ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ (ΚΟΖΑΝΗ)

1.  Στα χρόνια τα παλιά που οι Αθηναίοι είχαν θεσμούς αλλιώτικους από τους τωρινούς, που συγκεντρώνονταν στην Πνύκα σε….διαβούλευση -, μα όχι πίσω από τις οθόνες του PC (=ΠΙΣΙ, δηλαδή του …πισινού, πες! - κατά τους τωρινούς γκουβερνάτζους!) αλλά κατά πρόσωπο ο ένας με τον άλλον, μούρη με μούρη δηλαδή -, άκουγε κανείς και καμιά κουβέντα με αττικό αλάτι (αττικό άλας!, παροιμιώδες…) και καταλάβαινε ποιοι, και πόσο, τον δουλεύανε από τους κρατούντες και …τρωγοπίνοντες! Μα, στα χρόνια μας, έπεσε χολέρα ασήκωτη και η ζωή κατάντησε βόθρος λυμάτων παντοειδώς! Όσα και να μνημονεύσει κανείς από τα διαδραματιζόμενα στα πέριξ, πόρρω θα απέχει από του να καταγράψει όλα όσα γίνονται - ιδιαίτερα «εν κρυπτώ και παραβύστω». Εκείνα τα χρόνια υπήρχαν και κάποιοι Τίμωνες και κάποιοι Δημώνακτες. Και ξιφουλκούσαν ενάντια σε όλα τα «κακώς κείμενα». Καταλαβαίνω την αγωνία σας να μάθετε ποιος ήταν ο Τίμωνας και ποιος ο Δημώνακτας. Μην αδημονείτε. Θα σας πω. Μα, πριν σας πω, θα σας προτρέψω να τους μιμηθείτε! Κομμάτι δύσκολο, βέβαια, μα ο κάβουρας κρίνεται και βαθμολογείται, όταν περπατάει στα αναμμένα κάρβουνα! Το ξέρετε: «εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα (αναμμένα) κάρβουνα», λέμε. Σας κάνω πρόσκληση-πρόκληση, λοιπόν. Και όσοι πιστοί…. Λοιπόν, ο Τίμωνας ήταν Αθηναίος, μάλλον ξεπεσμένος μεγαλοαστός. Φαίνεται πως ξόδεψε το «έχει» του σε αγαθοεργίες. Και όσο «έβραζε η χύτρα ζούσε η φιλία» των ευεργετημένων. «Ζει χύτρα, ζη φιλία», έλεγε η γνωστή (και κακοποιημένη, βέβαια, από τους Νεοέλληνες) παροιμία. Γιατί κακοποιημένη, θα πείτε; Μα, γιατί η παροιμία έλεγε ζει χύτρα (δηλαδή βράζει η χύτρα),  ζη (δηλαδή παραμένει, έχει ζωή) η φιλία. Αλλά ο Νεοέλληνας, απλοποιώντας τα πάντα και μη ερευνώντας τίποτα, λέει: όσο ζει η χύτρα ζει και η φιλία. Και ξεμπερδεύει… ο Τίμωνας, λοιπόν, όταν περιήλθε σε πλήρη ένδεια, παρατήρησε πως κανένας πια δεν του έδινε σημασία. Και πιο πολύ οι ευεργετημένοι. Τότε, τους σιχτίρισε όλους και ξέμεινε ολομόναχος. Ούτε συναναστρεφόταν κανέναν ούτε μίλαγε σε κανέναν. Γύριζε εδώ και κει με συντροφιά τον ίσκιο του (όταν είχε ήλιο, βέβαια, το ξέρετε!). Οι «καθωσπρέπει» του κόλλησαν το παρανόμι «μισάνθρωπος». Σιγά τα ….ωά, θα έλεγε, σίγουρα, ο Τίμωνας μέσα του. Πέρασε καιρός. Κάποια μέρα, ενώ στην Πνύκα βούιζε σα μελίσσι το πλήθος των πολιτών, «σκάει μύτη» από μιαν άκρη ο Τίμωνας και τραβάει ντουγρού

2. για το επίσημο βήμα! Το πλήθος κατάπληκτο, βουβάθηκε. Και αδημονούσε να δει τι θα γίνει. Ο Τίμωνας ανεβαίνει στο βήμα και ατάραχος λέει: «Εδώ πιο πέρα έχω ένα οικόπεδο που έχει μέσα μια συκιά. Εκεί, πηγαίνουν μερικοί και κρεμιούνται. Όσοι έχουν σκοπό να κρεμαστούν, να πάνε το γρηγορότερο, γιατί θα την ξεριζώσω τη συκιά για να χτίσω ένα καλύβι». Κ’ έφυγε… σούσουρο στο πλήθος, βέβαια. Μα, ο Τίμωνας τους έδειξε το δρόμο… τα άλλα δεν τον ενδιέφεραν. Κάποτε ο Δίας του ξανάδωσε τα πλούτη. Τότε, έτρεξαν ξανά οι περιφρονητές του να τον καλοπιάσουν για να του φάνε τους θησαυρούς. Αλλά δεν τα κατάφεραν! Ο Τίμωνας είχε βάλει μυαλό. Τους ξυλοφόρτωσε και τους διαολόστειλε όλους! Τι τάχα να δηλώνει ο μύθος; Ξέρω κ’ εγώ!... μα, και λίγα για τον άλλον, τον Δημώνακτα. Αυτός, λένε, κάποια μέρα βρέθηκε κατά λάθος σε μια αίθουσα…διαβουλεύσεων κάποιων «φιλοσόφων»! Ταράχτηκαν οι διαβουλόμενοι και τον ρώτησαν: τι θέλεις εσύ εδώ; Εμείς φιλοσοφούμε, νεαρέ! Κ’ εκείνος, ατάραχος, τους λέει: κ’ εγώ φιλοσοφώ! Αλλά δεν αρκέστηκαν σ’ αυτό. Προχώρησαν, να μάθουν τα προσόντα του (πώς λέμε πλήρες βιογραφικό;), και ο ακόλουθος διάλογος, στη γλώσσα της εποχής του Δημώνακτα, είναι χάρμα:

- Τίσιν εφοδίοις φιλοσοφείς, ω νεανία;

- (Δημώνακτας): Όρχεσιν!

Τους χρειαζόταν! Αλλά πού, τώρα, Τίμωνες και Δημώνακτες! Εδώ είναι η περιοχή όπου κατοικούν οι απόγονοι των Ούννων και των Σαρδανάπαλων και ενδημεί και ευδοκιμεί, τεχνηέντως - δια της απαιδευσίας - καλλιεργούμενη η «γραικυλίτις» -«νόσος τις» των γραικύλων…

Τούτοι οι μύθοι κάτι θα δηλώνουν, σίγουρα. Δε μπορεί!...

Τι ακριβώς, όμως, άγνωστο σε μένα. Εσείς μπορείτε να τους αναλύσετε και να συναγάγετε τα συμπεράσματά σας. Για μένα, αρκετά τα όσα σας εξέθεσα.

Ώρα, να βάλτε κ’ εσείς την «κούτρα σας να κατεβάσει ψείρες»…