Στηλη "Σχολιανά"-Μαχητής-Αγρίνιο

Τι δουλειά είχαμε εμείς με αυτούς (ή αυτοί με μας...);

 τουΓιάννη Συμψηρη

Καθώς όλο και περισσότερο φαίνεται στον ορίζοντα μια πιθανή έξοδός μας από το σκληρό πυρήνα της οικονομίας της Ευρώπης, έχω μερικές σκέψεις για το τι πήγε στραβά και τι πάει στραβά ακόμη και την ώρα που μιλάμε. Φυσικά, παρότι χάσαμε το Θεοδωράκη και τους φωστήρες που προσεύχονταν για  μια ελεγχόμενη και σενιαρισμένη χρεοκοπία, ακόμη υπάρχει ο Κουρής και οι φαλιρισμένοι επιχειρηματίες που ακούγονται πολύ. Και ακούγονται να λένε είτε «ναι, ρε (να ‘ούμε) να χρεοκοπήσουν όλοι όπως χρεοκόπησα εγώ»(!!!), είτε «καλό θα κάνει μια χρεοκοπία, θα κάνουμε επανεκκίνηση»(!!!).

Τι ακριβώς θα επανεκκινήσουμε δε μας λένε αλλά αυτό είναι δευτερεύον. Εδώ αρνούνται να ακούσουν εκείνους που λένε ότι είτε βγει από το ευρώ η Γερμανία είτε βγει η Ελλάδα το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο: εκείνοι που θα επιβαρυνθούν θα είναι οι πιο φτωχοί γιατί οι πλούσιοι θα χάσουν αλλά και πάλι θα έχουν τουλάχιστον να βρουν φαγητό. Και το κυριότερο, αν χρωστάς σήμερα σε κάρτες και τράπεζες κλπ, μετά θα χρωστάς εσύ και τα παιδιά σου ένα βάρος προς αόρατους δανειστές που θα είναι περίπου το τριπλάσιο από το σημερινό. Συγκεκριμένα για τον Έλληνα από κει που σήμερα χρωστά κατά μέσο όρο 4,5 χιλιάρικα θα βρεθεί να χρωστά 14 χιλιάρικα!

Αλλά θα μου πεις μήπως οι ευχόμενοι την καταστροφή προκειμένου να φτιάξουμε ένα άλλο σύστημα(!), ακούνε τους πιο χαροκαμένους από κάτι τέτοια τους Αργεντινούς; Πρόσφατα έδωσε συνέντευξη στη Καθημερινή υπουργός οικονομικών της και εξηγούσε ότι δεν καταλαβαίνει τις συγκρίσεις με την Ελλάδα. «Εσείς έχετε από πίσω την ΕΚΤ και άπειρες δυνατότητες ενώ εμείς ήμασταν μόνοι μας. Όμως για μας ήταν πιο εύκολο να ορθοποδήσουμε γιατί είχαμε παραγωγή στα πάντα...» Σε αντίθεση από σας που εισάγετε ελαιόλαδο από τη Γερμανία, εννοούσε ο άνθρωπος κατά βάση απορημένος με το ότι πρώτη φορά τόσοι πολλοί προσπάθησαν να σώσουν μια χώρα και εκείνη σκεφτόταν αν θα υπάρξουν απολύσεις στο δημόσιο...

Γιατί όμως όλα αυτά; Γιατί σχεδόν δεν βγαίνει συμπέρασμα; Αρχικά είναι το χάος που δεν μας είπαν ότι μας χωρίζει από τις χώρες με τις οποίες μπήκαμε στο ίδιο κονσόρτσιουμ χωρίς ποτέ να αποδεχτούμε τους όρους αυτού του πράγματος. Τις προάλλες μου έλεγε άνθρωπος που ξέρει από δημόσια διοίκηση ότι αυτή τη στιγμή τρέχουν περίπου 45 αλλαγές δομικές στην οικονομία από τις οποίες περίπου στις 15 ουσιαστικά κοροϊδεύουμε. Ξέρετε όμως περίπου πόσες τέτοιες αλλαγές πρέπει να γίνουν; Κάπου 600! Δεν ξέρω αν διανοείστε το νούμερο... Κάπου 30 μεγάλες αλλαγές κάθε μήνα, όταν με το ζόρι θα άντεχε το πολιτικό μας υπόβαθρο 30 αλλαγές το χρόνο! «Αυτό είναι που δεν βγαίνει να το ξέρεις και όχι το μέγεθος του ελλείμματος. Έχει μεγαλύτερο έλλειμμα η Ιταλία και άλλοι πολλοί...» μου είπε ο συνομιλητής μου...

Οπότε επανερχόμαστε στο γιατί μια τέτοια χώρα την έβαλαν μαζί τους στο σκληρό πυρήνα τους. Παλιότερα πίστευα ότι είχαν σχέδιο και αυτό αφορούσε στη αναχαίτιση των κυμάτων μετανάστευσης. Δεν μπορεί να ήταν όμως μόνο αυτό. Δεν μπορούσαν  να φανταστούν πόσα ψέματα λέμε στον εαυτό μας: Δείτε μερικά παραδείγματα: Την ώρα που μιλάμε και ενώ όλα κρέμονται σε μια κλωστή συμβαίνουν τα εξής:

Υπάρχει σχολείο που τελεί υπό κατάληψη και οι μαθητές επιτρέπουν(!) στους καθηγητές να μείνουν μέσα και να κάνουν τα δουλειά τους! Και εκείνοι κάθονται!

Παράλληλα αποκαλύφθηκε ότι από όταν ήρθε το «Μνημόνιο» έγιναν και 24 χιλιάδες προσλήψεις στο δημόσιο κατά παράβαση του 5 προς 1, χωρίς να υπολογίζονται οι μετακλητοί και οι ειδικοί και γενικοί σύμβουλοι! Εσείς, αν μας δανείζατε, θα καθόσασταν να συζητήσετε μαζί μας;

Έχει κι άλλα όμως: Εξακολουθεί στην Ελλάδα να πληρώνει φόρο το 1/3 και τα 2/3 να παίρνει επιστροφή. Εξακολουθούν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, επιτηδευματίες και αυτοαπασχολούμενοι να δηλώνουν κατά μέσο όρο...6,5 χιλιάδες ευρώ το χρόνο...

Εξακολουθεί το μαγαζί που πας για ούζο να κόβει απόδειξη στο πρώτο μόνο, αλλά εσύ να πληρώνεις με την παρέα σου στο τέλος κάπου...80 ευρώ. Και άλλα πολλά και γνωστά. Με χειρότερα όλων τη βεβαιότητα ότι φτιάξαμε στρατιές νέων που δεν θέλουν να ξέρουν τι είναι η δουλειά. Με τη βεβαιότητα ότι μεταξύ μας θέλουμε να βυθιστούμε όλοι μαζί παρά να δώσουμε κάτι για να σωθεί το καράβι.

Όλα όμως κατά βάση έχουν πολιτική αφετηρία. Γιατί πρέπει να υπάρχει λόγος που ακόμα και το δεξιό-λαϊκό κόμμα της χώρας είναι κρατικίστικο και συντεχνιακό προκειμένου να μοιάζει με την Αριστερά που νομίζει ότι λέει προοδευτικά πράγματα. Και ο λόγος είναι απλός. Ο εμφύλιος που τώρα επικαλείται ο κολοσσός USD δεν σταμάτησε ποτέ, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να μιλήσεις λογικά και να μη θεωρηθείς εχθρός του λαού ή υποχείριο του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Επειδή λοιπόν κάποιος πρέπει να τα πει, στην Ελλάδα εδώ και 30 χρόνια από τη μια είναι παρακράτος που κοπανάει και φυλακίζει και από την άλλη είναι ο ολοκληρωτισμός στο μυαλό κάποιων που νομίζουν ότι μάχονται για ένα δίκαιο κόσμο. Οι αρχές σκοτώνουν μέσα στην τρέλα τους και οι φοιτητές κρατάνε ομήρους στα αμφιθέατρα που τους «ανακρίνουν» γιατί είναι «ασφαλίτες»(που αλλού στον κόσμο;). Οι αρχές σε πετάνε σε μια ζαρντινιέρα και μετά κάποιοι σύντροφοί του ξυλοκοπούν τον «Κάιν», μια εμβληματική μορφή του αναρχικού χώρου γιατί υποστηρίζει πια τη μη βία, χωρίς να γραφτεί ούτε μια λέξη συμπάθειας(που αλλού;). Οι αρχές σπάνε κεφάλια αλλά κάποιοι άλλου καίνε ζωντανούς τέσσερις στη Μαρφίν(που αλλού;). Οι αρχές κάνουν χρήση αλόγιστης βίας αλλά κάποιοι βασανίζουν ένα ειδικό φρουρό σε κοινή θέα γιατί έκανε το λάθος να πάει σε μια συναυλία... Και άλλα πολλά που δείχνουν ότι ο εμφύλιος δεν θα αρχίσει τώρα με την πείνα. Να μην πω ότι ίσως σταματήσει κιόλας... Κι άλλα πολλά, για να μη θυμηθώ ότι σε τούτη τη χώρα πρέπει να διαβάσεις Κοροβέση για να μάθεις ότι ο Μάλερ που κάποτε ηγείτο της Φράξιας Κόκκινος Στρατός-RAF  σήμερα είναι ηγέτης του νεοναζιστικού κινήματος. Γιατί η μιλιταριστική μπότα είναι ίδια από όποιον κι αν φοριέται και η αλήθεια είναι ότι τέτοια έχω δει και δίπλα μου...

Εν κατακλείδι είμαστε μια χώρα σε πόλεμο εδώ και χρόνια και ο λόγος είναι ότι τίποτε δεν τέλειωσε με τη μεταπολίτευση. Οι διορισμοί και το πελατειακό κράτος έγιναν για να βουλώσουν στόματα και συνειδήσεις και πλέον είναι κομμάτι της ψυχής μας που λέει και η διαφήμιση. Κυρίως όμως λοιδορήθηκε και κατακρίθηκε οτιδήποτε εθνικά συλλογικό, οποιαδήποτε κοινή προσπάθεια στα πλαίσια της χώρας, αποτέλεσμα σήμερα να είναι αδύνατο να πεις «πάμε να προσπαθήσουμε όλοι μαζί...»

Κι όμως «ο λαός είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη που γεννήθηκε το κλίμα που αναπτύχθηκε. (...) αυτό είναι ένα αίσθημα φυσιολογικό σχεδόν ζωώδες(...)Αγαπά τη γλώσσα που μιλά(...) Αν όλα τα έθιμα και οι συνήθειές του καλύπτουν ένα έθνος τότε γίνεται εθνικός πατριώτης και άρα κανένας δεν είναι τόσο ειλικρινά πατριώτης όπως ο λαός. (...)αυτό είναι ένα  γεγονός μοιραίο, φυσικό που πρέπει να το δούμε να το αναγνωρίσουμε να το σεβαστούμε όπως κάθε τι που υπάρχει και όπως κάθε φυσική μορφή ανθρώπινης ελευθερίας...»

Αυτά τα είπε ο Μιχαήλ Μπακούνιν, πηγή του αναρχισμού και των ρευμάτων που ήρθαν μετά. Εμείς όμως δυστυχώς είχαμε την ατυχία στην Ελλάδα να λατρεύεται όχι ο Μπακούνιν αλλά ο ημι-παράφρων Νετσάγεφ, προπομπός του θεωρήματος ότι «κανείς δεν είναι αθώος» και ότι η απάντηση σε όλα είναι η βία...