Το σύστημα δοκιμάζεται.... (ΚΟΖΑΝΗ)

Το σύστημα δοκιμάζεται… 

Μάρκου Ηλία 

Πολλά χρόνια τώρα, πολλοί ήταν αυτοί, που μέσα στο πολιτικό σύστημα απόκτησαν δύναμη και εξουσία (με την πιο χυδαία σημασία των όρων), που δημιούργησαν χαρέμια, αυλές και περιβάλλοντα με κολαούζους, παρατρεχάμενους και υποτακτικούς.
Μέσα από εταιρείες κολοσσούς, από δωρεές, εισφορές και ενισχύσεις τροφοδοτούσαν πρόσωπα και κόμματα, ώστε να επεκτείνεται και να ισχυροποιείται η κυριαρχία και η εδραίωση της επιρροής της εταιρείας σε αυτούς που κυβερνάνε ή πρόκειται να κυβερνήσουν.
Κόμπαζαν γι’ αυτή τους τη δύναμη, όλοι αυτοί, που δυστυχώς στα νιάτα τους υπήρξαν αγωνιστές και αμφισβητίες του άδικου συστήματος, αρνητές της άνισης κατανομής του δημόσιου πλούτου και υποστηρικτές της εναντίωσης στην καλοπέραση των ολίγων σε βάρος των ευρύτερων λαϊκών αποκαλούμενων στρωμάτων της κοινωνίας.
Τώρα που μεγάλωσαν άλλαξαν πουκάμισα όπως τα φίδια και μεταμορφώθηκαν σε τρωκτικά του συστήματος που τους εξέθρεψε, συνασπιζόμενοι ενίοτε προς ίδιον όφελος ακόμα και με «αντιπάλους», μόνον και μόνον για να μη χαθεί η κουτάλα της ρεμούλας.
Και να που, δήθεν όλοι απορούν για το πόσο έχει απλώσει τα πλοκάμια της η διαφθορά, και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για όσα κατά δόσεις έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Πάλι καλά που επιτέλους όλοι ομολογούν πως το πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται.

Ναι, ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ και παρόλα αυτά υπάρχουν αρκετοί εκφραστές αυτού, που τυρβάζουν ακόμα περί άλλων…
Ένα πέπλο κάλυψης και συγκάλυψης απλώνεται διαρκώς μέσα στους λαβυρινθώδεις διαδρόμους του πολιτικού συστήματος με δικαιολογητικό άλλοθι πως οι θεσμοί λειτουργούν και κάποτε θα αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που ανήκουν.
Τώρα, πώς είναι δυνατόν να διατηρούν την υγεία τους οι θεσμοί μέσα σε ένα άρρωστο σύστημα, είναι μια ακόμα απορία για όσους εξακολουθούν να σκέπτονται και να αντιστέκονται στην ισοπεδωτική συμφεροντολογική άλογη λογική των επιτήδειων.
Βουλή, επιτροπές, διαδικασίες, εξεταστικές, προανακριτικές κ.ο.κ…αλλά αποτέλεσμα άδηλο. Ο ένας παραπλανήθηκε, ο άλλος αγνοούσε, για τον επόμενο δεν είναι επαρκή τα στοιχεία, για τους άλλους υπάρχει ζήτημα παραγραφής και πάει λέγοντας.
Η ίδια δε κατακλείδα σε όλους τους πολιτικούς βαρετούς και άνοστους ισχυρισμούς, ότι δηλαδή η ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα επιτελέσει το έργο της. Όλα στο βωμό του επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, της προσπάθειας να επιβιώσει ως έχει το πολιτικό σύστημα, να αντέξει και σε τούτη τη δοκιμασία, μέχρι να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, να πέσει στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης με τον καταλογισμό ευθυνών σε κάποιους από αυτούς που λάδωσαν και εξέθεσαν το σύστημα και μετά πάλι μια από τα ίδια.
Κάποιοι επικαλούνται μονότονα το αυστηρό νομοθετικό μας πλαίσιο για να δείξουν τη βούλησή τους για την πάταξη της διαφθοράς και της αδιαφάνειας στο δημόσιο βίο. Δεν απαντούν όμως πειστικά στο μεγάλο και εύλογο ερώτημα της κοινωνίας, πώς γίνεται να καταδιώκονται οι συμμέτοχοι που πλήρωσαν και να μην ισχύει το ίδιο για τους αξιωματούχους και πολιτικούς που εισέπραξαν.
Κι όσο αυτό το ερώτημα θα παραμένει έωλο, η χώρα μας θα φιγουράρει κάθε χρόνο μεταξύ των πρώτων στο κεφάλαιο διαφθορά του πίνακα της παγκόσμιας επιτροπής  διαφάνειας, μαζί με κάποιες ασύντακτες αφρικανικές και ανατολικοευρωπαϊκές χώρες.
Είναι πράγματι υποκρισία, στο δημόσιο πολιτικό λόγο, στις αντιπαραθέσεις των τηλεπαραθύρων, να δηλώνεται με τόση ένταση και έπαρση η διάθεση του πολιτικού συστήματος για πλήρη διαφάνεια και άπλετο φως στα δημόσια πράγματα και στο δια ταύτα να μην ομονοούν ποτέ και να μην καταλήγουν στην υλοποίηση των όσων πομπωδώς διατυμπανίζουν. Άλλα τα λόγια και άλλες οι πράξεις.
Πλήρης και άπλετη ανακολουθία λόγων και έργων.Αφού πρώτα εξασφαλίσουν τα νώτα τους οι φορείς του συστήματος με τους νόμους και το Σύνταγμα, ρυθμίζοντας τα του οίκου τους, μετά υψώνουν φωνή μεγάλη για απονομή της δικαιοσύνης, για καταστολή της διαφθοράς και για διαφάνεια στο δημόσιο βίο.
Είναι όμως ποτέ δυνατόν σ’ ένα διεφθαρμένο σύστημα, όποιο κι αν είναι αυτό, να υπάρχουν μόνον διεφθαρμένοι χωρίς διαφθείροντες ή μόνον διαφθείροντες χωρίς διεφθαρμένους; Και πώς αντέχει στην απλή κοινή λογική, το γεγονός πως πάντα, είτε πρόκειται για διεφθαρμένους είτε πρόκειται για διαφθείροντες, αυτοί να είναι εκτός του συστήματος, έξω απ’ το σαράι της πολιτικής εξουσίας, στους δρόμους και στους διαδρόμους που οδηγούν σ’ αυτό, αλλά ουδέποτε μέσα σε αυτό.
Γι’ αυτό λοιπόν λέμε πως ήρθε η ώρα για τους πολιτικούς που κραδαίνουν το ξίφος του αιχμηρού πολιτικού λόγου, μπουχτισμένοι από τη σήψη του συστήματος, να το εξακοντίσουν προς την κατεύθυνση της αυτοκάθαρσης, να δείξουν με πράξεις τις διαθέσεις τους..
Το σύστημα που ομολογουμένως δοκιμάζεται δεν αντέχει άλλα λόγια και φανφάρες πολιτικάντικες.
Πρώτο βήμα ας αποτελέσει η πλήρης κατάργηση όλων των προνομίων και των ευεργεσιών που απολαβαίνουν με νομικές ρυθμίσεις οι φορείς του πολιτικού συστήματος. Γιατί να υπάρχουν δυσκολίες, παρασπονδίες, αδυναμίες και εμπόδια στην εφαρμογή των νόμων που ισχύουν για όλους τους πολίτες, για τα πολιτικά πρόσωπα που με το έναν ή τον άλλον τρόπο εμπλέκονται σε σκάνδαλα;
Ως πότε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλοι θα νίπτουν τας χείρας τους επικαλούμενοι τα ισχύοντα στο νομοθετικό μας πλαίσιο και στο Σύνταγμα, αλλά και να δείχνουν παράλληλα την «αλληλεγγύη» τους στον εμπλεκόμενο συνάδελφο!
Κοντολογίς, αν κάποτε το σύστημα ανακαλύψει πως, διαφθείροντες και διεφθαρμένοι είναι και εντός των τειχών, και καταφέρει να τους πετάξει έξω απ’ αυτά, αλλά και να το θωρακίσει από κάθε νέα επιβολή, η δοκιμασία θα λάβει οριστικά τέλος.  
Αλλιώς…