Με οργή (ΚΟΖΑΝΗ)

Η στήλη αυτή τη φορά θα μιλήσει με οργή και θυμό. Το «πολιτικό» μνημόσυνο τελείωσε. Τώρα έχουν πραγματικό μνημόσυνο τρεις οικογένειες. Τρεις νέοι άνθρωποι, τρεις εργαζόμενοι. Τρεις άνθρωποι που δολοφονήθηκαν βάρβαρα, χωρίς να φταίνε σε τίποτα. Οι δολοφόνοι, θρασύδειλα ανθρωπάκια που κρύβονται μέσα στο πλήθος και την ανωνυμία. Ποιους άραγε εξυπηρετούν, ποιοι είναι οι εντολείς τους και ποιοι άραγε είναι οι ηθικοί αυτουργοί!

Δεν είναι λίγες οι φορές, όπως γράφει η παγκόσμια ιστορία, πως εξουσίες  δημιούργησαν ομάδες, που ονομάζονταν μαφίες ή με όποια άλλη ονομασία για να τους χρησιμοποιούν όποτε ήθελαν για τον σκοπό που ήθελαν. Όσο εκτελούσαν τις εντολές της, ήταν πάντα στο απυρόβλητο και πάντα ασύλληπτοι! Όταν κάποιες φορές αυτονομούνταν ή είχε χαθεί ο έλεγχός τους (από την εξουσία), άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση. Τρεις άνθρωποι δολοφονήθηκαν βάναυσα και μια ζωή. Γιατί η μια γυναίκα ήταν έγκυος. Και μπορεί σε όλους εμάς αυτή η ψυχή να ήταν αόρατη, αλλά ήταν ορατή μέσω των αισθήσεων και της επικοινωνίας που είχε η μάνα με το έμβρυο. Έτσι κάπως είναι αόρατοι και αυτοί που κατευθύνουν τα πεπρωμένα των λαών και επικοινωνούν με τους μηχανισμούς και την πολιτική που ελέγχουν και δίνουν εντολές και μηνύματα.

Πάρα πολλοί διανοούμενοι και προσωπικότητες έγραψαν για το πώς οι πλουτοκράτες σχεδιάζουν να ελέγξουν τις κοινωνίες, και δυστυχώς κάθε φορά επαληθεύονται, αλλά οι κοινωνίες που ζουν μακριά από τα σημεία όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα δεν τα κατανοούν και κάποια ούτε καν τα πληροφορούνται. Οι εταιρείες και οι πολιτικοί τους σύμμαχοι διεξάγουν έναν αγώνα αδυσώπητο εναντίον των ανθρώπων της εργασίας. Ένα τεραστίων διαστάσεων σχέδιο κοινωνικής αναδιάρθρωσης έχει αρχίσει να εφαρμόζεται με τη μορφή της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Είναι ο σύγχρονος τρόπος, για να περιορίσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις, οι οποίες κοστίζουν και σε αυτούς. Ο στόχος πάντα ο ίδιος. Να εξασφαλίζουν τα αγαθά που χρειάζονται (καύσιμα, μεταλλεύματα και ό,τι αυτοί θεωρούν χρήσιμο) και κυρίως για να έχουν ασφαλείς διόδους μεταφοράς. Δεν έγιναν τυχαία οι δικτατορίες σε πολλές χώρες, ούτε έγιναν τυχαία οι σφαγές, στο όνομα δήθεν κάποιων φανατισμών. Γι’ αυτό επιλέχτηκε τώρα ο οικονομικός πόλεμος. Το παράδειγμα του Μεξικού, που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 80, είναι χαρακτηριστικό. Το Μεξικό είχε ένα τεράστιο χρέος που ήταν από τράπεζες των ΗΠΑ, οι οποίες δεν ήθελαν να υποστούν ζημιές. Έτσι το χρέος κοινωνικοποιήθηκε. Όταν το χρέος μετατίθεται στους διεθνείς χρηματοδοτικούς οργανισμούς (αυτό που γίνεται δηλαδή σήμερα σε πολλές χώρες και στην Ελλάδα πρόσφατα) αυτό σημαίνει ότι θα το πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Καθώς οι δανειστές δεν μπορούν να πάρουν τα λεφτά τους από αλλού τα παίρνουν μέσω των φόρων. Οι ΗΠΑ προσπαθούσαν 40 χρόνια να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τα πετρέλαια του Μεξικού και το κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο. Το Μεξικό μέχρι σήμερα υφίσταται την χειρότερη φτώχεια μετά από τόσα χρόνια από τότε! Άλλο παράδειγμα η Αργεντινή και τώρα ήρθε η σειρά της Ευρώπης με πειραματόζωο την Ελλάδα. Οι πλουτοκράτες ξοδεύουν πολλά εκατομμύρια στην προπαγάνδα, είτε μέσω πολιτικών είτε δημοσιογράφων και εντύπων. Σύμμαχοό τους, επίορκοι πολιτικοί, αργυρώνητοι δημοσιογράφοι, όπως είχε πει ο Ελευθέριος Βενιζέλος από το βήμα της Βουλής, επίορκοι και διαπλεκόμενοι κρατικοί λειτουργοί Το κάνουν για ένα και μόνο σκοπό. Σκοπός τους ήταν να αναχαιτίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την συνολική δομή του κράτους πρόνοιας, που χρειάστηκαν χρόνια αγώνων για να εφαρμοστούν. Τώρα πιστεύουν πως έχουν την δύναμη να τα καταργήσουν πλήρως. Να μην υπάρχουν καθόλου δικαιώματα. Το μόνο δικαίωμα που θα έχουν οι εργαζόμενοι, θα είναι αυτά που θα κερδίζουν στην αγορά εργασίας. Αν τα παιδιά μας δεν θα μπορούν να κερδίζουν τα χρήματα που χρειάζονται για να επιβιώσουν θα πεθάνουν. Για τους πλουτοκράτες είναι αναλώσιμα υλικά.. Το μόνο που απομένει για να επαληθευτεί το σενάριο είναι να γίνει στο αμέσως προσεχές μέλλον, μετά την οικονομική υποτέλεια, και η εθνική υποτέλεια. Η ιστορία μπορεί να αργήσει, αλλά είναι σίγουρο πως κάποτε θα αποδώσει στους ανθρώπους που εξουσίασαν αυτόν τον τόπο, τις συλλογικές και ατομικές ευθύνες.