Όλα ήταν ένα ψέμα, μια απάτη, μια κλοπή ….

Του Φάνη Ζουρόπουλου
Δημοσιογράφου, Προέδρου της Ε.Ι.Ε.Τ.

Όταν ο Κ. Καραμανλής προκήρυσσε εκλογές με το αιτιολογικό ότι χρειάζεται λαϊκή εντολή για να παγώσει τους μισθούς του Δημοσίου και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με 151 βουλευτές, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί σε τι κατάσταση βρισκόταν η ελληνική οικονομία. Όταν ο Γ. Παπανδρέου υποσχόταν προεκλογικά ότι θα δώσει αυξήσεις και ότι θα ξαναδώσει στη χώρα τη χαμένη της διεθνή ισχύ, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί σε τι κατάσταση θα έφερνε την ελληνική εναπομείνασα κυριαρχία.

Και οι δύο παράγοντες της πολιτικής, όπως και οι πολιτικοί τους συνεργάτες, που σήμερα μερικοί συμμετέχουν στην κυβέρνηση, ήξεραν πριν από το περασμένο καλοκαίρι τι συνέβαινε με την οικονομία, ενημερωμένοι από τις τράπεζες και την Τράπεζα της Ελλάδος και αντέδρασαν με την εγκληματική επιπολαιότητα, που έχουν γαλουχηθεί οι ίδιοι και που γαλουχούν και τις γενιές των Ελλήνων τα τελευταία 40 χρόνια.Ο μεν ένας δραπέτευσε για να μην αναλάβει το βάρος και το κόστος της εγκληματικής του διακυβέρνησης, ο δε άλλος ανέλαβε τη διακυβέρνηση, εφαρμόζοντας την πιο ακραία δεξιά οικονομική πολιτική και την πιο αναξιοπρεπή για χώρα εξωτερική πολιτική, διατηρώντας το δικαίωμα να πωλείται ως φιλεργατικός και πατριώτης σοσιαλιστής, μόνο και μόνο για να έχει τον τίτλο του πρωθυπουργού.Αυτή είναι η ωμή πολιτική πραγματικότητα, μέσα στην οποία κινήθηκαν τα δύο κόμματα εξουσίας, που ο ελληνικός λαός αρέσκεται να ψηφίζει με ποσοστά που κυμαίνονται από το 75% έως το 85%, αναλόγως συνθηκών.
Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα κυβερνάται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις 15 κυβερνήσεις των χωρών της ευρωζώνης, οι οποίοι της υποδεικνύουν τι κατά τη γνώμη τους πρέπει να κάνει για να πληρώσει τα δάνεια της στις ξένες τράπεζες και. κυρίως, τους κερδοσκοπικούς υπερτόκους.
Γύρω απ΄ αυτό το περιβάλλον χορεύουν κεφάλαια πάνω από 70 δισ. ευρώ, που στοιχηματίζουν υπέρ της χρεοκοπίας της χώρας, και που τα ποντάρουν και κάτοχοι ομολόγων, που όντως φοβούνται την κερδοσκοπία, και στυγνοί κερδοσκόποι.
Όλος αυτός ο εσμός της νοοτροπίας της τοκογλυφίας μετατρέπει ένα χρέος 50 δισ. ευρώ σε  χρέος 300 δισ. ευρώ και αύριο σε χρέος 400 δισ. ευρώ μόνο και μόνο από φήμες, εκτιμήσεις, μαντεψιές, σπέκουλα, κυρίως, όμως, από τη στάση της ελληνικής διοίκησης, που βλέπει απέναντί του. Και αυτό που βλέπει δεν είναι ανεξάρτητη στάση διοίκησης. Είναι κλάψα και καταστροφολογία. Ένα ώριμο φρούτο για φάγωμα.
Ως γνωστόν, για να λειτουργήσει το σύστημα της διαφθοράς / διαπλοκής, χρειάζονται πέντε. Αυτός που διαφθείρει, αυτός που διαφθείρεται, αυτός που κοιτάζει - δεν μιλάει, αλλά επωφελείται, αυτός που κρατάει τους θεσμούς ανενεργούς, και τα ΜΜΕ που επιλέγουν ποιον θα «ξε-κρεμάσουν».
ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, στα 36 μεταπολιτευτικά χρόνια κυβέρνησαν δύο κόμματα, ορκίστηκαν δεκάδες υπουργοί, «δραστηριοποιήθηκαν» χιλιάδες παρατρεχάμενοι, συνέπραξαν πολλοί έχοντες και κατέχοντες, καιροφυλακτούσαν (και καιροσκοπούσαν) αμέτρητα λαμόγια και οι υπόλοιποι (δηλαδή οι μη-ανήκοντες και οι μη-παίζοντες) -στην πλειοψηφία τους- μιλούσαν από μέσα τους (παραμιλούσαν από θυμό και σιωπούσαν από φόβο).
ΑΝ ΕΤΣΙ έχουν τα πράγματα, πρέπει να φύγουν συλλήβδην (και όχι ένας-ένας) όλοι αυτοί που υπέχουν ποινική, πολιτική, οικονομική, κοινωνική, επικοινωνιακή, εντέλει, ηθική και εθνική ευθύνη, για όσα μας συμβαίνουν τώρα.
Η χώρα οδηγήθηκε εδώ από τους πολιτικούς, που κατασκεύασαν μια νοοτροπία κι έναν τρόπο ζωής για τους πολίτες που στηρίχτηκε σε κενά λόγια και κενή προοπτική για το μέλλον. Στηρίχτηκε σε ένα ψέμα. Οι πολίτες έχουν ανάγκη να απαλλαγούν από τα δεσμά του ψέματος, και με τα οποία τους δένει τώρα η ξένη κηδεμονία. Πληρώνουν την κομματική απατεωνιά και τη δική τους κουτοπονηριά και αφέλεια. Είναι η ώρα αυτό να το δουν. Και να απαιτήσουν και να εργαστούν για μια χώρα που να τους τιμά και να της αξίζει.
Γι' αυτή την υποχρέωση προς τον εαυτό τους δεν χρειάζονται ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε τις Ευρωπαϊκές χώρες, ούτε τα σάπια και πεθαμένα ελληνικά κόμματα.
Είναι καιρός να δημιουργήσουν νέα σχήματα, που να εκφράζουν τις ανάγκες και τα όνειρα τους σήμερα, αλλά και τη δικαίωση των αναγκών και των ονείρων των τελευταίων δυο γενεών που υπονόμευσε και διέφθειρε με το ίδιο της το παράδειγμα η περίφημη γενιά του ΄50 και του ΄60. Η  γενιά, που ισοπέδωσε οτιδήποτε κοινωνικό υπήρχε στην ελληνική κοινωνία και τη μετέτρεψε σε μια ζούγκλα ατομισμού. Αυτή, που εκφράζει ό,τι σήμερα είναι η Ελλάδα.