50 χρόνια είναι πολλά! (ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΚΙΛΚΙΣ)

Οι Καστανιώτες είναι ίσως οι πιο “χωρατατζήδες” Θρακιώτες. Τα λεγόμενα και τα πραττόμενά τους, πολλές φορές κινούνται στα όρια της Αριστοφανικής σάτιρας.

Κάπου στη δεκαετία του ’60, πριν την Χούντα, στις Καστανιές συνέβη το εξής απίστευτο: Βουλευτικές εκλογές και στο καφενείο του χωριού μιλούσε ο πανίσχυρος τότε Κώστας Παπαδόπουλος. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν κάποιοι χωριανοί με τα παντελόνια  ανασηκωμένα μέσα στο καταχείμωνο.

-Τί έγινε βρε παιδιά; ρώτησαν οι υπόλοιποι (πιθανόν μυημένοι στο κόλπο).

-Ηρθε, η Δοϊράνη στο χωριό και κοιτάμε να μη βραχούμε!

Η ιστορία ήταν απλή: Ο Κ. Παπαδόπουλος είχε ως μόνιμη υπόσχεση, ότι τα νερά της λίμνης μέσω αρδευτικών καναλιών, θα οδηγηθούν στον κάμπο της περιοχής και οι αγρότες θα κολυμπήσουν στο χρήμα.

Και οι Καστανιώτες  μ’ αυτό το ευφυέστατο εύρημα χλεύασαν τις κλασικές υποσχέσεις πολιτικών, πολιτικής και Πολιτείας.

Τελικά οι Καστανιώτες και οι άλλοι της περιοχής δεν κολύμπησαν στο χρήμα. Ούτε καν στα νερά των καναλιών. Και έκτοτε η άρδευση του κάμπου παρέμεινε όνειρο για 50 χρόνια. Παράλληλα, στο διάστημα αυτό δεν κατορθώθηκε να γίνουν ούτε οι απλοί, αλλά τόσο απαραίτητοι αναδασμοί.

Στην ευρύτερη περιοχή όμως εξελίχθηκε ένας άλλος υδάτινος τραγέλαφος. Από την ίδια εποχή των Παπαδόπουλου-Περτσινίδη ακουγόταν το έργο της Αρτζάν-Αματόβου: Εδώ το ζήτημα ήταν πρώτα να φύγουν τα νερά με αποξήρανση. Κάτι βέβαια που έγινε εντελώς λειψά και στρεβλά.

Σήμερα “κατασκευάσθηκε” ένας ταμιευτήρας έξω  από τον οποίο υπάρχει και η μαρμάρινη επιγραφή  των εγκαινίων από τον π. υφυπουργό Γεωργίας Κ. Κιλτίδη. Δεν είναι φυσικά ο μόνος που έχει τις ευθύνες για το κωμικό φαινόμενο  της κατά κατ’ έτος πλημμύρας της γύρω περιοχής. Όταν βρέχει πλημμυρίζει  η γύρω περιοχή και στην τεχνητή λίμνη... σταγόνα!

Τα δυο παραδείγματα δείχνουν την έλλειψη οργανωμένου σχεδιασμού και συντονισμού. Κάτι που επαφίεται πλέον, στην τελευταία ελπίδα της περιοχής, όπως λέγεται, που είναι οι νέοι μεγάλοι ισχυροί δήμοι. Που, όπως λέγεται, θα εξοπλισθούν, θα χρηματοδοτηθούν, θα στελεχωθούν κλπ, κλπ.

Χωρίς πολλά λόγια: αν αποτύχει κι αυτή η απόπειρα τότε σε λίγο θα έχουμε πάλι κάποιους να μπαίνουν στα καφενεία ή στα δημαρχεία με ανασηκωμένα παντελόνια.

Γιατί σίγουρα τα νερά είναι βαθειά. Και η περίοδος εκμάθησης κολύμβησης, μηδενική.

Πενήντα χρόνια αναμονής είναι παραπάνω από πολλά!

Παναγιώτης Φλωρίδης