Του Φάνη Ζουρόπουλου
Δημοσιογράφου, Προέδρου της Ε.Ι.Ε.Τ.

Από τον Οκτώβριο του 2009, αλλά κυρίως από τον Μάιο του 2010, που για να τον θυμηθείτε φέρτε στο μυαλό σας το «αξέχαστο κάδρο» του Γιωργάκη στην τηλεόραση με φόντο το μαγευτικό Καστελόριζο να μας ανακοινώνει την απόφασή του να ενταχθούμε στο ΔΝΤ, έχουμε ακούσει στην κυριολεξία χιλιάδες απόψεις, αναλύσεις, προβλέψεις, αλήθειες μισές, ψέματα, βλακείες, αρλούμπες και τερατολογίες. Τόσα πολλά που το κεφάλι μας έγινε καζάνι που δεν μπορεί να τακτοποιήσει όλα αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα που μέχρι τότε δεν μας είχαν ποτέ απασχολήσει και που επιπλέον το ένα, στις περισσότερες περιπτώσεις, αναιρούσε το άλλο… 

  Κανείς επίσημος φορέας δεν βγήκε να πει την πολυπόθητη αλήθεια στον Ελληνικό λαό, ούτε και ο πολυδιαφημισμένος Λ. Παπαδήμος που τελικά αποδείχθηκε άλλη μια «φούσκα», που δεν μιλάει, δεν λαλάει, δεν κάνει τίποτα παρά μόνο μας λέει τι θέλει η τρόικα, αντί σαν εκπρόσωπος του έθνους και του κράτους που είναι, έστω και χωρίς ψήφο, να πηγαίνει να λέει στην τρόϊκα τι χρειάζεται η Ελλάδα αν επιμείνει στην πολιτική της η τρόϊκας…

Επειδή λοιπόν στα οικονομικά η αλήθεια δεν είναι, ούτε θέσφατο, ούτε κρυφή γνώση φυλαγμένη σαν επτασφράγιστο μυστικό, ούτε όλες αυτές οι βλακείες που ακούγονται γύρω μας και μάλιστα – δυστυχώς – από τα πιο επίσημα χείλη της χώρας, παρά μερικά νουμεράκια κάνεις το πιο απλό που μπορεί να κάνει ο κάθε Έλληνας πολίτης. Ανοίγεις τον προϋπολογισμό – που βρίσκεις ανά πάσα στιγμή στο ίντερνετ – βλέπεις τα νούμερα και καταλαβαίνεις αμέσως τις αλήθειες, τα ψέματα αλλά κυρίως το που πάμε… Όπως κάνει ο κάθε νοικοκύρης στο σπίτι του. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Εισπράττουμε 40 δις ευρώ το χρόνο και ξοδεύουμε 60 δις. Δηλαδή σαν να βγάζω 1.000 ευρώ το μήνα και να χαλάω 1.500. Χρωστάμε 360 δις με έσοδα 40 δις, όπως είπαμε, κατ’ αναλογία είναι σαν να βγάζω 12.000 ευρώ το χρόνο και να χρωστάω 108.000. Μόνο οι ετήσιοι τόκοι για τα δάνεια που έχουμε ήδη πάρει (και φάει εννοείται) είναι χονδρικά 20 δις, δηλαδή κατ’ αναλογία σαν να βγάζω 1.000 ευρώ το μήνα και για τόκους στεγαστικού δανείου (χωρίς το κεφάλαιο) να δίνω 500 ευρώ… Για να λειτουργούμε κανονικά σαν χώρα πρέπει κάθε χρόνο να βρίσκουμε: 20 δις που είναι τα παραπάνω έξοδά μας (έλλειμμα), 20 δις για τους τόκους των δανείων και 40 δις που είναι χονδρικά το κεφάλαιο των δανείων, σύνολο δηλαδή 80 δις… Δηλαδή σαν να βγάζω 12.000 ευρώ το χρόνο και για να ζω (εκτός φυλακής) να πρέπει να βρίσκω ακόμα 24.000 κάθε χρόνο. Δηλαδή για να ανακεφαλαιώσουμε: Είμαι ένας εργαζόμενος που βγάζω 1.000 ευρώ το μήνα. Για να ζήσω θέλω 1.500 ευρώ το μήνα, ενώ τα δάνειά μου ανέρχονται σε 1.500 ευρώ το μήνα. Μου λείπουν δηλαδή 2.000 ευρώ το μήνα και χρωστά και 108.000… Βλέπετε να κρατάω για πολύ ακόμα το σπίτι μου;… Με έσοδα 1.000 και έξοδα 3.000 το μήνα η μόνη επιλογή μου ήταν να καλύπτω το διχίλιαρο με νέο δανεισμό και μέχρι τώρα οι τράπεζες με κάλυπταν. Από δω και πέρα η χρηματοδότηση σταματάει και έχω σαν εργαζόμενος τέσσερις επιλογές…

Να βρω 2^η και 3^η δουλειά αυξάνοντας τα έσοδά μου (ανάπτυξη), να περικόψω τις ανάγκες μου και να μειώσω τα έξοδά μου (περικοπές), να διαπραγματευτώ με την τράπεζα το δάνειό μου με επέκταση και μείωση των δόσεων (αναδιάρθρωση) και να πουλήσω κομμάτι της περιουσίας μου για να ξεχρεώσω μέρος του δανείου (ιδιωτικοποιήσεις). Μπορώ να χρησιμοποιήσω από μια μέχρι και τις τέσσερις επιλογές, όσο περισσότερες τόσο πιο γρήγορα θα ξεμπλέξω απ’ όλα αυτά…

Σαν δημοκρατικός όμως και νομοταγής πολίτης που είμαι θέλω να ξέρω και τι με συμβουλεύουν τα κόμματα της Ελληνικής πολιτικής σκηνής ένα από τα οποία θα ψηφίσω, για να του αναθέσω να με βγάλει από την κρίση, να με εκπροσωπήσει στην Βουλή και να οδηγήσει την χώρα στην ανάκαμψη βγάζοντας την από την ύφεση, χωρίς εννοείται να κάνει τα ίδια λάθη…

Το ΠΑΣΟΚ μου λέει ότι ο εργαζόμενος δεν χρειάζεται να βρει δεύτερη δουλειά, πρέπει να περικόψει 100 ευρώ από τα έξοδά του και να αναδιαρθρώσει το χρέος του. Δυστυχώς μάλλον θα αναγκαστεί να πουλήσει και κάτι.

Η Ν.Δ. μου λέει ότι χρειάζεται και η 2^η δουλειά ως ημιαπασχόληση, αναδιάρθρωση χρέους και πώληση περιουσίας χωρίς καμία περικοπή εξόδων.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, δηλαδή ΚΚΕ, ΣΥΝ και οι παραφυάδες του μας λένε περίπου το ίδιο, δηλαδή ότι ο εργαζόμενος πρέπει να δουλεύει λιγότερο στην 1^η δουλειά, να αυξήσει τα έξοδά του, να μην πουλήσει τίποτα και άμα λάχει να κάψει και καμιά τράπεζα… Τα συμπεράσματα δικά σας, αλλά πιστεύει κανείς ότι αν ένα απ’ αυτά τα κόμματα γίνει κυβέρνηση θα μας σώσει; Τι θα κάνει δηλαδή η Ν.Δ. αν γίνει κυβέρνηση; Στην καλύτερη περίπτωση να υπογράψει ένα μνημόνιο που μακροπρόθεσμα και υπό προϋποθέσεις θα ρίχνει το ΦΠΑ και τους υπόλοιπους φόρους (εννοείται σε 2-3 χρόνια και αν μαζευτούν τα έσοδα). Και αυτό αφού συμφωνήσει να συμμαζέψει το ΑΕΠ το οποίο παίζει σημαντικό ρόλο και επειδή θα το ακούμε από εδώ και πέρα μια και ανοίγει προεκλογική περίοδος να πούμε ότι στην ουσία είναι ο τζίρος που κάνει η οικονομία σε ένα χρόνο και τα καθαρά κέρδη που μένουν από τον τζίρο αυτό είναι τα έσοδα. (Σύμφωνα με την Ε.Ε. η Ελλάδα μαζεύει λιγότερα έσοδα σε ποσοστό 6% του ΑΕΠ σε σχέση με τον μέσο όρο της Ε.Ε. δηλαδή περίπου 14 δις).

Οπότε, φθάσαμε και στο τελικό βασικό ερώτημα που είναι αν θα σωθούμε ή τι θα γίνει με μας;… Νομίζω ότι με το απλό παράδειγμα του μισθωτού των 1.000 ευρώ εγώ το απάντησα. Για να σωθούμε πρέπει να το θέλουμε. Τον κομματισμό, την διαπλοκή και όλα τα κακά της μοίρας μας δεν μπορεί να μας τα αλλάξει ούτε το Δ.Ν.Τ. ούτε η Ε.Ε. Πρέπει να τα αλλάξει ο ίδιος ο λαός που δεν δείχνει να έχει διάθεση γι’ αυτό. Στο κάτω – κάτω δεν είμαι και μάγος… Απλά έκατσα και σκέφτηκα αν αυτό το κράτος ήταν το μαγαζί μου, τι θα έκανα. Κάντε το και σεις!...