Είναι θέμα Δημοκρατίας (ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ- ΚΙΛΚΙΣ)

Το Σεπτέμβριο του 1993 ο βουλευτής της Ν. Δημοκρατίας Γ. Συμπιλίδης ανεξαρτητοποιήθηκε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, χάνοντας την διαδηλωμένη, αποχώρησε από την διακυβέρνηση της χώρας.

Προκηρύχθηκαν εκλογές και το ΠΑΣΟΚ υπό τον Α. Παπανδρέου επανήλθε θριαμβευτικά.

Δεν έγινε βέβαια το ίδιο με την ανεξαρτητοποίηση του Κ. Κιλτίδη. Η Ν. Δημοκρατία έχασε μια έδρα αλλά όχι την κυβέρνηση γιατί, απλά δεν την κατείχε. Γι’ αυτό και δεν θεωρείται προδοσία σύμφωνα με την κατά Κιλτίδη θεωρία. Ενώ του Συμπιλίδη, ήταν.

Τα παραπάνω είναι γνωστά. Επειδή όμως στην πολιτική όλα γίνονται, ας διατυπώσουμε μια υπόθεση προκειμένου να γίνει η αναγωγή στο παρόν. Εστω λοιπόν ότι ο τότε βουλευτής Γ. Συμπιλίδης, τελούσε υπό ένσταση. Στη χώρα μας οι βουλευτές ορκίζονται,  γίνονται υπουργοί, κυβερνούν τη χώρα και κάποια στιγμή εκπίπτουν αφού η ένσταση εναντίον τους έχει δυσμενή έκβαση εις βάρος τους.

Εστω λοιπόν ότι για τον κ. Συμπιλίδη υπήρχε ένσταση η οποία εκδικαζόταν από το Εκλογοδικείο μετά την πτώση της κυβέρνησης με δυσμενές αποτέλεσμα για τον βουλευτή. Τί έπρεπε να γίνει τότε; Μήπως να «αναστηθεί» η κυβέρνηση την οποία έριξε; Λογικόν, αλλά πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Τρελά σενάρια, αλλά πιθανά.

Ας έλθουμε στο σήμερα: Ο σημερινός νομάρχης έχει ήδη εκδηλώσει το ενδιαφέρον του για το νέο δήμο Κιλκίς. Παράλληλα είναι γνωστή η «εμπλοκή» του σε δικαστικές διαδικασίες οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη.

Το τελικό αποτέλεσμα μιας δικαστικής διαδικασίας είναι δυνατόν να έχει μόνο δυο μορφές: αθώος ή ένοχος. Εν προκειμένω όμως δεν πρόκειται για έναν οποιοδήποτε πολίτη, ο οποίος θα υποστεί την κλασσική καθυστέρηση απονομής της Δικαοσύνης. Η περίπτωση αφορά όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και μια (μεγάλη) σειρά πολιτών, εξ αιτίας φυσικά της δημόσιας ενασχόλησης.

Αν δηλαδή ο κ. Μπαλάσκας αθωωθεί τελεσίδικα, τότε είναι σαφές ότι με εντελώς άλλους όρους ευνοϊκότερους φυσικά, θα κινηθεί στον πολιτικό στίβο. Αν ενοχοποιηθεί τα πράγματα φυσικά αλλάζουν όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για μια σειρά άλλων πολιτών και φορέων(κόμματα κ.λ.π.). Αν τελικώς πρόκειται να απαλλαγεί των κατηγοριών, ποιός ο λόγος να υφίσταται τις σκιές κατά την προεκλογική περίοδο οι οποίες λογικά θα γίνουν “σκουρότερες” από την υφέρπουσα φημολογία; Αν πάλι πρόκειται να ενοχοποιηθεί είναι γνωστό ότι οι συνέπειες θα εξακολουθήσουν και μετά την πιθανή εκλογική του επιτυχία. Αν επιτύχει εκλογικά και κατόπιν ενοχοποιηθεί, μια εσωπαραταξιακή αναδιάρθρωση δεν λύνει το ζήτημα, αφού πολύ πιθανόν η επιτυχία του Συνδυασμού να οφείλεται εν πολλοίς, στην προσωπικότητα του επικεφαλής ηγέτη.

Το θέμα είναι μεγάλο και φυσικά άπτεται της γενικότερης λειτουργίας του Ελληνικού Δημοσίου. Εδώ όμως πρόκειται για κάτι εξαιρετικά ειδικότερο.

Η  Ελληνική Δικαιοσύνη, δέσμια κι αυτή της γενικότερης Διοικητικής αγκύλωσης, αναγκαστικά θα έχει τους σημερινούς ρυθμούς.

Όταν όμως πρόκειται για πρόσωπα που θέτουν εαυτούς  στη Δημόσια Κρίση τότε οι διαδικασίες πρέπει να είναι διαφορετικές. Γιατί εμπλέκονται πολλοί. Με ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουν στη Δημοκρατία: την ψήφο τους.

Παναγιώτης Φλωρίδης