Πες μου βρε... Γιώργο (7 ΕΠΤΑ ΒΕΡΟΙΑ)

Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε από τους πρώτους τρεις μήνες για καθυστέρηση στη λήψη ρηξικέλευθων αποφάσεων και μέτρων που θα επιβράδυναν την ύφεση. Αλλά η κοινωνία επέδειξε εκπληκτική ψυχραιμία και εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που στα λόγια μας τα έλεγε όλα καλά, αλλά στην πράξη έδειχνε εγκλωβισμένη σε πρόσωπα και νοοτροπίες με σημείο αναφοράς το κακό παρελθόν του “βαθέως πασόκ“, για την ακρίβεια, του αντιπαθητικού “βαθέως πασόκ“ που έφυγε όπως - όπως από την διακυβέρνηση το 2004.
Καθώς περνούσαν οι μήνες, οι πολίτες αποδέχθηκαν (με εντυπωσιακή στωικότητα θα καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος), ότι τελικά “τα λεφτά δεν υπήρχαν“ όπως υπόσχονταν ο Γ.Α.Π. προεκλογικά. Η κοινωνία αποδέχθηκε τη μεγάλη αλήθεια: Ότι τα λεφτά είχαν κάνει φτερά και δεν υπήρχε περίπτωση να επιστραφούν πίσω στο ταμείο του κράτους από εκείνους που το καταλήστεψαν. Αποδέχθηκε όμως και κάτι άλλο η κοινωνία. Αποδέχθηκε το γεγονός ότι όλα τα χρόνια της ευφορίας και τους ευδαιμονισμού, όταν τα κόμματα κυβερνούσαν κάνοντας ρουσφέτια και μόνο ρουσφέτια, λέγοντας ότι έχουν τον άνθρωπο στο επίκεντρο της πολιτικής τους, εξελίσσονταν το μεγαλύτερο ριφιφί όλων των εποχών στο ταμείο του κράτους. Κατάλαβαν οι πολίτες, πως όταν οι ίδιοι αισθάνονταν ικανοποιημένοι επειδή κάποιος βουλευτής τους μετέθεσε τον φαντάρο γιο ή τους διόρισε την κόρη από το παράθυρο, κάποιοι άλλοι πιο ισχυροί και πιο επιτήδειοι, μοιράζονταν ρουσφετολογικά τη μερίδα του λέοντος σε αυτή τη χώρα.
Αυτά όμως τα κατάλαβε ο μέσος Έλληνας, όχι επειδή ξαφνικά απέκτησε υψηλότερο δείκτη ευφυΐας, αλλά επειδή η κυβέρνηση κατάφερε να στήσει το μεγαλύτερο επικοινωνιακό μηχανισμό στην ιστορία του τόπου, με τρόπο ώστε η κοινωνία να βομβαρδίζεται καθημερινά με πληροφορίες που αφορούσαν το κακό παρελθόν.
Και εύλογα, στην πλειοψηφία μας ως Έλληνες που έχουμε ανακαλύψει τον όρο “φιλότιμο“, αισθανθήκαμε ενοχές για τους πολιτικούς που εκλέγαμε τα προηγούμενα χρόνια, για τα στραβά μάτια που κάναμε στην αθλιότητα των κομματόσκυλων που καταλήστευαν την χώρα, για το χειροκρότημα που έχουμε δώσει σε λιγδιάριδες πολιτευτές και τελικά για την αφέλεια μας ως λαού που πίστευε ότι μπορεί να κάθετε και να ζει άνετα έως και πλουσιοπάροχα σε σχέση με γείτονες.
...
Οι μήνες όμως πέρασαν και η κοινωνία αρχίζει να κάνει υπολογισμούς.
...

Εντάξει, σου λέει, τα ταμεία είναι άδεια, τα ασφαλιστικά στο ναδίρ, το χρέος του κράτους στο... θεό και τα λεφτά τελικά δεν υπάρχουν βρε Γιώργη, αλλά... θέλω να καταλάβω κάτι που αποφεύγεις να μου πεις.
Και αυτό το “κάτι“ είναι, το τι χρονοδιάγραμμα έχεις κατά νου για να βρεις τα λεφτά. Δεν μου λες ακόμα το πιο σημαντικό.
Δεν μου λες, τι θα γίνει μετά.
Και ο συλλογισμός του πολίτη συνεχίζεται:

Μου λες ότι η χώρα χρωστά κάτι τρελά νούμερα. Σε ποιους χρωστάμε και γιατί, δεν μου το λες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ερώτηση που έχω για σένα. Ας ξεκινήσουμε τον υπολογισμό από τα απλά. Ας δεχθούμε ότι χρωστάμε 1.000 ευρώ και δεν έχουμε ούτε σάλιο. Τη ίδια ώρα δεν έχουμε δεκάρα για να πληρωθούν οι υποχρεώσεις του κράτους στο εσωτερικό. Έρχεσαι λοιπόν και μου λες ότι πετύχαμε να πάρουμε δάνειο. Και όταν σε ρωτάω τι θα το κάνουμε αυτό το δάνειο, μου εξηγείς ότι το δάνειο θα πάει για να πληρωθούν υποχρεώσεις στο εσωτερικό (μισθοί, προμήθειες, συντάξεις τα ομόλογα που λήγουν κτλ). Άρα, το χρέος μας στους δανειστές μας αυξάνεται αντί να μειώνεται. Σωστά;
Παίρνεις λοιπόν και σκληρά δημοσιονομικά μέτρα για να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους, παίρνεις και μέτρα φορολογικά για να μαζέψεις λεφτά στα ταμεία, παίρνεις και μέτρα συνταξιοδοτικά για να ελαττώσεις μεσομακροπρόθεσμα τις πάγιες δαπάνες του κράτους, παίρνεις και μέτρα για τη μείωση των προσλήψεων στο δημόσιο για να μην βρούμε μπροστά μας πάλι τα ίδια.
Εσχάτως ανακοίνωσες και εργασιακά μέτρα, τα οποία ακόμα δεν κατάλαβα για ποιο λόγο τα παίρνεις, αλλά που θα πάει... θα το καταλάβω κι αυτό.
Και όλη η κουβέντα που γίνεται καθημερινά από εσένα τον ίδιο Γιώργο μου, αλλά και τους εκλεκτούς υπουργούς σου, αφορά το συμμάζεμα των οικονομικών του κράτους.
Πες μου όμως, πως θα συμμαζέψουμε το κράτος αν δεν υπάρχει παραγωγή; Γιατί, με τα μέτρα που παίρνεις το ξέρεις κι εσύ ότι δεν προάγεται η παραγωγικότητα στην αγορά. Με το να κοπούν έσοδα από τον ταλαίπωρο τον υπαλληλάκο, άντε το πολύ - πολύ να γλυτώσει την χρεοκοπία το αφεντικό. Με τα μέτρα που παίρνεις στο ασφαλιστικό, άντε το πολύ - πολύ να μαζέψεις κανένα φράγκο στα επόμενα 5-10 χρόνια για να πληρωθούν κάποιες συντάξεις, αλλά αν διογκωθεί η ανεργία το ξέρεις ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα φαλιρίσουν νομοτελειακά, οπότε θα έχουμε κατάρρευση του συστήματος. Τι καταλαβαίνεις εσύ;
Πάμε όμως και στα δανεικά, που σου έχω κρατημένη την ερώτηση.
Όπως τα μετράς και τα μετράω, τα δανεικά που χρωστάμε στους άγνωστους σε μένα “ξένους οίκους“ δεν πρόκειται να τα επιστρέψουμε, όχι στη διάρκεια μιας - δυο τετραετιών σου στην κυβέρνηση, αλλά ούτε στις επόμενες 2-3 γενιές Γιώργο μου.
Και το χειρότερο, που φαντάζομαι το ξέρεις, είναι ότι ως Έλληνας πτωχαίνω με γεωμετρική πρόοδο, για να πληρώσω κάποια χρέη για τα οποία δεν έχω ιδέα. Γιατί Γιώργο μου, αν κατάλαβα καλά από τα λίγα που μου έχεις πει, αυτά τα χρωστούμενα υπάρχουν επειδή αγοράζαμε οπλικά συστήματα, τηλεπικοινωνιακά συστήματα, τρένα, αεροπλάνα, οπτικές ίνες, συστήματα ασφάλειας του πολίτη, ιατρικό εξοπλισμό και φάρμακα και κάθε τι άλλο για τα οποία κάθε υπουργός που έβαζε την υπογραφή του γινόταν ζάμπλουτος! Ας μην αναφερθώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες Γιώργο μου, γιατί ακόμα πονάνε τα χέρια μου από τα παλαμάκια που έριξα σε όλους εκείνους τους κομψούς κυρίους και κυρίες που πανηγύριζαν δίπλα στον Πρόεδρο της ΔΟΕ.  Άστο καλύτερα... αισθάνομαι συνένοχος σε αυτό το έγκλημα.
Αυτά λοιπόν τα χρωστούμενα μου λες Γιώργο μου ότι πρέπει να πληρώσω, να κάνω το σκατό μου παξιμάδι, να κλείσω την επιχείρηση μου, να μείνω άνεργος, να μην έχω υγειονομική κάλυψη, να μην ελπίζω σε σύνταξη.
Μου λες Γιώργο, να πληρώσω όλο το λογαριασμό που έκαναν όσοι πήραν μέρος στο μεγάλο φαγοπότι εδώ και 30 χρόνια σε τούτο τον τόπο.
...
Ας υποθέσουμε όμως βρε Γιώργη, ότι με πείθεις τελικά και πέφτω με τα μούτρα στην προσπάθεια να πληρώσουμε το χρέος μας, άσχετα αν μαθηματικά είναι καταδικασμένη σε αποτυχία αυτή η προσπάθεια.
Λύσε λοιπόν μια ακόμα απορία:
Με ποιες δυνάμεις αυτή η κοινωνία θα μπορέσει να στηρίξει την προσπάθεια του κράτους να ξεχρεώσει;
Πως μια μη παραγωγική κοινωνία μπορεί να βάλει πλάτες για να αποκτήσει το κράτος και πάλι τον πλούτο του;
Με την έκρηξη της ανεργίας; Με τις επιχειρήσεις που κλείνουν η μια μετά την άλλη; Με την αποπροσανατολισμένη και εγκλωβισμένη στο κύκλωμα των πιο επιτήδειων λαμογιών Αγροτική Οικονομία; Με τις εξαγωγές που κάνουν ρεκόρ αρνητικού ισοζυγίου;
...
Εδώ πρέπει να απαντήσεις το συντομότερο δυνατόν.

Γιατί αγαπητέ Πρόεδρε της κυβέρνησης, με ζώνουν φίδια.
Κάτι μου λέει, πως δεν μου λες πια την αλήθεια.
Αυτό που βλέπω και αντιλαμβάνομαι δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που δέχθηκα τον Γενάρη όταν μου είπες ότι πρέπει να ξεχρεωθούμε πάσι θυσία Πρόεδρε.
Αυτό που νοιώθω είναι ότι η χώρα θα παραμείνει φτωχή και εγώ θεόφτωχος, να παρακαλώ για ένα “αλβανικό“ μεροκάματο, την ώρα που κάποιοι θα πλουτίζουν ολοένα περισσότερο.
Αυτό που φοβάμαι, είναι ότι σε τούτη τη χώρα δημιουργούμε μια νέα τάξη πραγμάτων, η οποία δεν έχει τον άνθρωπο στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της αλλά τα νούμερα. Και τα νούμερα Πρόεδρε ευνοούν πάντα τους έχοντες και κατέχοντες, ποτέ το λαουτζίκο.
Όσο για το χρέος, Πρόεδρε, ας μη γελιόμαστε πια...
Μια πρόφαση είναι για να αλλάξουν στη χώρα μας όλα όσα ξέραμε και όχι μόνο τα άσχημα αλλά και τα όμορφα της κοινωνίας μας.

Βέβαια εσύ Πρόεδρε, αισθάνεσαι ότι δεν έχεις αντίπαλο, αφού μηδενός εξαιρουμένου τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχουν  καμιά διάθεση να πουν αλήθειες στην κοινωνία, γιατί για να πεις αλήθειες θα πρέπει, κατ αρχάς να μην είσαι μέρος του προβλήματος και κατά δεύτερο να έχεις και λύσεις.
Να θυμάσαι όμως, ότι η κοινωνία των Ελλήνων δεν είπε ακόμα την τελευταία κουβέντα.
Και αν θες τη γνώμη μου, ούτε εσύ πρέπει να αισθάνεσαι ότι είπες την τελευταία κουβέντα.
Μπορείς και πρέπει να φέρεις πάλι το χαμόγελο και την αισιοδοξία στην κοινωνία.
Αν δεν το καταφέρεις... ίσως δεν θα έχεις προσπαθήσει όσο πρέπει.