Γιάννης Ρίτσος - Στους αιώνες η ποίησή του - Του Ηλία Τσέχου (ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΝΕΑ)

Γιάννης Ρίτσος! Ο αίρων το μέλλον, η Ρωμιοσύνη της γης, Πέμπτη Διάσταση, το Καπνισμένο Τσουκάλι της φυλής, ο Επιτάφιος - που ανάμεσο στα τροπάρια της Μεγάλης Εβδομάδας, τροπάριο πρέπει να ψάλλεται.

Τυχαίο ή όχι, η γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, 1η Μάη 1909, στη Μονεμβασιά - στη Μονοβασιά, να 100 χρόνια τώρα, έρχεται δύο μήνες μετά τη γέννηση του φουτουρισμού - Φεβρουάριος 1909, κίνημα που αγκάλιασε όλες τις τέχνες και πολιτικά, στη Ρωσία δε πρόταξε την επαναστατικότητα του κομουνισμού... κυριαρχώντας ο Μαγιακόφσκι.

Γιάννης Ρίτσος! Στις άφθονες μέρες γραφής του αφιερώματος, διαρκώς έρχεται στα πρωινά μου όνειρα. Τα όνειρα είναι η πραγματικότητά μου... «Είμαστε εδώ για όλους τους επόμενους αιώνες» μου λέει με θυμό... Ευωδά, ξυπνώ αιώνιος, συνέρχομαι, αιώνας νιώθω, ξανακοιμάμαι... «Τα ίδια θα σου πω και αύριο, πριν ανοίξει τα μάτια ο κόσμος»... Τόσες φορές το ίδιο όνειρο! Τί να σημαίνει ο λόγος του πέρα των σημαινομένων, τί;

Θέλω να κοιμηθώ, να μείνω άξυπνος, νά 'μαι ο σκιερός της ποιήσεώς του, η βεβαιότης αναγνωσιμότητάς του... «Αγαπημένοι Αγαπημένοι, αυτό το ποίημα αγάπησα προπάντων» τόνιζε και τότε ανταμώσαμε, 28 και δω χρόνια, λαχταρισμένοι αναζητώντας ποιήσεις, ποιητές νέους, ανοίγοντας ατέρμονους διαλόγους προς μεταφράσεις, μουσικές, ζωγραφικές, ελληνικούς χορούς, πολιτικές, για το μέγα βραβείο - λαμβάνοντας από το Γιάννη Τσαρούχη τον Άγιο Σεβαστιανό, έναν από τους σπουδαιότερους πίνακές του.

Έχω πολλές αφιερώσεις του Γιάννη Ρίτσου στα βιβλία που μου δώριζε - με την ελκυστική καλλιγραφία του, ζεστές ζωγραφισμένες πέτρες από τα ιερά της ψυχής που μου δώριζε, ένα ΚΑΡΕΛΙΑ του έχω - κάπνιζε πολύ, διαρκώς, έσβηνε κι άναβε τσιγάρα, φορτώνοντας - ξεφορτώνοντας τη μικρή, λεπτή πίπα του, η πίσω πλευρά του πακέτου ζωγραφισμένη, υπάρχουν ώρες ηχογραφημένες συνομιλιών - ανάγνωσης ποιημάτων, διορθώματα απ' τα Ανθέμια πριν εκδοθούν (1981)... έτσι πράτταμε τότε οι ποιητές - είχαμε τους μέντορές μας, δύο είχα - ο άλλος ο αλησμόνητος Κώστας Κουλουφάκος είναι...

Ανθέμια, λοιπόν, 1982 και το εξώφυλλο κοσμεί χρυσίζουσα, ασημίζουσα, ζωγραφισμένη πέτρα Ρίτσου, που εκλάπη (...) μετά τη φωτογράφισή της, πέτρα ακύλιστη, έχουσα δεκάδες μήνες ραγισμένη την καρδιά μου η απώλειά της, πάνω και μέσα της τέσσερις νέοι -ποιητές; αθλητές; μουσικοί;- εν προσώπω... λες Γιάννη για να μας επιστραφεί ύστερα από τόσα χρόνια γλυκιάς κατοχής;

Πρωτοφανερωμένα, πρώτη φορά μιλώ γι' αυτά... «Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο...» λέει ο άλλος φίλος μου ποιητής Κ. Π. Καβάφης. Δεν φώτισα πολλά, ελάχιστα είπα. Τα περισσότερα γίνονται ακόμα πράξεις και τα λίγα όμως αρκούν... φιλώ τους ουράνιους κύκλους των ποιήσεών σου Γιάννη, μαθαίνω με βραβεύεις στις διαδηλώσεις... όλοι ανήκουμε στο Κ.Κ.Ε., πόσοι το πράττουμε μετράει... 1η Μάη, απεργία, χρόνια πολλά ποιητή...

Διαβάζετε Γιάννη Ρίτσο, μελετάτε Γιάννη Ρίτσο, στο αίμα ολουνών διαβιβάζετε Γιάννη Ρίτσο, εις τους αιώνες... διότι δε λεν πολλά τα δάκρυα, βλέπουν πολλά.