ΓΕΡΜΑΝΙΑ (ΚΟΖΑΝΗ)

Ο Χίτλερ μόλις ανέλαβε την εξουσία φρόντισε να εξουδετερώσει όλους τους αντιπάλους του, των άλλων κομμάτων αλλά και τους εσωκομματικούς του αντιπάλους. Έχει μείνει στην ιστορία η «μεγάλη νύχτα των μαχαιριών».

Σκότωσε στο Μόναχο όλους όσους είχαν αντίρρηση στα σχέδιά του.

Οι Γερμανοί για 15 χρόνια υπέφεραν πολύ. Φτώχεια, πείνα και κακομοιριά, ήταν τα κύρια στοιχεία της ζωής τους (1918-1933).

Η εγκληματικότητα είχε φθάσει στα ανώτερα δυνατά επίπεδα.

Οι σύμμαχοι (Άγγλοι και Γάλλοι, που κατείχαν το σύνολο της χώρας) είδαν με ανακούφιση την άνοδο του Χίτλερ. Φοβόταν μην το γυρίσουν στον κουμμουνισμό οι Γερμανοί. Στην περίπτωση αυτή θα δημιουργούνταν μεγάλο θέμα στην Ευρώπη με δύο κουμμουνιστικές χώρες, την Γερμανία και την Ρωσία. Πού να φαντάζονταν ότι έβαζαν στον «κόρφο» τους ένα «φίδι κολοβό», που θα τους οδηγούσε σε έναν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο;

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο Μαρξ και ο Έγκελ όταν έγραφαν τις θεωρίες τους είχαν στο νου τους, σαν πρότυπο, τις βιομηχανικές χώρες Γαλλία, Αγγλία και κυρίως την Γερμανία. Άλλο θέμα είναι το πώς και γιατί εφαρμόσθηκε στην Ρωσία, μια κατ’ εξοχήν γεωργική χώρα. Έχω δε την άποψη ότι απέτυχε τελικά ο κουμμουνισμός διότι δεν εφαρμόσθηκε στην κατάλληλη χώρα, με βιομηχανικούς εργάτες. Οι αγρότες της Ρωσίας δεν ήταν το κατάλληλο ζωντανό δυναμικό. Οι αγρότες δεν μπορούσαν να αποδεσμευτούν από τη γη τους. Για τον λόγο αυτό ο Λένιν και κυρίως, αργότερα, ο Στάλιν, σκότωσε εκατομμύρια γεωργούς με τα «κολχόζ» και την πείνα που έφεραν αυτά στον αγροτικό πληθυσμό της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο Χίτλερ ζήτησε από τους συμμάχους να τον επιτρέψουν να εξοπλίσει μια δύναμη αστυνομικών, για να μπορέσει να ελέγξει την εγκληματικότητα.

Πολλές από τις βιομηχανίες της Γερμανίας είχαν αρχίσει να επαναλειτουργούν, αλλά μόνο για προϊόντα ειρηνικής χρήσης.

Μόλις οι σύμμαχοι του έδωσαν την άδεια εξοπλισμού των αστυνομικών, αυτός άρχισε να παράγει οπλικά συστήματα και όχι μόνο ντουφέκια. Εξόπλισε αστυνομικούς πολύ περισσότερους από όσους χρειαζόταν και κυρίως δημιούργησε τα Ες-Ες, που ήταν φανατικοί οπαδοί του και πάρα πολύ καλά εκπαιδευμένοι.

Στο μεταξύ οι σύμμαχοι είχαν αποσύρει το μεγαλύτερο μέρος του κατοχικού στρατού τους και το πεδίο έμεινε ελεύθερο στον Χίτλερ.

Οι σύμμαχοι ζούσαν στον κόσμο τους!

Ήταν η καλή εποχή η BELLEPOC. Όσοι δεν είχαν τραυματιστεί βαριά, γλεντούσαν από το πρωί μέχρι το βράδι. Οχύρωσαν τα σύνορά τους, προς την Γερμανία, με την γραμμή ΜΑΖΙΝΟ και καλοπερνούσαν. Διέλυσαν σχεδόν όλο τον στρατό τους και δεν ήθελαν καθόλου να σκέπτονται την περίπτωση νέου πολέμου. Ξέχασαν ότι το 1870 ο Βίσμαρκ επετέθη μέσω Λουξεμβούργου και Ολλανδίας. Έφθασε μέχρι έξω από το Παρίσι και το βομβάρδισε με ένα μεγάλο κανόνι, που έμεινε στην ιστορία σαν «χονδρή Βέρθα».

Έπειτα η περίφημη συνθήκη των Βερσαλλιών, που υπεγράφη μέσα σε ένα βαγόνι, μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν μνημείο κακής διανομής των εδαφών μεταξύ των συμμάχων. Είχε όλους τους πόρους για την δημιουργία αιτιών και αφορμών ενός νέου πολέμου, μόλις η Γερμανία αποκτούσε την δυνατότητα να επαναεξοπλισθεί και να ζητήσει τα δίκαιά της. Π.χ. πήρε η Γαλλία την βιομηχανική περιοχή του Ρουρ, καθαρώς γερμανική. Έδωσαν στην Τσεχοσλοβακία την Σουδητία που είχε 2 εκ. Γερμανούς. Στην Πολωνία έδωσαν τον διάδρομο του Ντάντσιχ, το σημερινό Γκτάνσκ, για να έχει επικοινωνία η Πολωνία με τη θάλασσα. Και εδώ η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Γερμανοί. Κακή και γεμάτη σφάλματα διανομή.

Πίστευαν ότι δεν θα γίνει άλλος πόλεμος.

Ένας Γάλλος ταγματάρχης, που μετά τον πόλεμο εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους στρατιωτικούς αλλά και πολιτικούς, ο Κάρολος Ντε Γκωλ, το 1934 έκανε ένα λεπτομερές σχέδιο-μελέτη για το πώς θα γίνει ένας μελλοντικός πόλεμος. Οι υπερεγωιστές Γάλλοι στρατηγοί αλλά και οι πολιτικοί το απέρριψαν και το έριξαν στον κάλαθο των αχρήστων. Κάποιος κλητήρας το βρήκε και το έδωσε στους Γερμανούς. Αυτοί το μελέτησαν, το συνέκριναν με τα δικά τους αντίστοιχα σχέδια. Το βρήκαν πολύ καλό και πήραν στα σχέδιά τους ό,τι συμπλήρωνε τα δικά τους.

Τι έλεγε αυτή η μελέτη; Ο μελλοντικός πόλεμος θα είναι κεραυνοβόλος. Θα πρέπει να έχει πολλά μηχανοκίνητα (ταγκς, αυτοκίνητα μεταφοράς στρατιωτών και υλικών και πολλά δίκυκλα και τρίκυκλα). Τα πλοία θα πρέπει να είναι πολύ θωρακισμένα και κυρίως με πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς. Θυμάμαι, το 1941 τον Φεβρουάριο βγήκε στον βόρειο Ατλαντικό το θωρηκτό Βίσμαρκ. Οι Άγγλοι έστειλαν το μεγαλύτερο θωρηκτό τους, 35 χιλ. τόνων εκτοπίσματος, το χουντ, μαζί με τρία-τέσσερα αντιτορπιλικά. Άρχισε η ναυμαχία και ξαφνικά το χουντ εξερράγη και βυθίστηκε. Τι έγινε; Το Βίσμαρκ ήταν σε απόσταση μεγαλύτερη από όσο μπορούσαν να φθάσουν τα κανόνια του χουντ. Τα κανόνια όμως του Βίσμαρκ είχαν μεγαλύτερο βεληνεκές και με μία εύστοχη βολή, που το βλήμα έπεσε στην πυριτιδαποθήκη του χουντ, το ανατίναξε. Μεγάλος θρήνος των Άγγλων αλλά και μεγάλο πείσμα να εκδικηθούν. Μάζεψαν όλα τα πολεμικά τους στον βόρειο Ατλαντικό και το βύθισαν. Μου θύμισε αυτό πώς 4-5 λιοντάρια πιάνουν έναν βούβαλο τεραστίων διαστάσεων και σιγά-σιγά τον κάνουν να γονατίσει. Τα «θωρηκτά τσέπης», όπως τα λέγανε, ήταν μέτρια σε μέγεθος αλλά πολύ θωρακισμένα και με κανόνια ευθύβολα και μεγάλου βεληνεκούς. Το «ναύαρχος Σπέε» και το «ναύαρχος Σπέερ» αλώνιζαν στον Ατλαντικό, ανεφοδιάζονταν από την Παραγουάη και βύθιζαν εμπορικά πλοία. Το άλλο τρομερό ναυτικό πολεμικό όπλο ήταν τα υποβρύχια. Ήταν η εποχή που η Αμερική ανεφοδίαζε την Αγγλία σε όπλα και τρόφιμα. Μαζεύονταν καμιά εκατοστή εμπορικά πλοία συνοδευόμενα από αντιτορπιλικά. Αποτελούσαν τις λεγόμενες «νηοπομπές». Τα υποβρύχια ξαφνικά εξαπέστελναν τορπίλες και βύθιζαν τα εμπορικά πλοία. Επρόκειτο για την λεγόμενη μάχη του Ατλαντικού. Δεν τόλμησε ο Χίτλερ να αποβιβασθεί στην Αγγλία το 1940 μετά την καταστροφή του συμμαχικού στρατού, διότι όπως έγραψα, δεν πέρασε από το νου του η τόση εύκολη νίκη επί του γαλλικού, κυρίως, αλλά και επί του υπόλοιπου συμμαχικού στρατού. Φοβήθηκε τον αγγλικό στόλο. Συνέχισε τον πόλεμο με τη μάχη της Αγγλίας, όπου πήγαιναν κάθε μέρα και βομβάρδιζαν το Λονδίνο και τις άλλες μεγάλες πόλεις της Αγγλίας. Εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τις δύο αυτές μάχες, του Ατλαντικού και της Αγγλίας.

Ένα άλλο όπλο που συνιστούσε ο Ντε Γκωλ στην μελέτη του ήταν το αεροπλάνο. Επρόκειτο για βομβαρδιστικά, για καταδιωχτικά και για τα λεγόμενα καθέτου εφόρμησης, τα περίφημα «ΣΤΟΥΚΑΣ». Από το ύψος των 1000 μέτρων ξαφνικά έπεφταν καθέτως μέχρι περίπου τα 100 μέτρα, έριχναν τις βόμβες τους, που ευστοχούσαν απόλυτα και συγχρόνως πολυβολούσαν ό,τι ζωντανό τύχαινε να βλέπουν. Τι θυμήθηκα τώρα; Θα το αναφέρω. Οι Γερμανοί άρχισαν την επίθεσή τους στις 6 Απριλίου του 1941, και όχι στις 7, όπως γράφει κάποια ιστορία και πιστεύει και ο κ. Κορκάς. Ήταν ημέρα Κυριακή και είχα πάει στο Νεστόριο με το αυτοκίνητο ενός φίλου και συμμαθητή μου. Σε πέντε περίπου μέρες κατέλαβαν την Θεσσαλονίκη. Στην Καστοριά ήλθαν στις 15 Απριλίου, μετά 9 μέρες. Ο στρατός και η χωροφυλακή είχαν φύγει 2 μέρες νωρίτερα. Την Μ. Δευτέρα ο κόσμος άνοιξε τις στρατιωτικές αποθήκες και άρχισε να τις λεηλατεί. Υπήρχαν τρόφιμα (γαλέτες, σταφίδες, ψωμί, ελιές κλπ.), όπως και είδη ρουχισμού, πουλόβερ, κάλτσες μάλλινες (που τις έπλεκαν οι γυναίκες για τους στρατιώτες που πάθαιναν κρυοπαγήματα) και στρατιωτικά εσώρουχα, στολές, παλτά κλπ. Πήγα και εγώ, ήταν κοντά, πήρα ένα κασόνι σταφίδες ψιλές μαύρες κορινθιακές. Τις πήγα στο σπίτι και ξαναγύρισα για να πάρω και κάτι άλλο. Ήταν απόγευμα. Ξαφνικά παρουσιάσθηκαν 5 στούκας και άρχισαν να κάνουν κάθετο εφόρμηση. Έριξαν μια βόμβα στην αποθήκη και άρχισαν να πολυβολούν. Εγώ με καμιά δεκαριά άλλους, που είχαμε ξαναπάει για να πάρουμε πράγματα από τις αποθήκες, βγήκαμε στην παραλία της λίμνης, στο σημείο ακριβώς που σήμερα είναι τα ψαράδικα της Καστοριάς. Φαίνεται ότι μας είδε κάποιος αεροπόρος και έκανε μια νέα πτώση και άρχισε να μας πολυβολεί. Έκαναν δαιμονιώδη θόρυβο από την τριβή στον αέρα και από την μηχανή τους. Οι σφαίρες των πολυβόλων έπεφταν στο νερό. Ευτυχώς δεν τραυματίστηκε κανείς μας. Ξαναήλθαν μετά από λίγο αλλά είχαμε φύγει από τον ανοιχτό χώρο και πήγαμε πίσω από έναν τοίχο και σωθήκαμε.

Το κιβώτιο με τις σταφίδες, 10 οκάδες περίπου, το πήγα στο σπίτι. Ήλθαν την άλλοι μέρα οι Γερμανοί, επέταξαν το πατρικό μου σπίτι και εμείς πήγαμε στο υπόγειο.

Η πρώτη διαταγή που έβγαλε ο Γερμανός διοικητής ήταν, μέσα σε 3 μέρες να φέρουν και να παραδώσουν όλοι τα κλεμμένα από τις αποθήκες. Τις σταφίδες που είχα πάρει δεν τις παρέδωσα, αλλά τις έριξα μέσα σε ένα βαρέλι που είχε κρασί ξινισμένο. Τότε έγινε το εξής: Η ζάχαρη που είχαν οι σταφίδες έγινε αλκοόλ-κρασί και στη συνέχεια ξύδι. Μέσα στο βαρέλι υπήρχε «μάνα ξυδιού» - ζυμομύκητες. Ήταν πολύ δυνατό και όλοι οι γείτονες έρχονταν και αγόραζαν ξύδι.

Από το γλεύκος του σταφυλιού με ζύμωση γίνεται το οινόπνευμα του κρασιού και από το κρασί, πάλι με ζύμωση, γίνεται το ξύδι. Όσο πιο γλυκός είναι ο μούστος τόσο πιο δυνατό κρασί γίνεται και όσο πιο δυνατό, σε οινόπνευμα, είναι το κρασί τόσο πιο καλό και δυνατό ξύδι γίνεται.

Ας έλθουμε όμως στο θέμα μας. Ξεστράτισα αρκετά.

Ο Χίτλερ το 1934, αφού ξεκαθάρισε τους αντιπάλους του και οργάνωσε μια ισχυρή αστυνομία και δυνατά Ες-Ες, ζήτησε απαιτητικά και κατέλαβε χωρίς αντίσταση την περιοχή του Ρουρ, που ήταν μεγάλο βιομηχανικό κέντρο. Υπήρχαν πλούσια ανθρακωρυχεία και μεγάλα συγκροτήματα εργοστασίων με επικεφαλής τις βιομηχανίες της Κρουπ. Η αντίδραση των συμμάχων ήταν χλιαρότατη..

Τις βιομηχανίες αυτές αλλά και όσες άλλες υπήρχαν σε άλλες περιοχές τις μετέτρεψε σε πολεμικές. Άρχισε να παράγει μεγάλες ποσότητες οπλικών συστημάτων όλων των ειδών (ταγκς, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, πολεμοφόδια, υποβρύχια, πλοία κλπ.). Κεφάλαια βρήκε άφθονα από την κατάσχεση των περιουσιών αλλά και των ρευστών, σε λίρες, που είχαν οι Εβραίοι.