συγκρίσεις: Μέρκελ - Χίτλερ (ΚΟΖΑΝΗ)

Το μόνο κοινό σημείο που έχουν αυτές οι δύο προσωπικότητες είναι στο ότι ο μεν Χίτλερ ίδρυσε το Γ’ Ράιχ, η δε Μέρκελ προσπαθεί να ιδρύσει το Δ’ (οικονομικό) Ράιχ. Να θυμίσω ότι Ράιχ σημαίνει ισχυρό κράτος και αυτοκρατορία.

Ο Χίτλερ γεννήθηκε σε επαρχία της Αυστρίας, αγωνίσθηκε και ίδρυσε το «εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα» (το ναζιστικό). Είχε ισχυρότατη προσωπική γοητεία. Απέκτησε αφοσιωμένους φίλους, αλλά και φανατικούς εχθρούς. Κατόρθωσε το κόμμα του το 1932 να έλθει δεύτερο, με εκλογές, και έπεισε τον στρατάρχη Χίντεμπουργκ, πρόεδρο της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, να του αναθέσει τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Η Μέρκελ γεννήθηκε στην ανατολική Γερμανία. Έγινε φυσικός-χημικός.

Φανατική κομμουνίστρια. Ο Χόνεκερ, γ. γραμματέας του Κ.Κ. Ανατολικής Γερμανίας, πείσθηκε από την Μέρκελ να την στείλει στην Δυτική Γερμανία όπου άλλαξε ιδεολογία. Έγινε προσωπική εξ απορρήτων γραμματέας του Χέλμουτ Κολ, επί δέκα χρόνια καγκελάριου της Γερμανίας. Μπήκε στο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα. Έγινε ηγετικό στέλεχος και το 1999 πρόδωσε τον Κολ. Αρχηγός των χριστιανοδημοκρατών έγινε ο Σόιπλερ, ο οποίος έχασε τις εκλογές από τον σοσιαλιστή Σρέντερ. Στην συνέχεια έγινε η Μέρκελ αρχηγός. Στις επόμενες εκλογές ήρθε πρώτο το κόμμα της και έκανε κυβέρνηση συνεργασίας με τους σοσιαλιστές. Και την επόμενη φορά με ένα μικρό κόμμα, το φιλελεύθερο. Έτσι τα τελευταία χρόνια βρίσκεται καγκελάριος της Γερμανίας και εφαρμόζει το πρόγραμμά της για ίδρυση του Δ’ Ράιχ.

1. Συμπέρασμα. Πρόκειται για άτομο ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς της. Γέλασε τον γ. γραμματέα της Ανατολικής Γερμανίας, τον Χόνεκερ. Αδίστακτη, όπως είναι, πρόδωσε τον Χέλμουτ Κολ, τον ευεργέτη της, που την έβαλε στο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα.

Ξεγέλασε τον Σόιπλερ και εξουδετέρωσε τον Σρέντερ. Δεν την σταματάει τίποτε, θεμιτό ή αθέμιτο, προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό της, δηλαδή να ανέβει στην εξουσία.

2. Είναι πεισματάρα αλλά και είρων. Την έβλεπα πώς κοίταζε τον πρωθυπουργό μας, στη συνέντευξη που έδιναν προς τους δημοσιογράφους, όταν προ μηνός συναντήθηκαν οι δύο. Ρώτησε ένας δημοσιογράφος «αν σκέπτεται η κυβέρνηση της Ελλάδος να πουλήσει μερικά νησιά της, όπως την Κέρκυρα».

Τον έβλεπε με ένα πονηρό και ειρωνικό βλέμμα, ο δε πρωθυπουργός απάντησε κατά ένα άσχημο τρόπο. Είπε, δεν έχουμε ανάγκη να πουλήσουμε κάποιο νησί μας. Οποιοσδήποτε άλλος ή θα αγνοούσε την ερώτηση και δεν θα απαντούσε ή αν σέβονταν τη χώρα μας θα αποχωρούσε από την συνέντευξη σε ένδειξη διαμαρτυρίας, διακινδυνεύοντας την ματαίωση της συνάντησής του με την Μέρκελ. Θα τον χαρακτηρίζαμε σαν εθνικά υπερήφανο και θα τον δικαιολογούσαμε. Ακόμη η Μέρκελ, σαν οικοδέσποινα, θα έπρεπε να απαγορεύσει την ερώτηση από τον δημοσιογράφο. 

Τις ημέρες εκείνες στη Γερμανία γίνονταν το «αλαλούμ» με τις εφημερίδες και τους δημοσιογράφους. Έφθασαν μέχρι του σημείου να ρωτούν αν θα πουλούσαμε και την Ακρόπολη. Κόλλησαν στο άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου το χέρι που έλειπε και έβαλαν έναν δάκτυλο τεντωμένο. Καλά έκανε μια εφημερίδα μας που έβαλε πάνω στο τεντωμένο δάκτυλο την Μέρκελ να κάθεται ευχαριστημένη και χαμογελαστή. Φαίνεται ότι της αρέσει αυτή η θέση πάνω στο τεντωμένο δείκτη του χεριού της Αφροδίτης.

Αν αποχωρούσε δεν θα φθάναμε στο σημείο να μπούμε σε ειδικό πρόγραμμα χρηματοδότησης, όπου τον πρώτο λόγο θα είχε το ΔΝΤ, που όπου πήγε έφερε την υποβάθμιση της ζωής των ανθρώπων, την γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου και την κακομοιριά των εργαζομένων ανθρώπων. Δεν πείραξε σε καμία περίπτωση τους πλούσιους και τους κλέψαντες και έχοντες τα πολλά.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς σκέπτονται όλοι αυτοί οι νεοφιλελεύθεροι! Να πεθάνουν και να εξαφανισθούν όλοι οι φτωχοί; Και μετά τι θα γίνει; Ποιος θα κάνει τις βαριές και απαραίτητες δουλειές για να μπορούν να ζήσουν όλοι αυτοί με τον τρόπο που ζουν τώρα; Πρόκειται για θέσεις που δεν μπορώ να καταλάβω με το απλό αλλά πεπειραμένο μυαλό μου. Πόσο θα με ευχαριστούσε να έβλεπα όλους αυτούς με τα ψιλά κολάρα να ρίχνουν μπετόν, όπως σε ένα έργο, παλαιό, με τον Κωνσταντάρα.

Όσα γράφω για την Μέρκελ τα μαθαίνω διαβάζοντας αρκετές εφημερίδες, περιοδικά, αλλά και παρακολουθώντας τηλεοπτικές συνομιλίες διαφόρων που βγαίνουν στο γυαλί. Δεν έχω και πολλές δουλειές να κάνω. Βλέπω, διαβάζω και γράφω.

Για τον Χίτλερ γράφω πράγματα που τα άκουσα στο ραδιόφωνο, τα διάβασα στις τότε εφημερίδες αλλά και τα έζησα κυριολεκτικά. Μετά από 70-80 χρόνια όλα τα γεγονότα έχουν καταγραφεί και είναι πλέον ιστορία.

Κ. Παπακυρίλλου