ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ (ΚΟΖΑΝΗ)

Προδήλωση: Οι έννοιες πολιτικοί και πολίτες ετυμολογικά είναι συγγενείς αλλά ουσιαστικά πόρρω απέχουν η μια από την άλλη και η πρώτη από την πραγματική της σημασία. Δήλωση: Κατά έναν προσδιορισμό που μου είναι προσφιλής αλλά όχι δικός μου, πολιτικός είναι όποιος νοιάζεται για τις επόμενες γενεές. Αυτό, σήμερα, δε συμβαίνει! Είναι κοινή διαπίστωση. Το δεύτερο σκέλος του προσφιλούς μου προσδιορισμού είναι: πολιτικάντης είναι αυτός που νοιάζεται για τις επόμενες εκλογές. Αυτό, συμβαίνει σήμερα. Και η διαπίστωση είναι, επίσης, κοινή. Θέσεις: Αυτές οι σκέψεις γράφονται με ενδόμυχη επιθυμία και πρόθεση να υπογραμμίσουν τη βαθύτατη διάσταση ανάμεσα στους σημερινούς πολιτικούς και τους πολίτες που έχουν το θλιβερό προνόμιο και την κακή μοίρα να κυβερνιούνται από τους «πολιτικούς» που είναι στην πραγματικότητα πολιτικάντηδες. Βεβαίως, η ευθύνη είναι και των πολιτών, αναντίρρητα. Γνωστό ότι επιχειρούνται δικαιολογήσεις των «αδικαιολόγητων». Οι πολίτες ρέπουν προς την εύκολη λύση και την επίκληση του σαχλού επιχειρήματος: «ε, τι να κάνω εγώ;». Όχι, φίλτατε! Μπορείς να κάνεις! Και μάλιστα, πολλά! Βεβαιότατα, η ευθύνη των απλών πολιτών δεν είναι ισοβαρής με εκείνη των πολιτικών και μάλιστα των ψηλά ιστάμενων. Ο πολίτης είναι εκείνος που συμβιώνει μέσα σε μια πόλη - με την πλατιά σημασία του όρου. Στο σημείο αυτό, όμως, ο πολίτης δείχνεται κατώτερος του προσδιοριστικού όρου. Δεν συμβιώνει, με όρους κοινωνικής συμπεριφοράς! Κακά τα ψέματα! Δεν έχει συνείδηση συλλογικής ευθύνης και ανάλογης κοινωνικής συμπεριφοράς! Ζει σαν τα πάντα γύρω του να είναι μόνον γι’ αυτόν, αν του είναι αρεστά, και για όλους τους άλλους, αν του είναι δυσάρεστα! Βέβαια, προβάλλει το αφοπλιστικό επιχείρημα: έτσι τον διαπαιδαγωγούν! Αληθινό το επιχείρημα. Όχι, όμως, απόλυτα. Ναι, το σύστημα έτσι διαπαιδαγωγεί! Σαφέστατα. Όσο, όμως, ζεις μέσα σ’ αυτό, βελτίωσε λίγο τους κοινούς όρους συμβίωσης και μην δυσχεραίνεις περισσότερο τη ζωή τη δική σου και των άλλων. Εδώ, θεωρώ αναγκαίο να κάνω μια διευκρίνιση, για να μην παρανοηθούν τα λεγόμενα για τη βελτίωση των όρων κοινωνικής συμβίωσης. Σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ ότι ο πολίτης μπορεί να διορθώσει τα «κακώς κείμενα» που δημιουργούνται από τους κρατούντες και διοικούντες. Την έλλειψη δρόμων, την απουσία πράσινου, την ανυπαρξία χώρων στάθμευσης, την ασυδοσία των εκκωφαντικών πηγών κάθε είδους ήχων-μαστιγωτών των νεύρων, το κυκλοφοριακό αλαλούμ και πολλά άλλα παρατράγουδα που ταλανίζουν τη ζωή μας μέσα στα αστικά κέντρα (αν και τα χωριά δεν πάνε πίσω!), δε μπορεί να τα αντιμετωπίσει ο απλός πολίτης ατομικά. Αυτά, έχουν αλλού τις ρίζες τους και μόνον με λαϊκούς αγώνες και πολιτικές κινητοποιήσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν. Μόνον η συνειδητοποίηση ότι τα κάθε λογής «καρκινώματα» της κοινωνίας είναι «φρούτα» του αδιέξοδου κόσμου του ιμπεριαλισμού που θα γίνονται ολοένα και χειρότερα, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για λύτρωση και απαλλαγή από τα δεινά. Τα «φρούτα» του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού είναι πληγές που δεν θεραπεύονται με ασπιρίνες! Θέλουν ριζική ανατροπή και ξερίζωμα μέχρι την έσχατη ίνα τους! Αυτό, είναι καθήκον όλων μας και μακροπρόθεσμο. Και πρέπει να είναι μόνιμος στόχος όλων μας, αν θέλουμε να λάμψει κάποτε ο ήλιος της δικαιοσύνης και της ειρήνης πάνω στη γη. Πέρα, όμως, από αυτό το χρέος, στην καθημερινότητά μας υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν, χωρίς να περιμένουμε την ανατροπή του «συστήματος» για να τα διορθώσουμε…  Λίγα παραδείγματα, στην τύχη, από τις καθημερινές πράξεις ή παραλείψεις όλων μας: όταν παρκάρεις το αυτοκίνητό σου, φρόντισε να μην κάνεις κατάχρηση του χώρου! Πόσες φορές δε γινόμαστε μάρτυρες τόσο «ασουλούπωτου» παρκαρίσματος, που τρία αυτοκίνητα πιάνουν χώρο για τέσσερα;  Ή πόσες φορές δε βλέπουμε παρκαρισμένα οχήματα κατά τόσο άτσαλο τρόπο που να είναι προβληματική η διέλευση των άλλων; Όταν οδηγείς, αυτοκίνητο ή μηχανάκι, δεν είναι ανάγκη να ξεσηκώνεις τον κόσμο από το άγριο μαρσάρισμα! Δεν γίνεσαι διάσημος, με το να θορυβείς! Όταν πας τα σκουπίδια στον κάδο απορριμμάτων, τοποθέτησέ τα μέσα, μην τα παρατάς στο πλάι. Όταν βγάζεις το σκύλο σου έξω, έχεις υποχρέωση να προστατεύεις τους δρόμους από τα περιττώματά του. Δεν είναι πολιτισμός να γεμίζουν τα πεζοδρόμια ακαθαρσίες! Και το φαινόμενο αυτό είναι μόνον Ελληνικό! Οι φίλοι των ζώων πρέπει να είναι και φίλοι των συνανθρώπων τους… Όταν ανοίγεις το ραδιόφωνό σου, χαμήλωσε την έντασή του. Να ακούς εσύ, όχι όλο το τετράγωνο! Οι άλλοι μπορεί να κοιμούνται ή να θέλουν ν’ ακούσουν άλλα. Μην τους βομβαρδίζεις με τις δικές σου επιλογές! Όταν είσαι καθισμένος στο λεωφορείο και είσαι νέος, δώσε τη θέση σε κάποιον που είναι όρθιος και έχει ανάγκη… Αυτά, είναι λίγα από τα καθημερινά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, όχι για να καλοκαρδίσουμε το «σύστημα», μα για την ίδια τη ζωή μας που, έτσι κι αλλιώς, είναι αφόρητη. Να αμβλύνουμε λίγο τη μιζέρια μας. Αυτά, μπορεί να τα κάνει ο καθένας μας. Κ’ εγώ κ’ εσύ κι ο άλλος… Όλοι! Ταυτόχρονα, αγωνίσου να ανατρέψεις το διεφθαρμένο σύστημα. Αν δεν αγωνίζεσαι - και μην ισχυριστείς και πάλι ότι δε μπορείς - για την ανατροπή του κακότροπου και διεφθαρμένου κοινωνικού καθεστώτος, τότε είσαι κ’ εσύ μέρος και - χωρίς να το καταλάβεις - συντηρητής του συστήματος. Και θα το «λούζεσαι», όσο θα το υπηρετείς, ενώ κάνεις τον διαμαρτυρόμενο, τάχα μου, στα λόγια μόνον! Δε θέλω να εκλαϊκεύσω μέχρι την υπεραπλούστευση και να πω πώς μπορείς να αντιδράσεις βελτιωτικά για τη ζωή σου, μα αναγκάζομαι να πω ένα απλό παράδειγμα: μην ψηφίζεις ξανά εκείνον που τον ψήφισες μια φορά και σε εξαπάτησε!

Γύρισε την πλάτη σε όσους βλέπεις ότι σε παραγκωνίζουν και σε θυμούνται μόνον στις εκλογές και στη φορολογία! Και σκέψου πολύ, πριν ανοίξεις την τηλεόραση! Αυτό το χαζοκούτι, χωρίς να σου προσφέρει σχεδόν τίποτα καλό, σου κάνει πολύ κακό! Ξέρω πως όλοι σχεδόν ισχυρίζονται ότι ξέρουν να κάνουν καλή χρήση της! Είμαι από εκείνους που πιστεύουν πως στη συντριπτική πλειονότητά τους τα τηλεοπτικά προγράμματα δεν προσφέρουν τίποτα καλό! Και οι ελάχιστες εξαιρέσεις, χρησιμοποιούνται για παραπλανητικό άλλοθι! Για να μην υπάρξει παρανόηση: μιλώ για τα αστικά ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα μέσα «ενημέρωσης».