«Εθνοπατέρες» και «Εργατοπατέρες»…

Του Φάνη Ζουρόπουλου
Δημοσιογράφου, Προέδρου της Ε.Ι.Ε.Τ.

Τα κόμματα και ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα βαδίζουν σε ένα κοινό δρόμο, είναι και οι δύο επιδοτούμενοι από το κράτος…
Μέχρι εδώ όμως οι ομοιότητες, γιατί τα κόμματα είναι καταχρεωμένα και έχουν ήδη υποθηκεύσει στις τράπεζες τις επιχορηγήσεις των επομένων ετών, ενώ τα συνδικάτα και η ΓΣΕΕ αυγατίζουν τις καταθέσεις τους μέσω προθεσμιακών καταθέσεων  κατά ένα εκατ. ευρώ τον χρόνο!...

 Πριν λίγες ημέρες βγήκε σε ΦΕΚ η απόφαση της κυβέρνησης να δώσει και φέτος (για το 2010) 48,8 εκ. ευρώ επιχορηγήσεις στα κόμματα της βουλής,  ποσό που είναι μειωμένο σε σχέση με αυτό που πήραν το 2009 όχι όμως αυτό που συμφωνήθηκε τον Μάρτιο όταν ανακοινώθηκαν οι δραστικές περικοπές στον δημόσιο τομέα. Και εδώ δηλαδή έγινε «αλχημεία» από τους «εθνοπατέρες»|
Τα δύο μεγάλα κόμματα όχι μόνο έχουν ξοδέψει τις προηγούμενες επιχορηγήσεις αλλά έχουν υποθηκεύσει στις τράπεζες  και τις επιχορηγήσεις που θα πάρουν στο μέλλον. Το δάνειο του ΠΑΣΟΚ από την Αγροτική, ύψους 96.800.000 ευρώ, έχει ημερομηνία λήξης το 2013, το δάνειο της Μαρφίν, ύψους 10 εκατομμυρίων, λήγει το 2015 και της Πειραιώς, ύψους 5 εκατομμυρίων το 2015.Καμία σχέση με τα καταχρεωμένα κόμματα δεν έχουν όμως τα συνδικάτα των «εργατοπατέρων».
Η Εργατική Εστία είναι το φιλί της ζωής για την ΓΣΕΕ και το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1930 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και προικοδοτήθηκε με ακίνητα και πόρους ώστε να αποτρέψει την επέλαση των κομμουνιστών στο εργατικό κίνημα.
Από το καταστατικό της η Εργατική Εστία μπορεί να διαθέσει ως και το 25% των εσόδων της για την ενίσχυση του συνδικαλιστικού κινήματος. Για την ΓΣΕΕ αυτό είναι μία τάξη μεγέθους 7 εκατ. Ευρώ τον χρόνο, σχεδόν το σύνολο των εισοδημάτων της. Πέρα από την επιχορήγηση η Εργατική Εστία φροντίζει και για τη στέγαση: 77 εργατικά κέντρα σε όλη την χώρα στεγάζονται σε δικά της ιδιόκτητα κτίρια, ενώ μισθώνει άλλα 22 για τον ίδιο σκοπό και άλλα 40 για την στέγαση ομοσπονδιών.
Οι εργατοπατέρες όμως, εκτός από την συμμετοχή τους σε επιτροπές και δ.σ. δημοσίων επιχειρήσεων (με αμοιβή) απολαμβάνουν και άλλες διοικητικές και οικονομικές εξουσίες.
Το σημαντικότερο προνόμιο τους είναι η απαλλαγή από την εργασία, δεν εργάζονται. Αυτό ήταν μία παραχώρηση του Ανδρέα Παπανδρέου από το 1982. Ο νόμος 1264/82 ορίζει στο άρθρο 17 τις ημέρες αδείας που δικαιούνται τα μέλη συνδικαλιστών οργάνων.
Εννοείται ότι ο νόμος καταστρατηγείται σε όλες στις επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Σχεδόν όλοι απολαμβάνουν απαλλαγή καθηκόντων για το σύνολο της συνδικαλιστικής τους θητείας.Στον ΟΤΕ, σε μία εργατική δύναμη 12.000 ατόμων, οι συνδικαλιστές με απαλλαγή καθηκόντων είναι 72 άτομα. Σύμφωνα με πηγές της διοίκησης υπάρχει μία ατέρμονη διελκυστίνδα με τα πρωτοβάθμια σωματεία σε σχέση με τον αριθμό των εγγεγραμμένων ώστε να δικαιολογηθεί μεγαλύτερος αριθμός δικαιούχων συνδικαλιστικής αδείας.
Στην παλιά Ολυμπιακή, με τα πολλά σωματεία, σε 7.000 άτομα έφταναν τους 80 με 100. Στην ΕΘΕΛ, που έχει μόνο τρία σωματεία, σε περίπου τον ίδιο αριθμό εργαζομένων ήταν 32. Πολλές φορές η απαλλαγή δεν είναι εθιμική κατάκτηση, αλλά αποτελεί πρόβλεψη των κλαδικών συμβάσεων, όπως π.χ. στην ΕΘΕΛ. Σχετικές ρυθμίσεις υπάρχουν και στις συλλογικές συμβάσεις.
Εκείνη του 1998 π.χ. προέβλεπε πρόσθετη επιμορφωτική άδεια 15 ημερών για συνδικαλιστές, που επεκτάθηκε και στα συμβούλια ασφαλείας και υγιεινής (ΕΣΣΕ 2002). Υπήρξε πάντως για πολλά χρόνια πρακτική των απαλλαγμένων συνδικαλιστών να μην κάνουν χρήση της κανονικής τους αδείας, με αποτέλεσμα είτε να την πληρώνονται, είτε να τους εξοφλείται με τη συνταξιοδότησή τους. Το 2005, στην Εμπορική, αποχώρησε συνδικαλιστής με 125 ημέρες υπόλοιπο.
Σε κάθε περίπτωση, η «συνδικαλιστική άδεια» δεν βλάπτει πια τη βαθμολογική εξέλιξη. Μέσω κλαδικών συμβάσεων καθιερώθηκε η απρόσκοπτη βαθμολογική ανέλιξη (π.χ. στην ΟΤΟΕ το 1997) και ακόμα και δημιουργία εικονικών διευθυντικών θέσεων για συνδικαλιστές.Στον στενό δημόσιο τομέα, όπου η απαλλαγή καθηκόντων ελέω συνδικαλιστικής αδείας αποκαλείται «απόσπαση», χάνει κανείς τον λογαριασμό.
Στο υπουργείο Παιδείας δεν υπάρχει εικόνα για το πόσοι καθηγητές και δάσκαλοι είναι «αποσπασμένοι» στα συνδικαλιστικά όργανα, οι μετριοπαθείς εκτιμήσεις τους ανεβάζουν στους 400 με 500 (στη λογική πρόεδρος, γραμματέας και δύο αιρετά μέλη για τη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ σε κάθε νομό).
Στην ΕΘΕΛ, οι συνδικαλιστές θέλουν να ελέγχουν μέχρι και ποιος λειτουργεί τις καντίνες στα επτά αμαξοστάσια, πέρα από όλα τα άλλα και γιατί είναι ο χώρος συνάθροισης των εργαζομένων. Όταν η προηγούμενη διοίκηση επιχείρησε να κάνει ανοικτό διαγωνισμό για τις καντίνες, αντέδρασαν, με το επιχείρημα ότι αυτό είναι το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας.
Με τόσο χρήμα λοιπόν και τόσα προνόμια που εξακολουθούν να παίρνουν και να απολαμβάνουν οι «εθνοπατέρες» και οι «εργατοπατέρες» πως περιμένει η κυβέρνηση να αποδώσουν τα μέτρα του ΔΝΤ;Η περικοπή της σύνταξης του βιοπαλαιστή θα λύσει το μεγάλο πρόβλημα της χώρας; «Νάτα τα λεφτά» που έλεγε και ο Γιωργάκης προεκλογικά, άσχετα αν δεν το εννοούσε απλώς έτσι του είχαν πει να λέει. Ποιος έχει «τσαγανό» να τα πάρει από τους «εθνοπατέρες» και τους «εργατοπατέρες» και να τα ξαναβάλει στον κρατικό κορβανά; 
Ξέρετε κανέναν τέτοιο στην σημερινή Ελλάδα; Πέστε τον και σε μας…