Η πολιτική χωρίς ειδικούς (ΚΟΖΑΝΗ)
Η πολιτική χωρίς ειδικούς Ανασκόπηση και προβληματισμοί μέσα από τα χρόνια της Αθηναϊκής Άμεσης Δημοκρατίας Στην Αθηναϊκή δημοκρατία ο τομέας των πολιτικών υποθέσεων δεν απαιτούσε ειδικές γνώσεις και ικανότητες, όπως σε άλλους τομείς. Η δημοκρατική προτεραιότητα δεν απαιτούσε ειδική επιστήμη για τις πολιτικές υποθέσεις. Οι γνώμες όλων μετρούν το ίδιο η καθεμιά με τη βαρύτητά της και με την πιο πειστική να κερδίζει την πλειοψηφία. Η πολιτική είναι ο χώρος της δόξης κατά τον Πρωταγόρα. Οι δύο βασικές ηθικοπολιτικές αρετές, η αιδώς και η δίκη (σωφροσύνη και δημοκρατία) διακρίνουν όλους του υγιείς ανθρώπους. Γι’ αυτό και στην δημοκρατική Αθήνα δικαίωμα πολιτικής συμβουλής που απαιτεί σωφροσύνη και δικαιοσύνη είχαν όλοι οι πολίτες, ακόμα και για άκρως εξειδικευμένα θέματα όπου οι ειδικοί εκθέτουν την ειδική γνώμη τους με τις τελικές αποφάσεις να ανήκουν στους πολίτες. Και εδώ βρίσκεται το δημοκρατικό του πράγματος: Ότι η πολιτική τέχνη και αρετή είναι κτήμα όλων των ανθρώπων, όλων των πολυπραγμόνων ανθρώπων έξω από «ειδικότητες» και «τζάκια», όπου εμμέσως θεωρητικώς συμφωνούν ακόμα και οι μη δημοκράτες Πλάτων, Αριστοτέλης, Σωκράτης, ακόμα και ο Λυσίας με τον απέχοντα πολίτη όχι μόνον να μην θεωρείται απλώς απράγμων και φιλήσυχος (όπως θεωρείται σήμερα), αλλά άχρηστος.Η πολιτική λοιπόν είναι και πρέπει να είναι βασική ιδιότητα του ανθρώπινου όντος κατά την δημοκρατική αντίληψη.Κατά τον Αριστοτέλη πολιτικός είναι εκείνος που προβαίνει σε πολιτικές πράξεις. Ο άνθρωπος λοιπόν είναι το μέτρο και το κριτήριο του τι και πώς είναι ή δεν είναι τα πράγματα. Ο κάθε άνθρωπος, όχι ο συγκεκριμένος ή εφοδιασμένος με ιδιότητες και ικανότητες. Δεν εννοείται ο άριστος, ο αγαθός, ο επαΐων, ο επιστήμονας, ο πλούσιος, ο φτωχός, ο σοφός ή ο ευγενής. Αυτή είναι η ισοτιμία των ανθρώπων στην δημοκρατική ανθρωποκεντρική θεώρηση. Έτσι εισάγεται ταυτόχρονα ο σχετικισμός και στον χώρο της πολιτικής, όπου δεν υπάρχουν απόλυτες και αιώνιες αλήθειες, αλλά οι σχετικές αντίστοιχες της πλειοψηφίας (κοινή δόξα). Η λεγόμενη δηλαδή αρχή της πλειοψηφίας με την οποία μετριάζεται ο απόλυτος υποκειμενισμός και σχετικισμός που θα συνεπάγετο χάος, αταξία, αδικία και ασέβεια.Οι αντιτιθέμενες απόψεις (δόξα) που δεν συνιστούν αντίφαση, αλλά συστατικό στοιχείο της πραγματικότητας και η διαμάχη των απόψεων (αγών δόξης), χαρακτηρίζουν την δημοκρατία.Η πολιτική ασχολείται με ζητήματα του μέλλοντος, χωρίς να υπάρχει επιστήμη του μέλλοντος, γι’ αυτό και η πολιτική δεν είναι επιστήμη. Δεν την αφορά η αλήθεια ή το ψεύδος, αλλά το συμφέρον ή η ζημία, η επωφελής ή επιζήμια πρόταση, η καλή ή η κακή απόφαση. Ασχολείται με την λήψη αποφάσεων για τις οποίες δεν χρειάζεται και δεν υπάρχει επιστήμη. Είναι υπόθεση όχι ειδικών, κατόχων μιας επιστήμης, αλλά εμπειρίας, ικανότητος και φρονήσεως, όπου φρόνηση νοείται η πρακτική σοφία, η πολιτική αρετή, η ικανότητα προσανατολισμού στη ιδιωτική και δημόσια ζωή. Αυτή είναι η δημοκρατική έννοια της πολιτικής.Τι όμως είναι αυτό που μετέτρεψε την πολιτική σε «πολιτικό ΒΕΕΜΩΘ»;Ας δούμε την απάντηση από την αρχαιότητα:Δημόκριτος: Για να κυβερνηθεί η πόλις σωστά, πρέπει οι υποχρεώσεις των πολιτών προς αυτήν να θεωρούνται ανώτερες όλων. Η προσωπική περιουσία των πολιτικών προσφέρεται για τις δημόσιες λειτουργίες και ανάγκες, με αντάλλαγμα το τιμάσθαι από την πόλιν.Δημόφαντος: Η πολιτική έχει προτεραιότητα έναντι της ηθικής (ο δολοφόνος π.χ. του επιχειρήσαντος κατάλυση της δημοκρατίας όχι μόνον θα απαλλάσσεται από το άγος του φόνου αλλά και θα ανταμείβεται από την πόλιν). Στην ιεραρχία των αξιών οι ανώτερες αρετές είναι πολιτικές, διότι το άτομο είναι και πολίτης που το υποδέχεται η πόλις ως προϋπάρχουσα.Λυσίας: Η πολιτική διευθύνει την οικονομία, καθόσον ο θεσμίζων δήμος δεν εκφράζει τα συμφέροντα των οικονομικώς ανώτερων τάξεων, ούτε επιδιώκει πολύ περισσότερο ατομικά οικονομικά οφέλη, αλλά εξυπηρετεί αυτά της κοινωνίας στο σύνολό της. Το κοινό συμφέρον.Και βέβαια στη γνήσια δημοκρατία η προτεραιότητα της πολιτικής έναντι της ηθικής (χριστιανικής και καντιανής), δεν έχει σχέση με την μακιαβελική virtυ της πολιτικής τέχνης, του πολιτικού ταλέντου, ή της πολιτικής αποτελεσματικότητας με σκοπό την παντοίω τρόπω κατάκτηση και διατήρηση της εξουσίας για οποιουσδήποτε άλλους λόγους πέραν του κοινού συμφέροντος.Στη συνέχεια δημιουργείται το ερώτημα: Πού και πώς ασκείται η πολιτική; Ποιο είναι το ανώτερο δημοκρατικό φαντασιακό της δημοκρατίας; Πιθανόν σε μία νέα «επιφυλλίδα»… Νανόπουλος ΓιώργοςΠολιτικός Μηχανικός(προϊστάμενος Πολεοδομίας Βοϊου)
| Άρθρα και εφημερίδες των μελών της Ε.Ι.Ε.Τ. |
|---|
 |
| Το δημοσιογραφικό απόρρητο και η νομική προστασία του. |
|---|
| Το δημοσιογραφικό απόρρητο και η νομική προστασία του |
| Επιλογές |
|---|
| Αρχική Ιστορικό Ανακοινώσεις Μέλη Σύνδεσμοι Αναζήτηση Άρθρα-Εφημερίδες μελών |
| Σύνδεση Μέλους |
|---|
| Σε Σύνδεση |
|---|
|
Έχουμε 217 επισκέπτες σε σύνδεση
|
| Για τις επαρχιακές εφημερίδες... |
|---|
| «Οι επαρχιακές εφημερίδες είναι τα έμψυχα κωδωνοστάσια της χώρας. Με χιλιάδες καμπάνες μέσα στα τόξα τους. Μικρές, γλυκόφωνες, βαρύτονες, βουϊστές ή βραχνές. Καμπάνες για χαρές και πανηγύρια. Καμπάνες για τα πένθη και τους καημούς μας. Καμπάνες συναγερμών και αναγκών, κινδύνων, παρακλήσεων, εκκλήσεων, κηρυγμάτων, διαγγελμάτων. Σήμαντρα πνευματικά όρθρων και μελαγχολικών εσπερινών. Καμπάνες για όλες τις αλήθειες, για όλες τις πλάνες, για όλους τους Θεούς και όλους τους ανθρώπους…». ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΑΣ |