Δεν είναι τόσο μαύρες οι μαύρες τρύπες - του Χαρίτωνα Τομπουλίδη, αστροφυσικού (ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΝΕΑ)

Σήμερα θα ξεκαθαρίσουμε ακόμη έναν μύθο. Θα αποκαταστήσουμε την κακή φήμη που έχουν οι μαύρες τρύπες. Οι μαύρες τρύπες δεν είναι κάτι παμφάγα τέρατα που καταβροχθίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Ούτε δημιουργούνται στους τεράστιους επιταχυντές τύπου LHC που υπάρχουν στη Γενεύη και σε άλλα ερευνητικά κέντρα του πλανήτη μας. Λίγο οι δημοσιογράφοι, λίγο ο Νταν Μπράουν, λίγο η αγάπη μας για την καταστροφή και την καταστροφολογία αμαύρωσαν (!) τη φήμη της μαύρης τρύπας. Μια μαύρη τρύπα είναι η κατάρρευση ενός πολύ μεγάλου άστρου. Αντί να πεθάνει -δηλαδή να πάψει να λάμπει– με φυσιολογικό θάνατο, παθαίνει «εγκεφαλικό» -όπως οι υπέρβαροι άνθρωποι- και καταρρέει. Καμπυλώνει το χωροχρόνο τόσο πολύ, ώστε ούτε το φως με τις τεράστιες ταχύτητες των 300.000 km/s δεν μπορεί να διαφύγει από το τεράστιο «λάκκο», που προκαλεί στο χωροχρόνο όπου βρίσκεται. Εμείς γλιτώνουμε από το κοίλωμα που δημιουργεί η υδρόγειος -με ταχύτητα 12 km/s- και φεύγουμε στο διάστημα. Με αυτήν την ταχύτητα, άμα πάμε πολύ κοντά στον ήλιο, (επαναλαμβάνω: πολύ κοντά στον ήλιο), μπορεί ο λάκκος που δημιουργεί αυτός -με 333.000 μεγαλύτερη μάζα από τη γη- να μας τραβήξει μέσα και να μας φάει. Είναι γιατί η καμπύλωση του χωροχρόνου είναι μεγαλύτερη σ’ αυτόν. Όχι επειδή υπάρχει κάποια δύναμη και μας τραβά, αλλά επειδή δεν έχουμε μεγάλη ταχύτητα -φόρα δηλαδή- για να βγούμε από το λάκκο που δημιουργεί ο ήλιος. Θα ήθελε μια ταχύτητα γύρω στα 700 km/s για να πούμε «γεια χαρά» και στον ήλιο. Σε μια μαύρη τρύπα όμως, όσο μεγάλη ταχύτητα και να έχουμε, δεν ξεπερνάμε την καμπύλωση που δημιουργεί γιατί έχει τεράστια μάζα κι έτσι παραμένουμε μέσα στη γειτονιά της. Ο ήλιος αν γινόταν μαύρη τρύπα ξαφνικά, που είναι αδύνατον γιατί δεν έχει μεγάλη μάζα, θα πεθαίναμε από το κρύο κι όχι επειδή θα μας καταβρόχθιζε αμέσως. Γι’ αυτό μη στεναχωριέστε καθόλου για τα πειράματα που γίνονται για το καλό της επιστήμης. Δεν θα καταπιούν τη γη, ούτε και τα σπίτια μας.