοθύλευμα “εμπνεύσεων” χωρίς αρχή και τέλος. Ο μόνος στόχος πουεπιτεύχθηκε  ήταν αυτός  της πρόκλησης με μια θεματογραφίααπύθμενης ελαφρότητας. Τι τσιγάρα να καπνίζουν, τι κοστούμια, τι ξυρίσματααγίων από τον κομμουνιστοσυμμορίτη Λένιν τι, τι,  τι…

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να καταλήξει κάποιος στο εξής αβίαστοσυμπέρασμα: Δεν πρόκειται για αγιογραφία. Ούτε καν για ζωγραφική. Μάλλον μεκραυγαλέο μπογιάτισμα πρόκειται.

Και ίσως θα χρειασθεί ένας ταπεινός μπογιατζής να πάρει τη κλασσική μπατανόβουτσακαι να ασπρίσει τους τοίχους. Και στη συνέχεια να έλθει ένας ταπεινός καιαυστηρός αγιογράφος και να ιστορήσει τον Ιερό Ναό όπως του αξίζει, ως χώρολατρείας του Λιτού, του Απέριττου και του Ταπεινού.

Οπως ήθελε ο ταπεινός Ναζωραίος.

Παναγιώτης Φλωρίδης