Εμπόριο - καταναλωτής και συνείδηση (ΚΟΖΑΝΗ)

Είναι πράγματι μια μεγάλη ιστορία η συμπεριφορά μας στην κατανάλωση των προϊόντων. Μπαίνουμε σ’ οποιοδήποτε μάρκετ τροφίμων ή άλλων αγαθών και αγοράζουμε προϊόντα ξένης χώρας ενώ υπάρχουν τα προϊόντα της δικής μας χώρας.  

Αγοράζουμε οτιδήποτε φθηνό ή ακριβό, ξένο ή ελληνικό, πώς όμως να το γνωρίζουμε   αν το προϊόν δεν έχει την ελληνική σημαία πάνω του, και γι’ αυτό φέρει την ευθύνη και το υπουργείο Εμπορίου και ο κλάδος των εμπόρων και βιοτεχνών της χώρας. Ποιος βλέπει τι προϊόν αγοράζει πάνω στη βιασύνη του. Τώρα τι συμβαίνει όταν αγοράζουμε ένα προϊόν ξένο κι όχι ελληνικό; Το ξένο προϊόν το παράγουν ξένοι προς την οικονομία και απασχόληση του δικού μας εργατικού δυναμικού. Άρα εξασφαλίζουμε θέσεις εργασίας σε άλλους εκτός Ελλάδος κι εμείς ψάχνουμε πώς θα μειώσουμε την ανεργία. Το ελληνικό προϊόν και ακριβότερο να είναι πρέπει να το προτιμούμε γιατί τα οφέλη μένουν σ’ εμάς. Ο κύκλος εργασιών και η απασχόληση αποτελεί τη βάση της οικονομίας μας. Όλοι μας έχουμε συμπαρασυρθεί σε λάθος επιλογές κατανάλωσης, έχουμε ευθύνη γι’ αυτή μας την επιλογή.

Όλοι μας ψάχνουμε το φθηνό και ποιοτικό, αλλά αναλογιζόμενοι τη μεγάλη ζημιά στην οικονομία μας αγοράζοντας ξένα προϊόντα, πρέπει να δώσουμε το σύνθημα «μόνο ελληνικά προϊόντα». Όταν το κάνουμε αυτό σιγά - σιγά η βιοτεχνία και το εμπόριο θα μας καλύψει και στα υπόλοιπα προϊόντα που δεν έχουμε. Έτσι μπορεί να ζήσει μια χώρα, με παραγωγή και κατανάλωση ντόπιων προϊόντων της. Όλα τ’ άλλα είναι κουραφέξαλα και θεωρίες για ανίδεους και δήθεν έξυπνους. Από σήμερα μόνον ελληνικά προϊόντα με περιορισμό στα ξένα ώσπου να παράγουμε δικά μας. Όλοι οι σύλλογοι καταναλωτή σ’ όλα τα ΜΜΕ πρέπει να εξασφαλίσουν εκπομπή και στήλη και να ενημερώνουν καθημερινά τον πολίτη για την επιβεβλημένη πλέον κι’ απαραίτητη κατεύθυνση κατανάλωσης μόνο των ελληνικών προϊόντων.

Έχει υποχρέωση το υπουργείο Εμπορίου να συνεργασθεί με τους φορείς καταναλωτή, να μπουν φραγμοί και δικλείδες στη διακίνηση ξένων προϊόντων «με το γάντι», πέρα απ’ την παγκοσμιοποίηση και το ελεύθερο εμπόριο.

Πρέπει να γίνουμε υπεύθυνοι στα δύο αυτά σημεία. Η ανάκαμψη έρχεται απ’ την ελληνική παραγωγή. Εδώ έχουμε το εξής παράλογο, το κράτος διευκολύνει τα ξένα μονοπώλια και «δαγκώνει τα παιδιά του». Τι να πρωτοπληρώσει κι αυτός ο έρμος ο βιοτέχνης και ο έμπορος όταν δεν ξέρει που να βάλει το κεφάλι του απ’ τις υποχρεώσεις προς το κράτος και την οικογένειά του.

Καμιά φορά λένε οι βολεμένοι στο δημόσιο «οι ελεύθεροι επαγγελματίες βγάζουν πολλά λεφτά». Αν είναι έτσι ας αλλάξουν ρόλους για να δουν «πόσες μέρες τραβάει ο Μάρτης», και να μην ξεχνούν πως οι ελεύθεροι επαγγελματίες τους πληρώνουν, πολύ καλά μάλιστα, και βέβαια είναι υποχρεωμένοι να αγοράζουν ελληνικά τα προϊόντα και όχι όπως λέει το ρητό «εδώ τρως και πίνεις κι αλλού πας και τα δίνεις». Αυτό αν μη τι άλλο είναι καταδίκη στον ίδιο τους τον εργοδότη και στον εαυτό τους, γιατί κάποτε έρχεται η σειρά τους, όπως σήμερα με τις περικοπές και τώρα παίρνουν χαμπάρι ότι έπρεπε να προτιμούν τα ελληνικά προϊόντα, γιατί αυτά είναι δικά τους και γυρίζουν σ’ αυτούς ξανά.  

ΣΥΝΘΗΜΑ: ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ. Ξένα μόνον αυτά που δεν έχουμε και πρέπει κάποτε να τα παράξουμε.

Πρέπει ν’ αντιληφθούμε, πολιτικοί και πολίτες, πως επιβάλλεται ν’ αναδείξουμε το ελληνικό προϊόν σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της καθημερινότητάς μας, μόνον έτσι θα ορθοποδήσουμε και θα σωθούμε.

Ας μετρήσουμε τους τζίρους και τα κέρδη απ’ τα ξένα προϊόντα, αλλά πώς; άραγε τα γνωρίζουν οι εκάστοτε υπουργοί και οι υπηρεσίες τους; Ας μας δώσουν στοιχεία να δούμε τι γίνεται ώστε να εκτιμήσουμε την απώλεια απασχόλησης στη χώρα μας. Έτσι βγαίνουν τα συμπεράσματα, απ’ τα στοιχεία, μπας και κατανοήσουμε το μέγεθος των χαμένων ευκαιριών της οικονομίας μας.

Οι πολιτικοί να ταρακουνηθούν και να δώσουν πραγματική ελπίδα στον πολίτη, αλλιώς να παραιτηθούν για να ησυχάσουμε μια και καλή. Ο λαός έχει λύσεις.