ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ (ΚΟΖΑΝΗ)

• Δεν θα μπορούσε σε αυτό το φύλλο της εβδομάδας να μην γίνει αφιέρωμα στην 19^η  Μαΐου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Τώρα αν ερχόταν για επίσκεψη ο Τούρκος πρωθυπουργός λίγες μέρες μετά, μπορεί και να παραβρίσκονταν στην εκδηλώσεις μνήμης! Εδώ δεν πήγε να καταθέσει στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη! Ούτε όμως ένας δημοσιογράφος δεν του έκανε την ερώτηση: Στις 19 του Μήνα στην Ελλάδα τιμούμε την ημέρα της Γενοκτονίας. Τι λέτε γι’ αυτό; Που όμως τέτοιες ερωτήσεις στον Γκραν Σινιόρε! Έτσι αποκαλούσαν οι Ευρωπαίοι τον σουλτάνο! Εδώ έκανε μαθήματα πολιτικής και δημοσιογραφίας.
• Πως γίνεται και η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται! Αυτόν τον καιρό που η Ελλάδα δοκιμάζεται η Γερμανία έπαιξε πολύ σκληρό πόκερ έναντι της Ελλάδας. Η Γερμανία ήταν αυτή, που με στρατιωτικούς στην Τουρκία, σχεδίασε και οργάνωσε την εξόντωση του Ελληνισμού από την Ανατολή, και οι Τούρκοι εκτέλεσαν το σχέδιο. Είναι γνωστό το δόγμα της Γερμανίας εκείνη την εποχή: « Ώθηση προς Ανατολάς». Και για να επιτευχθεί το σχέδιο αυτό θα έπρεπε να ξεριζωθεί βίαια ο Ελληνισμός από την πατρίδα που ζούσε 3000 χρόνια!
• Και τότε, όπως και τώρα, τα συμφέροντα ήταν γεωπολιτικά και οικονομικά. Τα πετρέλαια της Ανατολής χρειάζονταν και τον πλούτο και δεν τους ένοιαζε αν θα χάνονταν χιλιάδες άνθρωποι κι αν θα ξεριζώνονταν εκατομμύρια ψυχές. Μπροστά στο κέρδος η ανθρώπινη ζωή είναι αναλώσιμο είδος και μηδενικής αξίας. Τίποτε δεν άλλαξε από τότε. Η Ελλάδα και στους δύο παγκόσμιους πολέμους, που η ίδια δύναμη προκάλεσε (Γερμανία) με σκοπό την κυριαρχία της Ευρώπης, ήταν με τους συμμάχους σε αντίθεση με τους Τούρκους, αλλά αν και κερδήθηκαν και οι δύο πόλεμοι η Ελλάδα βγήκε χαμένη και τις δυο φορές, πέρα από το αίμα που πλήρωσε. Τώρα πάλι η Γερμανία θέλει να γίνει κυρίαρχος της Ευρώπης, οικονομικά αυτή τη φορά και πάλι η Ευρώπη σκύβει, όπως έκανε πάντα, μπροστά της. Το κακό είναι ότι τώρα έσκυψε και η Ελλάδα και μάλιστα αμαχητί.
• Δεκαεννιά Μαΐου. Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ημέρα μνήμης και μνημόσυνου. Σε τέτοιες περιπτώσεις η Πολιτεία συνηθίζει να εκφωνεί λόγους. Ο Πόντος κι εκείνοι που άγρια και βάναυσα δολοφονήθηκαν, γιατί τον κατοίκησαν, γιατί ήταν η πατρίδα τους για χιλιάδες χρόνια, δεν έχουν την ανάγκη τέτοιων λόγων. Ζύμωναν τη γη τους, την πότιζαν με τον ιδρώτα τους, την έσκαβαν με τα χέρια τους για να καρπίσει. Πατρίδα με τέτοιους ανθρώπους δεν έχει ανάγκη τις τιμητικές τελετές και τα μεγάλα λόγια της στιγμής. Την αιώνια μνήμη μας θέλει και την αγάπη μας. Αυτήν την ανώνυμη αγάπη, το ανώνυμο δάκρυ και μια τιμητική θέση στην καρδιά μας. Η πολιτική εξέφρασε την λύπη της για την γενοκτονία. Αυτό κάνει άλλωστε σε τέτοιες στιγμές. Λυπάται. Σε όλα τα εγκλήματα, σε όλες τις σφαγές, σε όλους τους πολέμους, σε όλους τους άδικους θανάτους, εκφράζει τη λύπη της. Είναι όμως πάντα η ίδια που άμεσα και έμμεσα έχει την ευθύνη όλων αυτών των θανάτων. Εσύ πατρίδα του Πόντου είχες το θάρρος να εναντιωθείς στην ωμή βία και να γράψεις με το καθάριο σου ελληνικό αίμα: Όχι άλλες γενοκτονίες. Όχι πια χαμένες πατρίδες. Όχι πια λαοί χωρίς πατρίδα. Τώρα στις δύσκολες αυτές ώρες θα έλεγες «Όχι στο φόρο υποτέλειας και την οικονομική κατοχή. Όχι στην υποτέλεια του οικονομικού πολέμου που είναι εξίσου καταστροφικός με τον πόλεμο των όπλων. Εκείνος σκοτώνει το σώμα κι αυτός την ψυχή. Αυτό το μήνυμά σου και αυτή η περηφάνια σου μας αρκεί. Κοιμήσου τώρα. Κοιμήσου στον όμορφο μύθο του λαού σου. Κοιμήσου μαζί με το μαρμαρωμένο βασιλιά σου».
• Δυστυχώς όμως αυτή η ιστορία του Ελληνισμού δεν καταγράφηκε και δεν διδάσκεται. Κι αυτή που πήγε να γραφτεί ήταν ο ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΌΣ στην προκυμαία της Σμύρνης, που προκάλεσε τους θανάτους. Κι ήταν επιστήμονες και Έλληνες αυτοί που γράψανε αυτές τις γραμμές για την Μικρασιατική καταστροφή και την σφαγή. Μια σφαγή που ο Αμερικανός πρέσβης στην Σμύρνη εκείνη την εποχή βλέποντας αυτά που συντελούνταν έγραψε: «ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΝΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΑΝΗΚΑ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ»!   Αυτοί που επωμίστηκαν να γράψουν την ιστορία άραγε σε ποιο είδος κατατάσσονται!
• Ο Πόντος είναι αίμα και μνήμη. Είναι το σημείο αναφοράς ενός λαού. Είναι ένα σύμβολο ιερό. Είναι η επαφή με τις ρίζες. «Εκεί εν η πατρίδα μ’». Μια διαρκής κύηση. Μια κύηση υπερβατική που γεννά μνήμη. Ένα χέρι που υψώνεται και δείχνει εκεί. Δείχνει το σημείο του αίματος και της μνήμης. «Εκεί εν η πατρίδα μ’». Ένα αλλιώτικο νοητό αστέρι που φωτίζει μια αλλιώτικη φάτνη. Τη φάτνη του Ποντιακού Ελληνισμού.
• Ο Ελληνισμός της Ανατολής εκριζώθηκε βίαια και βουτηγμένος στο αίμα πήρε τους δρόμους της προσφυγιάς. Ο μυθικός γυρισμός του Οδυσσέα, αυτή τη φορά ήταν αληθινός. Οι  Συμπληγάδες πέτρες, η Σκύλα και η Χάρυβδη παραμόνευαν στην κάθε στιγμή. Κύκλωπες στα περάσματα και τρικυμίες αναπάντεχες. Οι ανοικτοί ασκοί του Αιόλου τους χτυπούσαν από παντού.  Κι ήταν μόνοι τους, μόνοι, γεμάτοι θάνατο. Κι ήταν άνθρωποι, άνθρωποι τρομαγμένοι, που φοβόντουσαν τον άνθρωπο! Και όταν τον θάνατο τον άφησαν πίσω, να αιωρείται πάνω από την δολοφονημένη πατρίδα τους, άλλωστε ο φονιάς τριγυρνάει πάντα στον τόπο του εγκλήματος, ήρθε ένας άλλος τύραννος με τη μορφή του πόνου. Ένας πόνος που τους εξόντωνε, τους ισοπέδωνε, τους έκανε να λυγίζουν, να γίνονται ένα με το χώμα. Ο πόνος αυτός λέγονταν βίαιος ξεριζωμός. Ο προορισμός τους γενικός και αόριστος, «κάπου στην Ελλάδα!». Η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια ήταν μια ακόμα μεγάλη εσωτερική πληγή στο σώμα και στη ψυχή της προσφυγιάς. Κρατούσαν τα μωρά στις αγκαλιές και την εικόνα μαζί. Παρακαλούσαν τους Αγίους να βάλουν το χέρι τους, να σταματήσουν το κακό και να φτάσουν επιτέλους στην μεγάλη ΜΑΝΑ. Ένιωθαν πανικόβλητοι ναυαγοί που αποζητούσαν μια στεριά, έστω και ξέρα! Αυτή η σύγχρονη αλλά όχι μυθική Οδύσσεια περιγράφεται στα δημοτικά διαμερίσματα. Εδώ περιγράφεται ο επίλογος της καταστροφής και του εκπατρισμού.

Πόντος. Το μοναδικό (γεωγραφικά) αρσενικό παιδί της Ρωμιοσύνης! Το παιδί που πνίγηκε στον «Άξενο Πόντο» ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΒΟΗΘΗΤΟ.* Ο βραβευμένος Αμερικανός δημοσιογράφος και μυθιστοριογράφος Γουίλιαμ Φέφερναν έγραψε: «Αν και ένας άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να αλλάξει τον κόσμο, το να ξέρει πώς διαμορφώθηκε έτσι, του δίνει την ικανότητα να καταλάβει τα προβλήματα που έχει και να τα χειριστεί….» Το πώς έγινε η διαμόρφωση το γνωρίζουν, όπως γνωρίζουν και το πρόβλημα. Στους χειρισμούς όμως της εξουσίας, υπάρχει το μεγάλο ερωτηματικό! Και οι χειρισμοί, για να μην αναφερθούν σκληροί χαρακτηρισμοί, διέπονται τουλάχιστον από δουλικότητα! Λείπει η αντρειοσύνη! Η Ελληνική εξουσία εξακολουθεί να δέχεται, από τρίτους, πολιτικές επιλογές και συμπεριφορές!  Ακούει η Ελληνική Πολιτεία; Ακούν οι εξουσιαστές; Ακούν οι πολιτικοί;  

Π. ΤΣΟΛΑΚΗΣ